I SA/Łd 627/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, Asesor WSA Tomasz Furmanek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Jaworska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 2 września 2025 r. nr 1001-IEE.7192.170.2025.2.UJ w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. W. kwotę ---480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. I SA/Łd 627/25 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 września 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna z dnia 17 lipca 2025 r., którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wniosku K. B. (dalej: strona, skarżący, zobowiązany) z dnia 20 czerwca 2025 r. w części dotyczącej zawieszenia postępowania egzekucyjnego W uzasadnieniu organ wskazał, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna prowadzi wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne m.in. na podstawie tytułów wykonawczych z 3 listopada 2022 r.: – nr [...] który obejmuje zaległość w podatku od towarów i usług z tytułu wystawionej faktury za okres od marca do czerwca 2017 roku, – nr [...], który obejmuje zaległość w podatku od towarów i usług z tytułu wystawionej faktury za okres od listopada do grudnia 2017 roku, za lipiec 2018 roku oraz za październik 2018 roku, – nr [...], który obejmuje zaległość w podatku od towarów i usług z tytułu wystawionej faktury za okres od lipca do października 2017 roku. W toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny skierował do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w Ł. zawiadomienie z dnia 4 listopada 2022 r. o zajęciu świadczeń skarżącego z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Pismami z 18 listopada 2022 r., 21 listopada 2022 r. oraz 4 stycznia 2023 r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź- Górna wpłynęły pisma skarżącego z 16 listopada 2022 r. (o analogicznej treści), zatytułowane "SKARGA NA CZYNNOŚCI EGZEKUCYJNE". W ich treści skarżący, wskazując na treść art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji {t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 132 ze zm. – dalej u.p.e.a.), wniósł jednocześnie o wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2022 r. organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne w związku z wniesionymi przez niego zarzutami (zawartymi w pismach z 16 listopada 2022 r.). Postanowieniem z dnia 29 września 2023 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna - działając jako wierzyciel - po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w pismach z 16 listopada 2022 r., stwierdził niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia 28 grudnia 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna z 29 września 2023 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna postanowieniem z dnia 11 marca 2024 r. podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne. W dniu 25 marca 2024 r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna wpłynęło pismo skarżącego z 20 marca 2024 r., w którym wniósł o zawieszenie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego do czasu uprawomocnienia się decyzji podatkowych. Postanowieniem z 25 kwietnia 2024 r. nr Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna, odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi postanowieniem z 14 czerwca 2024 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Postanowienie z dnia 14 czerwca 2024 r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 21 listopada 2024 r. sygn. akt I SA/Łd 525/24 oddalił skargę. W dniu 23 czerwca 2025 r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna wpłynęło pismo skarżącego z 20 czerwca 2025 r., zatytułowane "SKARGA NA CZYNNOŚCI EGZEKUCYJNE". Zobowiązany wniósł o "zawieszenie czynności egzekucyjnych do czasu wyjaśnienia przez Sąd Rejonowy Ł.-W.". Zobowiązany wskazał, że: nie otrzymał tytułów wykonawczych obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za okres od 1.03.2017 r. do 31.12.2017 r. oraz za okres od 1.07.2018 r. do 31.10.2018 r., które powinny być mu dostarczone; decyzje podatkowe za rok 2017 i 2018, na podstawie których wystawione zostały tytuły wykonawcze, zostały wydane na podstawie sfałszowanych podpisów i w związku z powyższym sprawa trafiła do Sądu Rejonowego dla Ł,-W. w Ł. i prowadzona jest pod sygnaturą [...] oraz, że decyzje i tytuły wykonawcze zostały wydane z naruszeniem przepisów właściwości zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Do powyższego pisma skarżący dołączył: kopię protokołu z udostępnienia akt z 2 lipca 2021 r., kopię protokołu z udostępnienia akt z 13 września 2021 r., kopię ekspertyzy grafologicznej z 22 stycznia 2025 r. wraz z kopią protokołu przesłuchania strony z 24 września 2021 r. oraz kopią umowy z 18 sierpnia 2021 r. o rozłożenie na raty. Powyższe pismo zostało zakwalifikowane przez organ egzekucyjny jako wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna na podstawie tytułów wykonawczych: nr [...], nr [...], nr [...] obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za okres od 1 marca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. oraz za okres od 1 lipca 2018 r. do 31 października 2018 r. Postanowieniem z dnia 17 lipca 2025 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku w części dotyczące zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego. Organ wskazał, że kwestia zawieszenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec skarżącego na podstawie wymienionych tytułów wykonawczych - pomimo toczących się postępowań karnych i sądowoadministracyjnych - była już przedmiotem administracyjnego postępowania, zakończonego ostatecznym postanowieniem organu nadzoru, a skarga na to rozstrzygnięcie została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Ponadto, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna podkreślił, że skarżący we wniosku z 20 czerwca 2025 r. nie wskazał nowych przesłanek, które stanowiłyby podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego poza tymi, które były już rozpatrywane m.in. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Powołując się na art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. – dalej k.p.a.) organ II instancji wskazał, że treść wniosku z dnia 20 czerwca 2025 r. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego jest tożsama z argumentacją zawartą we wcześniej składanych w toku postępowania egzekucyjnego wnioskach o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Ponadto, wnioski te obejmują swym zakresem należności z tytułu podatku od towarów i usług za te same okresy. Jednoznaczne organu odwoławczego wskazał, że organ I instancji w sentencji błędnie wskazał numer jednego z tytułów wykonawczych, z uwagi jednak na jednoznaczne wyjaśnienie zakresu rozpatrywanej sprawy w uzasadnieniu postanowienia, w ocenie organu odwoławczego, wskazane wyżej uchybienie organu pierwszej instancji nie wpływa na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia, w którym organ słusznie odmówił wszczęcia postępowania. Na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 2 września 2025 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Łodzi. W uzasadnieniu skargi, podniesiono że tytuły wykonawcze zostały wystawione na podstawie jego sfałszowanych podpisów. Skarżący podkreślił, że podpisy na pierwszej stronie protokołu z przesłuchania strony i stronie jedenastej protokołu nie są jego podpisami oraz nadmienił, że nie brał udziału w przesłuchaniu z 24 września 2021 r. Wskazał, że w aktach sprawy Sądu Rejonowego dla Ł. W. w Ł. , prowadzonej pod sygnaturą [...], znajduje się ekspertyza powołanego przez Sąd biegłego grafologa, z której wynika, że podpisy pod pieczątką nie zostały przez niego nakreślone. Skarżący podniósł, że dotyczy to wszystkich faktur VAT za 2017 rok wystawionych pod nazwą wystawcy B F. H. [...] K. B.. Wnoszący skargę zarzucił, że nie prowadził firmy pod taką nazwą. W ocenie skarżącego, w takim przypadku postępowanie egzekucyjne powinno zostać zawieszone w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z 28 stycznia 2026 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wniesioną przez skarżącego skargę, zaskarżonemu postanowieniu zarzucając naruszenie art. 61 a par.1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez błędne zastosowanie w sprawie. Podnosząc powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie postanowień organów obu instancji i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu i oświadczając, iż koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu jako bezzasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ((t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jed. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Przedmiotem sądowej kontroli legalności w postępowaniu zainicjowanym skargą w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 2 września 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna z dnia 17 lipca 2025 r., którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącego z dnia 20 czerwca 2025 r. w części dotyczącej zawieszenia postępowania egzekucyjnego Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja zawieszenia postępowania egzekucyjnego została uregulowana w przepisach art. 56 u.p.e.a. Zgodnie z § 1 tego artykułu postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a jest prowadzona egzekucja z rzeczy lub prawa majątkowego, które nie wygasło wskutek śmierci zobowiązanego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.. Organ egzekucyjny wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1–3 i 5 u.p.e.a. bądź z urzędu, bądź na wniosek wierzyciela, a na podstawie art. 56 § 1 pkt 4 — wyłącznie za żądanie wierzyciela. Zobowiązany nie jest uprawniony do złożenia takiego wniosku, może jedynie przedstawić informacje świadczące o konieczności zawieszenia postępowania z urzędu, które następnie rozważy organ egzekucyjny wydając postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zaistnienie jednej z przesłanek zawartych w art. 56 § 1 u.p.e.a. nakłada na organ egzekucyjny obowiązek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie jednak żadne inne przyczyny nie mogą skutkować jego zawieszeniem. Organ jest związany katalogiem przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawartym w cytowanym przepisie. Ustawa nie przewiduje fakultatywnych możliwości zawieszenia postepowania. Chociaż zobowiązany może w pismach wskazywać na zaistnienie okoliczności kiedy postępowanie ulega zawieszeniu. Przysługuje mu również prawo do złożenia zażalenia na odmowe zawieszenia postępowania. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że z prawa do wnioskowania o zawieszenie postępowania, opierając się na tej samej argumentacji faktycznej i prawnej może on skorzystać jedynie raz, nie może skutecznie ponawiać go, powołując się po raz kolejny na takie same argumenty. W postępowaniu egzekucyjnym, jeżeli przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej odpowiednie zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 18 u.p.e.a ). W takim zaś przypadku znajdują zastosowanie (co wskazały organy) przepisy art. 61 i 61a k.p.a. regulujące kwestie, kiedy postępowanie może być wszczęte, jak także postępowanie organu, kiedy takie postępowanie wszczęte być nie może, w tym z innych, uzasadnionych przyczyn. Za taką uzasadnioną przyczynę powodującą odmowę wszczęcia postępowania należy uznać złożenie wniosku po raz wtóry, tożsamego faktycznie i prawnie z wnioskiem pierwotnym. Niedopuszczalne jest bowiem procedowanie tej samej kwestii w postępowaniu administracyjnym po raz kolejny. Sprawa oparta na tych samych podstawach faktycznych i prawnych może być procedowana tylko jeden raz i ponowne wszczęcie postępowania byłoby niedopuszczalne bądź to z uwagi na zawisłość sporu (lis pendens) bądź też na ostateczne zakończenie sprawy (res iudicata). Przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. stanowi bowiem, że stwierdza się nieważność decyzji, jeżeli dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Jeżeli zatem orzeczono o sprawie , która została rozstrzygnięta inną decyzją, to wówczas takie rozstrzygniecie jest nieważne z mocy prawa. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, że zasada ta rozciąga się również na sprawy rozstrzygane w formie postanowień. Warunkiem jest natomiast, aby obie sprawy posiadły tożsamą podstawę faktyczną i prawną. W przedmiotowej sprawie z takimi właśnie przesłankami mamy do czynienia. Kwestia zawieszenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z 3 listopada 2022 r.: nr [...], który obejmuje zaległość w podatku od towarów i usług z tytułu wystawionej faktury za okres od listopada do grudnia 2017 roku, za lipiec 2018 roku oraz za październik 2018 roku, nr [...], który obejmuje zaległość w podatku od towarów i usług z tytułu wystawionej faktury za okres od lipca do października 2017 roku, nr [...] który obejmuje zaległość w podatku od towarów i usług z tytułu wystawionej faktury za okres od marca do czerwca 2017 roku w sytuacji, gdy toczyły się postępowania karne i sądowoadministracyjne, była już przedmiotem rozpatrywania. Postępowanie zostało zakończone ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 14 czerwca 2024 r. Sądowoadministracyjna kontrola powyższego rozstrzygnięcia wykazała jego prawidłowość (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 listopada 2024 r. sygn. akt I SA/Łd 525/24). Orzeczenie jest prawomocne od dnia 1 kwietnia 2025 r. W wyroku tym Sąd (mając m.in. na uwadze podniesiona w skardze argumentację, zgodnie z którą organ nie ustosunkował się kwestii sfałszowania podpisów skarżącego) wskazał, że organy egzekucyjne, rozpoznając wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się postępowania karne [...], zwolnione były z obowiązku dokonywania ocen, czy wyniki tych postępowań mogły stanowić zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten nie mógł bowiem w ogóle znaleźć odpowiedniego zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd podkreślił, ze – po pierwsze - postępowanie egzekucyjne w rozpatrywanej sprawie, prowadzone jest na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych na podstawie decyzji, która jest ostateczna w administracyjnym toku instancji i nie zostało wstrzymane jej wykonanie. Po drugie – uzasadnieniem dla zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie mogło być: złożenie przez skarżącego zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa". Z powyższego wynika, że ocena Sądu przedstawiona w prawomocnym orzeczeniu dotyczyła generalnie wpływu okoliczności związanych z toczącymi się postępowaniami (w tym postępowaniu karnym i gromadzonym w nim poszczególnych elementów materiału dowodowego) na możliwość zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego. Mając na uwadze powyższe - jak również omówione wcześniej związanie organu katalogiem przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego - nowymi dowodami i okolicznościami, stanowiącymi o konieczności zawieszenia postępowania przez organ z urzędu nie były dowody wskazane na str. 3 i 4 (w tym ekspertyza grafologiczna z 22 stycznia 2025 r.) pisma pełnomocnika z dnia 28 stycznia 2026 r. W ocenie Sądu zarówno wniosek o zawieszenie dnia 20 marca 2024 r., jak i ten z 20 czerwca 2025 r. zostały oparte na tych samych podstawach, a także dotyczą tej samej czynności organu administracji. W tych okolicznościach nie jest prawnie dopuszczalne procedowanie wniosku i słusznie organy odmówiły wszczęcia postępowania w tym zakresie. Wielokrotne rozpatrywanie skarg czy też innych środków zaskarżenia na tę samą czynność egzekucyjną sparaliżowało by bowiem to postępowanie. Rację mają tym samym organu wskazując, ze skarżący w piśmie z 20 czerwca 2025 r. nie powołał żadnych nowych argumentów na poparcie swojego żądania, jak również w sprawie nie zaistniały żadne nowe okoliczności, które wymagałyby oceny w prowadzonym postępowaniu. Wobec powyższego zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia zarówno prawa procesowego jak i prawa materialnego. Dokonano prawidłowej wykładni przepisów prawa oraz właściwie je zastosowano. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności, organ egzekucyjny zobligowany był wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Biorąc pod uwagę powyżej wskazane okoliczności oraz przedstawioną argumentację, sąd w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. O kosztach pełnomocnika z urzędu orzekł zaś art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2024 r., poz. 764). P.C.