I SA/Łd 635/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2010 p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca spółka wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2010, w wysokości118.657 zł. W skardze prócz żądania uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia spółce znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sferze prawnej. Uzasadniając wniosek strona podniosła, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami polegającymi na pozbawieniu spółki płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności wynikających z prowadzonej działalności gospodarczej, jak również z tytułu wynagrodzeń dla pracowników. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ podatkowy, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Treść przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę, we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca podniosła, że w wyniku wykonania decyzji spółka utraci płynność finansową. We wniosku nie wskazano przy tym, żadnych danych dotyczących aktualnej kondycji finansowej spółki, które potwierdzałyby to twierdzenie. Wobec powyższego sąd oparł się na informacjach o dochodzie spółki wynikających z akt podatkowych. Odmawiając uwzględnienia wniosku sąd wziął pod uwagę, że różnica miedzy zobowiązaniem podatkowym zadeklarowanym przez spółkę, a zobowiązaniem wynikającym z zaskarżonej decyzji wynosi 7.156 zł. Kwota ta stanowi zaległość podatkową, którą spółka zobowiązana jest uregulować. Porównując powyższą kwotę z kwotą zadeklarowanego, za rok 2010 dochodu – 586.848 zł, sąd doszedł do przekonania, że zapłata powyższej zaległości nie wiąże się z niebezpieczeństwem utraty płynności finansowej. Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. E.B.