I SA/Łd 623/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 10 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2013-2015 oraz za 2017 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz odsetek stałych od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za maj i czerwiec 2017 r. postanawia: odrzucić skargę. Skargą z 29 lipca 2019 r. B. K. zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. o odmowie umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2013-2015 oraz za 2017 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz odmowie umorzenia odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za maj i czerwiec 2017 r. Wspomniana decyzja została doręczona stronie skarżącej 25 czerwca 2019 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł przede wszystkim o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie terminu do jej złożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie skarga została niewątpliwie wniesiona po upływie tego terminu Z akt sprawy wynika, że kwestionowana decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej została skutecznie doręczona 25 czerwca 2019 r. Doręczenie to nastąpiło w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej: O.p.), to jest z upływem ostatniego dnia okresu 14 dni, na jaki pozostawiono przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję w placówce pocztowej. Okres ten liczony był od 11 czerwca 2019 r., to jest od dnia pierwszego zawiadomienia (awiza) podatnika o pozostawieniu pisma w tej placówce. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., upłynął zatem bezspornie 25 lipca 2019 r. W tym czasie skarga nie została wniesiona, bowiem podatnik wysłał ją listem nadanym dopiero 29 lipca 2019 r. Data nadania skargi wynika z datownika Poczty Polskiej zamieszczonego na kopercie załączonej do akt sprawy. Datownik ten nie jest wprawdzie czytelny jeżeli chodzi o rok, jednak co do dnia i miesiąca nadania listu nie można mieć wątpliwości. Z kolei rok nadania korespondencji jest oczywisty, skoro zawiera skargę na decyzję wydaną i doręczoną w bieżącym roku. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga wniesiona po upływie terminu podlega odrzuceniu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Ponieważ w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi nie został zachowany sąd, na podstawie wskazanego wyżej art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji. aj