I SA/Łd 625/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat M.W.-W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr UNP: [...] w przedmiocie: określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2011 r. oraz umorzenia postępowania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2009 r. i czerwiec 2010 r. p o s t a n a w i a: przyznać i nakazać wypłatę z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat M. W.-W. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A. 149, kwotę 1.200 (tysiąc dwieście) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej. Postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 9 września 2016 r. skarżącej zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Okręgowa rada Adwokacka w Ł. delegowała do prowadzenia sprawy adwokat M. W.-W.. Wyrokiem z 24 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę R. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2011 r. oraz umorzenia postępowania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2009 r. i czerwiec 2010 r. W punkcie drugim wyroku sąd postanowił przyznać i nakazać wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat M. W.-W. kwotę 4.800 zł powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. W dniu 6 lutego 2017 r. pełnomocnik skarżącej sporządziła i wniosła skargę kasacyjną od wskazanego powyżej wyroku, w której zawarła wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Równocześnie złożyła oświadczenie, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części (karta 139 akt). Wyrokiem z 1 czerwca 2017 r. (sygn. akt I FSK 400/17), wydanym na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił powyższą skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wyroku sąd drugiej instancji wyjaśnił dlaczego nie rozpoznał wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie kosztów pomocy prawnej. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – powoływanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu od 2 listopada 2016 r. reguluje rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz.1714). Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) ww. rozporządzenia opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosi 16.503 zł, zatem stawka minimalna wynosi 2.400 zł (zgodnie z § 8 pkt 5 ww. rozporządzenia). Wobec powyższego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej pełnomocnikowi, który brał udziału w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji przysługuje wynagrodzenie w wysokości 1.200 zł (2.400 zł x 50%). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 § 1 P.p.s.a. i § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) ww. rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji AKE.