I SA/Łd 63/17

Dnia 23 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu. Postanowieniem z 8 lutego 2017 r. tutejszy sąd odrzucił skargę A. z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. w przedmiocie zwrotu dotacji, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem został stronie skarżącej doręczony 17 lutego 2017 r. Pismem z 24 lutego 2017 r. strona skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że skarga została złożona z uchybieniem terminu, jednak z przyczyn niezawinionych przez stronę skarżącą Zdaniem wnioskodawcy doszło do nieprawidłowego doręczenia decyzji, do rąk osoby nieuprawnionej, co uniemożliwiało kontrolę daty jej dostarczenia. W karcie doręczeń przesyłek poleconych, tj. dokumencie wewnętrznym strony skarżącej znajduje się bowiem jedynie pieczątka skarżącego, bez podpisu osoby odbierającej przesyłkę Spowodowało to, że sekretariat strony (a w konsekwencji sama strona skarżąca) został wprowadzony w błąd, co do daty doręczenia korespondencji, zawierającej decyzję. Odebrał ją bowiem pracownik nieuprawiony do odbioru korespondencji R. B.. Nie ma on w zakresie swoich obowiązków i uprawnień obsługi administracyjnej sekretariatu, w tym odbioru poczty. Przyjmując korespondencję R. B. nie pozostawił jej u strony skarżącej i nie poinformował o fakcie jej nadejścia, ale omyłkowo zabrał ze sobą. Zwrócił nieodpieczętowaną przesyłkę 6 grudnia 2016 r., nie informując jednak, że do odbioru listu doszło 4 dni wcześniej. Tym samym strona skarżąca przyjęła datę wpływu decyzji na dzień 6 grudnia 2016 r. Do wniosku załączono kserokopię w/w karty doręczeń, oświadczenie R. B. oraz jego zakres obowiązków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1). Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesiono wniosek w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełniono (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz wystąpił brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.). Z akt wynika, iż decyzja została odebrana przez stronę skarżącą w dniu 2 grudnia 2016 r. Na potwierdzeniu odbioru znajduje się podpis i pieczątka strony skarżącej. Osoba odbierająca, potwierdzając odbiór i przystawiając pieczątkę ze swoim nazwiskiem nie kwestionowała swojego upoważnienia do odbioru korespondencji. Doręczenie nastąpiło za pośrednictwem Poczty Polskiej w miejscu wskazanym, jako siedziba strony skarżącej spółki. Z adnotacji na zwrotnym poświadczeniu odbioru wynika, że doręczenie nastąpiło do rąk upoważnionego pracownika spółki. Zgodnie z art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Przez osobę upoważnioną do odbioru pism należy rozumieć nie tylko osobę, która ma specjalne upoważnienie pod tym względem, ale również każdą osobę, która ze względu na funkcję wykonywaną w organizacji adresata jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism, np. pracownik kancelarii (biura), portier, członek zarządu (administracji) itp." (E. Iserzon [w:] Komentarz IV, 1970, s. 124). W wyroku NSA z 31 stycznia 1997 r., I SA/Lu 514/96, Lex nr 29014 stwierdzono z kolei, że: "domniemywać należy, iż pracownik dysponujący pieczęcią (...) i potwierdzający odbiór korespondencji jest osobą upoważnioną do odbioru pism". Zakres pojęcia "osoby uprawnionej" (upoważnionej) zależy od wewnętrznego podziału funkcji w określonej jednostce, a może wynikać także z przyjętej praktyki (por. wyr. NSA z 27 września 2000 r., V SA 2035/99, niepubl.). Pojęcie osoby upoważnionej jest szersze od pojęcia pełnomocnika, czy reprezentacji (wyr. NSA z 9 czerwca 2000 r., V SA 1953/99). Z reguły upoważnienie do odbioru pism wynika z zakresu zadań pracownika lub też funkcji jaką pełni w danej jednostce organizacyjnej. Doręczający pismo nie ma obowiązku sprawdzania, czy pismo odbiera formalnie upoważniona osoba. To obowiązkiem jednostki organizacyjnej jest takie zorganizowanie odbioru pism, by odbioru dokonywała osoba upoważniona (wyr. NSA z 6 lipca 1999 r., I SA/Po 1829/98, LEX nr 37900). Trudno przyjąć, że osoba znajdująca się w siedzibie strony skarżącej, dysponująca odpowiednią pieczątką jest dla tego podmiotu osobą obcą i nieznaną. Wewnętrzny obieg dokumentów jest kwestią skarżącego podmiotu i sąd nie ocenia kiedy pracownik przekazał dokumenty, komu i z jakiej przyczyny. Wobec powyższego, skoro skarżąca nie kwestionuje daty, w której pracownik odebrał decyzję, a jedynie fakt, iż nie był uprawniony do odbioru decyzji oraz to, że przekazał ową decyzję do sekretariatu 4 dni po jej odebraniu uznać należy, iż skarżąca nie wykazała okoliczności, przemawiających za uwzględnieniem przedmiotowego wniosku . W konsekwencji na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd orzekł jak w postanowieniu. AKE.