I SA/Łd 657/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. U. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika wykonania zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 roku p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie w zabezpieczenia na majątku podatnika wykonania zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za rok 2005, w wysokości 632.479 zł oraz odsetek za zwłokę. W skardze strona wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc że żądanie przyznania ochrony tymczasowej jest uzasadnione ze względu na rażące naruszenie przepisów prawa oraz niezwykle wysoką kwotę zobowiązania podatkowego. Strona wyłaziła przekonanie, że wstrzymanie wykonania decyzji zabezpieczy stronę przed wyrządzeniem dalszych szkód, których rozmiar byłby znaczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - powoływanej dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ podatkowy, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Treść przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że wykonanie decyzji spowodować może szkodę znacznych rozmiarów lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący wniósł o przyznanie ochrony tymczasowej, uzasadniając żądanie rażącym naruszeniem przepisów. Wyjaśnić należy, iż rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego Sąd nie może badać i oceniać zarzutów kierowanych pod adresem zaskarżonej decyzji, bowiem nie odpowiadają one przesłankom wstrzymania wykonania decyzji. Nadto dokonywanie oceny tego rodzaju zarzutów w orzeczeniu rozstrzygającym o wstrzymaniu wykonania decyzji, stanowiłoby przedsąd. Wszelkie zarzuty naruszenia prawa będą przedmiotem analizy i oceny Sądu przy wydawaniu orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. W ocenie Sądu okolicznością uzasadniającą uwzględnienie wniosku nie może być również wysokość kwoty orzeczonego zobowiązania, tym bardziej że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem decyzji nie jest wykonanie zobowiązania, a jedynie zabezpieczenie jego wykonania w przyszłości. Mając na uwadze, iż skarżący nie przedstawili żadnych okoliczności na poparcie wniosku, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. P.Z-C.