I SA/Łd 65/10

Dnia 3 lutego 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA: Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. J. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: oświadczenia majątkowego za 2003 rok postanawia: odrzucić skargę. W dniu 5 października 2009 roku Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. sporządził wynik kontroli, w którym przedstawił ustalenia oraz wnioski z przeprowadzonego postępowania kontrolnego w zakresie prawidłowości oświadczenia majątkowego I. J. za 2003 rok złożonego w związku z jej zatrudnieniem w służbie celnej. W dniu 22 grudnia 2009 roku I. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na powyższy wynik kontroli. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż zaskarżony wynik kontroli dotyczący oświadczenia majątkowego nie zawiera końcowych rozstrzygnięć ani terminu usunięcia nieprawidłowości, wskazanych przez organ kontroli skarbowej. Wynik kontroli ogranicza się wyłącznie do ustalenia stanu faktycznego i wskazania nieprawidłowości w złożonym przez skarżącą oświadczeniu majątkowym, jego jedynym celem jest ocena prawidłowości ujawnionych informacji, dlatego nie spełnia przesłanek z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie podlega kontroli sądu administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Właściwość rzeczowa sądu administracyjnego określona została w przepisach art. 3 - 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." Stosownie natomiast do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Inny akt lub czynność podlegające kontroli sądu administracyjnego powinny spełniać następujące warunki: nie mogą stanowić decyzji lub postanowienia, muszą mieć charakter publicznoprawny, być skierowane do indywidualnego podmiotu, dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podkreślenia przy tym wymaga, że w judykaturze przyjęto pogląd, iż sformułowanie "dotyczy" nie może być rozumiane jako dopuszczenie również pośredniego związku między aktem lub czynnością a uprawnieniem lub obowiązkiem danego podmiotu określonym w przepisach prawa. Dany akt powinien ustalać, stwierdzać lub potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T.Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 60, post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2008 roku w sprawie II OSK1852/08 niepubl.). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest wynik kontroli oświadczenia majątkowego skarżącej będącej funkcjonariuszem celnym za 2003 rok, wydany w oparciu o przepis art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 65 ze zm.) stosownie bowiem do przepisu art. 2 ust. 1 pkt 14 powołanej ustawy oświadczenia majątkowe podlegają kontroli w trybie i na zasadach w niej określonych. Zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy o kontroli skarbowej organ kontrolujący kończy kontrolę wynikiem kontroli, gdy ustalenia dotyczą nieprawidłowości: innych niż wymienione w pkt 1, w szczególności w zakresie oświadczeń o stanie majątkowym, gdy nieprawidłowości nie stwierdzono albo gdy ustalenia dotyczą należności celnych. Jednak wbrew ogólnym warunkom przewidzianym dla wyniku kontroli w art. 27 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, wynik kontroli oświadczenia majątkowego nie zawiera końcowych rozstrzygnięć ani terminu usunięcia nieprawidłowości wskazanych przez organ kontroli skarbowej. Wobec powyższego wskazać należy, że wynik kontroli oświadczenia majątkowego skarżącej ogranicza się wyłącznie do ustalenia stanu faktycznego i wykazania nieprawidłowości w kontrolowanym oświadczeniu majątkowym. Nie nakłada na kontrolowaną żadnych obowiązków, nie potwierdza też żadnych uprawnień, jego celem jest jedynie ocena prawidłowości ujawnionych informacji. Nie jest on nakierowany na wywołanie konkretnych skutków prawnych wobec skarżącej, wynikających bezpośrednio z jego treści. Wskazać wypada, że ustalenia poczynione w kontrolnym postępowaniu skarbowym mogą przełożyć się na konkretne ustalenia w obrębie praw lub obowiązków kontrolowanej na gruncie odrębnych samodzielnych postępowań (dyscyplinarnego, czy karnego). W takiej jednak sytuacji ustalenia kontrolne stanowić będą materiał dowodowy w odrębnym postępowaniu, jakie ewentualnie zostanie wszczęte przez właściwe organy i w jego ramach podlegać ocenie, a osoba kontrolowana będzie miała możliwość podważenia ustaleń zawartych w wyniku kontroli. Ostateczne rozstrzygnięcie, jakie zapadnie w tym postępowaniu, będzie zaś podlegało dalszej kontroli zgodnie z regułami w nim obowiązującymi (w postępowaniu przed sądem administracyjnym lub powszechnym) Ze wskazanych wyżej względów wynik kontroli oświadczenia majątkowego skarżącej nie może podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 1 lutego 2005 roku, sygn. akt FSK 1714/04, publ. Finanse Komunalne z 2005 roku, nr 12, str. 75 z glosą Adama Bartosiewicza oraz w wyroku z dnia 17 stycznia 2006 roku, sygn. akt II GSK 202/05, publ. Lex nr 202624, zgodnie z którym wynik kontroli skarbowej może podlegać kognicji sądu administracyjnego tylko wtedy, gdy jego treść niesie za sobą określone obowiązki nakładane na stronę skarżącą. Powyższego poglądu nie niweczy przywołana w skardze uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 1998 roku sygn. akt FPS 18/98, mocą której przesądzone zostało jedynie, że wydanie wyniku kontroli stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, która może podlegać kontroli sądu administracyjnego. Powstałe na jej tle wątpliwości doprecyzowane zostały uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 grudnia 1998 roku sygn. akt FPS 13/00 (opubl. w ONSA 2001, nr 2 poz. 58), w której wskazano, iż wynik kontroli, który nie wykraczając poza granice ukształtowane przepisami art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej, wskazuje wyłącznie określone uchybienia oraz dokonuje ustaleń faktycznych, a tym samym nie dotyczy przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisów prawa, nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mimo, iż obie uchwały wyrażone zostały na gruncie uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym zachowują swoją aktualność. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił skargę. M.D.