I SA/Łd 662/25

Dnia 27 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Dębski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi Cementownia "A" S.A. z siedzibą w T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 17 września 2025 r. nr SKO.4100.95.25 w przedmiocie odmowy udostępnienia materiału dowodowego zgromadzonego podczas kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości ustalenia podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego za lata 2018 i 2019 oddala skargę. Postanowieniem z dnia 17 września 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy D. z dnia 9 września 2024 r. odmawiające A S.A. z siedzibą w T. udostępnienia materiału dowodowego zgromadzonego w toku kontroli podatkowej. W uzasadnieniu tego postanowienia Kolegium wyjaśniło, że postanowieniem z dnia 9 września 2024 r. Burmistrz Miasta i Gminy D. odmówił stronie udostępnienia materiału dowodowego zgromadzonego dotychczas w toku kontroli podatkowej nr [...], prowadzonej wobec podatnika w zakresie prawidłowości ustalenia podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego za lata 2018 i 2019, w przedmiocie korespondencji organu podatkowego z innymi organami administracji publicznej lub organami ścigania w sprawie dotyczącej dochodzenia o przestępstwo skarbowe w części zobowiązania podatkowego spółki z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2018 i 2019 - z uwagi na ochronę interesu publicznego związanego z dobrem śledztwa i zapewnieniem jego prawidłowego przebiegu. Kolegium stwierdziło, że problematyka zakresu postępowania zażaleniowego w sprawie dotyczącej postanowienia wydanego na gruncie art. 179 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zwanej o.p., sprowadza się jedynie do oceny, czy dokumenty, których dotyczy odmowa udostępnienia, są dokumentami, o których mowa w art. 179 § 1 o.p. Kognicja Kolegium jest ograniczona do oceny czy dokumenty, których dotyczy odmowa umożliwienia stronie zapoznania się z nimi, są dokumentami objętymi zapadłym już postanowieniem o ich wyłączeniu z akt sprawy/akt kontroli podatkowej ze względu na interes publiczny, wydanym na podstawie art. 179 § 1 o.p. Natomiast nie obejmuje ona badania zasadności samego wyłączenia (spełnienia przesłanki interesu publicznego), gdyż ta kwestia podlega weryfikacji podczas kontroli (postępowania odwoławczego) w decyzji kończącej postępowanie podatkowe. Wskazało, że wniosek skarżącej dotyczył udostępniania dokumentów, które organ pierwszej instancji włączył do materiału dowodowego, a następnie wyłączył je z materiału dowodowego na mocy wydanego na podstawie art. 179 § 1 o.p., z uwagi na ochronę interesu publicznego związanego z dobrem śledztwa i zapewnieniem jego prawidłowego przebiegu. W wyniku rozpoznania skargi spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2025 r., I SA/Łd 29/25, uchylił zaskarżone postanowienie Kolegium, wskazując, że w organ ten niewłaściwie, z naruszeniem art. 217 § 2 oraz art. 127 o.p., ocenił postanowienie organu pierwszej instancji, uznając że w sposób należyty wyjaśniono przesłanki odmowy umożliwienia stronie zapoznania się z wyłączonymi z akt sprawy dokumentami. WSA uznał rację strony skarżącej, że po pierwsze - organ pierwszej instancji nie wskazał żadnych konkretnych dokumentów, a po drugie – konieczność "ochrony interesu publicznego" uzasadnił ogólnym stwierdzeniem, tj. "dobrem śledztwa i koniecznością zapewnienia jego prawidłowego przebiegu", bowiem "wyłączył przedmiotowe dokumenty z materiału postępowania kontrolnego prowadzonego przed organem wobec A S.A. w zakresie prawidłowości ustalenia podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego za lata 2018 – 2019". Natomiast organ odwoławczy nie dostrzegł argumentacji strony i w żaden sposób nie odniósł się do faktu, że w istocie nie wiadomo, jakie dokumenty zostały wyłączone. Ignorując zarzuty zażalenia całą swoją argumentację skupił na nieudanej, w ocenie Sądu, próbie wywiedzenia tezy, że w tej sprawie rozpatrzenie zażalenia sprowadza się jedynie do wąskiej oceny czy dokumenty, których dotyczy odmowa, są dokumentami objętymi postanowieniem wydanym na podstawie art. 179 § 1 o.p. W toku prowadzonego ponownie postępowania w piśmie z dnia 15 lipca 2025 r. Burmistrz Miasta i Gminy D., w odpowiedzi na wezwanie SKO, zawarł wykaz dokumentów wyłączonych postanowieniem z dnia 5 września 2024 r. z materiału postępowania kontrolnego prowadzonego wobec spółki. Kolegium wyjaśniło również, że korespondencja pomiędzy organem podatkowym a karno-skarbowym ma charakter korespondencji wewnętrznej związanej z wykonywaniem zadań przez organy i nie podlega udostępnieniu nawet w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Strona ma możliwość wglądu w akta prowadzonego postępowania karno-skarbowego, a złożenie wniosku o dostęp do dokumentów, które znajdują się w aktach postępowania prowadzonego przez Burmistrza Miasta i Gminy D. jednoznacznie wskazuje, że organ skarbowy z uwagi na dobro prowadzonego postępowania odmawia stronie wglądu w jego akta. Pismem z dnia 21 sierpnia 2025 r. organ pierwszej instancji wystąpił do Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z prośbą o wskazanie, czy dobro postępowania przygotowawczego przemawia za odmową udostępnienia wskazanych w piśmie z dnia 15 lipca 2025 r. dokumentów. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 2 września 2025 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi wskazał, że dokumenty z prowadzonego w Czwartym Dziale Dochodzeniowo-Śledczym Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi dochodzenia o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 76 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 7 § 1 k.k.s. (dot. A), wskazane w piśmie z dnia 15 lipca 2025 r., z uwagi na dobro prowadzonego postępowania przygotowawczego, nie powinny zostać udostępnione osobom nie będącym stronom postępowania. Nadmieniono również, że sam Burmistrz Miasta i Gminy D., mając na uwadze dobro "interesu publicznego" wydał zarządzenie o wyłączeniu z akt sprawy (postępowania podatkowego) korespondencji prowadzonej z Naczelnikiem Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, po ponownym rozpoznaniu sprawy, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Wskazało w szczególności, że z akt sprawy została wyłączona korespondencja organu pierwszej instancji z Naczelnikiem Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, który, w związku z zawiadomieniem organu z dnia 25 września 2023 r. o uzasadnionym podejrzeniu przestępstwa, prowadzi postępowanie przygotowawcze w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 76 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 7 § 1 k.k.s. Powyższa korespondencja (zarówno będące przyczynkiem wszczęcia przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi postępowania karno-skarbowego zawiadomienie organu o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa, jak i dalsza korespondencja organu ścigania z organem podatkowym) stanowi materiał dowodowy wspólny dla prowadzonej przed Burmistrzem Miasta i Gminy D. kontroli podatkowej, jak i dla prowadzonego przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi postępowania przygotowawczego. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji zasadnie uznał, iż w sprawie zaistniała podstawa odmówienia spółce udostępnienia materiału dowodowego zgromadzonego dotychczas w toku kontroli podatkowej nr [...] w zakresie materiałów wyłączonych postanowieniem o wyłączeniu dokumentów z akt sprawy z uwagi na interes publiczny, tj. dokumentów wspólnych dla postępowania przygotowawczego w sprawie o przestępstwo skarbowe oraz kontroli podatkowej. W tym przypadku interes publiczny rozumiany jako dobro prowadzonego dochodzenia o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 76 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 7 § 1 k.k.s. (dot. A) oraz konieczność zapewnienia jego prawidłowego przebiegu, przemawia za odmową udostępnienia powyższych materiałów. Ponadto – zdaniem Kolegium – jak wynika z wykazu dokumentów wyłączonych z materiału postępowania kontrolnego prowadzonego wobec spółki postanowieniem z dnia 5 września 2024 r., wyłączenie, poza zawiadomieniem o uzasadnionym podejrzeniu przestępstwa z dnia 25 września 2023 r. oraz wezwaniem świadka na przesłuchanie, dotyczyło dokumentów - pism Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, zawierających prośby o udzielenie informacji i wyjaśnień oraz pism - odpowiedzi Burmistrza Miasta i Gminy D. na powyższe wezwania Naczelnika, udzielanych na podstawie jawnej dla spółki części materiału składającego się na akta kontroli. Zapoznanie spółki z powyższymi materiałami stanowiłoby de facto zapoznanie z materiałami postępowania przygotowawczego, które to postępowanie posiada własne regulacje, reglamentujące dostęp do jego materiałów z uwagi na dobro śledztwa oraz konieczność zapewnienia jego prawidłowego przebiegu. Z uwagi na fakt, że dochodzenie o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 76 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 7 § 1 k.k.s. (dot. A) nie zostało przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi ukończone, w dalszym ciągu interes publiczny uzasadnia wyłączenie jawności materiałów, których dotyczyło postanowienie z dnia 5 września 2024 r. W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 17 września 2025 r. spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, zarzuciła naruszenie: a) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej p.p.s.a., w zw. z art. 217 § 2 w zw. art. 179 § 1 i § 2 o.p. poprzez niezastosowanie się przez organ do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2025 r., I SA/Łd 29/25, polegające na odmowie udostępnienia dokumentów jedynie w oparciu o fakt, iż sporne dokumenty dotyczą postępowania karnego, oraz abstrakcyjne rozważania, oderwane od stanu faktycznego sprawy i treści spornych dokumentów, bez podjęcia próby wyważenia interesów i praw spółki jako strony postępowania oraz interesu publicznego – co oznacza sporządzenie uzasadnienia w sposób uznany przez wyrok za wadliwy; b) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 w zw. z art. 178 § 1 oraz art. 179 § 1 o.p. poprzez wadliwą kontrolę i utrzymanie w mocy postanowienia pierwszej instancji, podczas gdy Burmistrz w sposób nieuzasadniony odmówił spółce zapoznania się z dokumentami wymienionymi w treści postanowienia, pomimo iż interes publiczny nie uzasadniał wyłączenia ich z akt sprawy; c) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 w zw. z art. 217 § 2 w zw. art. 179 § 1 i § 2 o.p. poprzez wadliwą kontrolę i utrzymanie w mocy postanowienia pierwszej instancji, podczas gdy Burmistrz: - nie zawarł w postanowieniu należytego uzasadnienia odmowy umożliwienia zapoznania się przez spółkę z dokumentami, ale przedstawił jedynie ogólnikową i zdawkową argumentację; - nie wskazał w postanowieniu konkretnych dokumentów, do których dostępu odmawia, i nie odniósł się osobno do każdego z nich, a jedynie wskazał na zbiorczą kategorię dokumentów o charakterze otwartym; d) art. 121 § 1 o.p., tj. naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie. W związku z powyższymi naruszeniami skarżąca wniosła o uchylenie postanowień obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżone przez A S.A. postanowienie w przedmiocie odmowy udostępnienia materiału dowodowego zgromadzonego podczas kontroli podatkowej prowadzonej wobec strony skarżącej w zakresie prawidłowości ustalenia podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego za lata 2018 i 2019 - Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności zaś art. 179 § 2 o.p. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do tego, czy słusznie organy podatkowe odmówiły udostępnienia wnioskowanego przez stronę skarżącą materiału dowodowego sprawy pochodzącego z postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno – Skarbowego w Łodzi, który uprzednio został przez organ podatkowy wyłączony spod jawności. Strona skarżąca, nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, zasadniczo podnosi, iż udostępnienie jej tego materiału dowodowego jest niezbędne do zweryfikowania prawidłowości zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na wszczęcie postępowania karnoskarbowego, tj. instrumentalnego wszczęcia tego postępowania. Tak zarysowana istota sporu była już przedmiotem oceny wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2025 r., I SA/Łd 29/25, którym Sąd uchylił poprzednio podjęte postanowienie o odmowie udostępnienia wnioskowanych dowodów. Ta okoliczność ma kluczowe znaczenie dla toku ponownego postępowania przed Kolegium, a następnie wojewódzkim sądem administracyjnym kontrolującym ponowne rozstrzygnięcie tego organu. Ocena wyrażona w wyroku WSA w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2025 r., I SA/Łd 29/25, wiąże organy i sąd administracyjny rozpoznający sprawę na ponowne rozstrzygnięcie organu. Stosownie bowiem do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie wyrokiem nie dotyczy przy tym wyłącznie prawa, ale rozciąga się również na ocenę stanu faktycznego sprawy (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 10 lipca 2025 r., I SA/Go 132/25, LEX nr 3897364, czy wyrok WSA w Krakowie z 5 września 2025 r., III SA/Kr 688/25, LEX nr 3915411). "Na zakres powagi rzeczy osądzonej wskazują motywy wyroku przedstawione w uzasadnieniu. Uzasadnienie wyroku, w którym znajdują się motywy podjętego przez sąd rozstrzygnięcia, służy bowiem prawidłowemu odczytaniu treści sentencji" (wyrok NSA z 28 maja 2025 r., II OSK 2717/22, LEX nr 3895297). Istota mocy wiążącej prawomocnych orzeczeń sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Innymi słowy, moc wiążąca orzeczenia oznacza, że wskazane podmioty muszą przyjąć, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu - a co za tym idzie nie może być już ponownie badana w następnych postępowaniach. Związanie oznacza, że ani organy administracyjne, ani sądy administracyjne nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. "Moc wiążąca orzeczenia oznacza, że wskazane podmioty muszą przyjąć, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu - a co za tym idzie nie może być już ponownie badana w następnych postępowaniach" (tak wyrok WSA w Krakowie z 5 września 2025 r., III SA/Kr 688/25, LEX nr 3915411). Jedynie w przypadku, gdyby po wydaniu prawomocnego wyroku zmianie uległ stan prawny w danej sprawie, wówczas traci moc wiążącą ocena prawna zawarta w prawomocnym wyroku. Analogicznie w przypadku, gdyby zaistniały istotne zmiany w stanie faktycznym danej sprawy lub prawomocny wyrok zostałby wzruszony we właściwym trybie orzeczenia, to wówczas moc wiążąca wyroku jest ograniczona. Przyjęty pogląd stanowi gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej obowiązku związania orzeczeniem sądu. Sąd orzekający w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, kontrolując legalność działania organu winien ograniczyć się tylko do kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku" (por np. wyrok NSA z 11 września 2025 r., I OSK 1819/24, LEX nr 3910684). "Sąd rozpoznający spór między tymi samymi stronami musi przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak określono ją w prawomocnym, wcześniejszym orzeczeniu. Moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest bowiem z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy, a jej oddziaływaniem objęte jest przede wszystkim przyszłe postępowanie w danej sprawie. Innymi słowy, jeżeli w konkretnym postępowaniu uczestniczą te same podmioty i znajdują w niej zastosowanie te same przepisy prawa co w sprawie wcześniej zakończonej prawomocnym wyrokiem, to obowiązkiem sądu administracyjnego jest uwzględnienie związania wynikającego z treści tego wyroku. Związanie to dotyczy oceny prawnej, czyli wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w konkretnej sprawie, co może dotyczyć zarówno stanu faktycznego, jak i wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego" (por. wyrok NSA z 12 września 2025 r., III OSK 178/24, LEX nr 3916780). Zważywszy na tę regulację prawną, Sąd rozpoznając obecną skargę zauważa, że WSA w wyroku z dnia 2 kwietnia 2025 r., I SA/Łd 29/25, stwierdził, że "właściwy w sprawie organ winien każdorazowo w sposób merytoryczny odnieść się do wniosku o udostępnienie materiałów postępowania, badając czy interes publiczny w dalszym ciągu uzasadnia wyłączenie jawności pewnej ich części konkretnej stronie. Nawet bowiem, jeżeli wcześniej wyłączenie jawności było uzasadnione, to sytuacja ta mogła ulec zmianie. (...) organ każdorazowo musi rozważyć jego zakres, a także aktualną potrzebę ewentualnej ochrony osób trzecich, w kontekście sytuacji procesowej strony i wynikających stąd potrzeb. Tak więc wcześniejsze wyłączenie określonych dokumentów z akt sprawy nie zwalnia organu od obowiązku dalszego badania przesłanki w postaci interesu publicznego. Przesłanka interesu publicznego, o której mowa w art. 179 § 1 O.p., może być również utożsamiana z potrzebą ochrony interesów - danych osób trzecich, których postępowanie nie dotyczy. Interes publiczny bowiem, pojmowany jako interes ogółu, obejmuje również interes poszczególnych tworzących go jednostek, a także ma związek z potrzebami prowadzonych w poszczególnych sprawach postępowań. (...) Ukształtowanie instytucji wyłączenia jawności materiałów zgromadzonych w postępowaniu rodzi po stronie organu odmawiającego dostępu do dokumentacji obowiązek wyczerpującego uzasadnienia powodów sięgnięcia do art. 179 § 1 O.p. Prezentowane przez organ motywy rozstrzygnięcia powinny być wnikliwe i konkretne, tak, by możliwe było zapoznanie się z racjami usprawiedliwiającymi odejście od jawności postępowania w danym przypadku i by realne było podjęcie polemiki z przytoczoną argumentacją przy uwzględnieniu konkretnych okoliczności faktycznych. (...)". W konsekwencji w wyroku tym zawarto ocenę, że "organ odwoławczy niewłaściwie, z naruszeniem art. 217 § 2 oraz art. 127 O.p. ocenił postanowienie organu I instancji, uznając że organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w sposób należyty wyjaśnił przesłanki odmowy umożliwienia stronie zapoznania się z wyłączonymi z akt sprawy dokumentami. (...) z uzasadnienia postanowienia wydanego w pierwszej instancji w ogóle nie da się wyczytać jakie dokumenty zostały wyłączone z akt sprawy i dlaczego. Organ odmawiając udostępnienia materiałów dowodowego w postaci korespondencji organu z innymi organami administracji publicznej lub organami ścigania nie wskazuje nawet czy dotyczy to pism pochodzących od organu podatkowego, czy też odpowiedzi innych organów na skierowane przez organ podatkowy pisma. Równocześnie organ poprzestaje jedynie na przytoczeniu i wyjaśnieniu in abstracto ogólnej formuły interesu publicznego. Organ I instancji wskazuje, że wymaga to dobro śledztwa, ale zupełnie pomija relację tej okoliczności z racjami usprawiedliwiającymi odejście od jawności postępowania. Z akt sprawy, a konkretnie z niezaskarżalnego postanowienia z dnia 5 września 2024 r. - o wyłączaniu z materiału postępowania kontrolnego prowadzonego wobec skarżącej w zakresie prawidłowości ustalenia podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego za lata 2018 – 2019 dokumentów - wynika, że dotyczy to dokumentów dotyczących postępowania prowadzonego przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno – Skarbowego w Łodzi o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 76 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 7 § 1 k.k.s., ale lakonicznie uzasadnienie tego postanowienia również nie pozwala na zidentyfikowanie dokumentów, które zostały wyłączone". Ostatecznie Sąd w tym wyroku stwierdził, że "twierdzenie organu odwoławczego ograniczające się do tezy, zgodnie z którą postępowanie zażaleniowe sprawdza się jedynie do oceny, czy dokumenty, których dotyczy odmowa udostępnienia, są dokumentami, o których mowa w art. 179 § 1 O.p. w świetle faktu, że uzasadnienie organu I instancji pozbawione jest kluczowych elementów w zakresie konkretyzacji materiałów, które zostały wyłączone przy jednoczesnym niedostatecznym wykazaniu spełnienia przesłanki interesu publicznego - nie może znaleźć akceptacji Sądu". Z treści przywołanego wyroku wynika, że niewątpliwą przyczyną uchylenia poprzednio wydanego postanowienia o odmowie udostępnienia materiału dowodowego było zbyt lakoniczne uzasadnienie tego postanowienia. Sąd w zaleceniach dla ponownego toku rozpoznania sprawy wskazał na konieczność wskazania, jakie dokumenty zostały objęte odmową udostępnienia, oraz uzasadnienia przyczyn tej odmowy. Z tymi zaleceniami koresponduje podstawa prawna tego wyroku, w którym powołano wyłącznie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zauważyć jednakże trzeba, że Sąd zakwestionował również prezentowany wówczas przez Kolegium pogląd, przyjęty za judykaturą, co do treści art. 179 o.p., zwłaszcza § 2, i sposobu jego stosowania, chociaż nie przyjął za podstawę tego wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Za błędne i wbrew poglądom judykatury przyjął ówczesne stanowisko Kolegium, że w sprawie w przedmiocie odmowy udostępnienia dokumentów z akt sprawy należy się ograniczać wyłącznie do oceny, czy dokumenty, których dotyczy odmowa, są dokumentami objętymi postanowieniem o ich wyłączeniu spod udostępnienia. Według Sądu, "postanowienie wydane na podstawie art. 179 § 2 O.p. ma bez wątpienia wtórny charakter do rozstrzygnięcia w przedmiocie wyłączenia odpowiednich dokumentów z akt sprawy. Nie można (...) przyjąć, że organ rozpoznający wniosek konkretnej strony o udostępnienie dokumentów jest nim związany w sposób bezwzględny, gdyż w takiej sytuacji wydawanie odrębnego rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania strony byłoby czystą formalnością, a jego kontrola instancyjna, o której mowa w art. 179 § 3 O.p., byłaby iluzoryczna". Ta okoliczność nie tylko stała się źródłem niezrozumienia istoty analizowanej regulacji przez stronę skarżącą i jej przekonania co do sposobu stosowania tej regulacji, ale też spowodowała, że w pierwszym rzędzie konieczne jest ustalenie rzeczywistych powodów uchylenia zaskarżonego wówczas postanowienia. Ustalenie to ma kluczowe znaczenie dla obecnie kontrolowanego przez Sąd ponownego postanowienia o odmowie udostępnienia materiału dowodowego, gdyż ocena ta wiąże zarówno organ w toku ponownego rozpoznawania sprawy, jak i sąd administracyjny, który obligowany jest zbadać wykonanie przez organ zaleceń wskazanego wyroku. W tym fundamentalnym zakresie na obecnym etapie rozpoznawania sprawy Sąd w składzie wyznaczonym do jej rozpoznania przede wszystkim zauważa, że to norma materialnoprawna, stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia aktu administracyjnego, w tej sprawie art. 179 § 2 o.p., określa zakres postępowania wyjaśniającego i dowodowego oraz relewantne prawnie okoliczności. A zatem dopiero prawidłowo zinterpretowana norma prawna pozwala na prawidłową ocenę w jej świetle okoliczności faktycznych danej sprawy. Wobec wyrażonego w wyroku WSA w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2025 r., I SA/Łd 29/25, stanowiska co do treści normy art. 179 § 2 o.p., oraz zaleceń co do ponownego rozpoznania sprawy przez Kolegium - Sąd orzekający w tej sprawie stwierdza, że poprzednie postanowienie o odmowie udostępnienia materiałów z akt sprawy było, jak wynika z tego wyroku, dotknięte wadą procesową, co wynikać miało z zbyt wąskiego rozumienia art. 179 § 2 o.p. i zbyt wąskiego jego stosowania. To miało uzasadniać wadliwość tego postanowienia w zakresie jego uzasadnienia. Ale przepis ten był, w tym wyroku, jedynie tłem dla sformułowania przez Sąd zarzutów procesowych pod kątem deficytów uzasadnienia - samo wydanie postanowienia o wyłączeniu materiałów z akt sprawy, jak poprzednio przyjmowało Kolegium, nie było wystarczającym do odmowy udostepnienia dokumentów z akt sprawy. Rozważając prawidłowość zaskarżonego obecnie postanowienia, Sąd orzekający w tej sprawie stwierdza, że organ odwoławczy – wbrew twierdzeniom skargi - zastosował się do zaleceń wyroku WSA w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2025 r., I SA/Łd 29/25. Obecne rozstrzygnięcie, po pierwsze, wskazuje materiały dowodowe, które zostały objęte sporną odmową, a zawiera je sporządzony przez organ pierwszej instancji wykaz, którego zwartość zawierająca 16 pozycji została zrelacjonowana w części historycznej uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Co nie bez znaczenia zakresem tym zostały objęte wyłącznie materiały pochodzące lub gromadzone w postępowaniu przygotowawczym, w tym wnioskowana przez spółkę korespondencja między organami, a więc dowody zmierzające do ustalenia sprawcy i czynu zabronionego i okoliczności jego zaistnienia. Skoro wnioskiem o udostępnienie spółka objęła korespondencję wewnętrzną między organami, której treść co oczywiste mogła wskazywać na kierunek postępowania przygotowawczego, w tym zamiar zgromadzenia określonych dowodów, to trudno zrozumieć obecne argumenty spółki, że ujawnienie tej korespondencji nie zagrażało dobru śledztwa i błędnie odmówiono ich udostępnienia. Argumentacja spółki jest zatem wewnętrznie sprzeczna. A po drugie, kontrolowane postanowienie zawiera – czego nie chce zauważyć strona skarżąca - znacznie obszerniejsze uzasadnienie niż poprzednio kontrolowane postanowienie. Nie sprowadza się ono wyłącznie do przywołania postanowienia o wyłączeniu materiałów dowodowych z akt i dobra śledztwa, lecz wskazuje kilka argumentów. Obszerność motywów, sposób ich zaprezentowania nie zostały jednakże ujęte w jakąś kategoryczną normę prawną, ale mają charakter obiektywny i relatywizowany do konkretnego przypadku. Stąd nie ma sztywnych reguł, kiedy uzasadnienie aktu jest wystarczające, a kiedy już nie. W ocenie Sądu, uzasadnienie tego konkretnego zaskarżonego aktu jest wystarczające, aby zasada przekonywania została zrealizowana w sprawie, co nie jest tożsame z przekonaniem strony o zasadności rozstrzygnięcia. Ta ma bowiem prawo do własnego subiektywnego punktu widzenia sprawy, lecz dopóki nie znajdzie on potwierdzenia w prawie i faktach nie będzie zasługiwało ono na uwzględnienie. Podane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia motywy są przekonujące, logiczne, racjonalne, a co najważniejsze korespondują one z treścią art. 179 § 2 o.p., który jako norma materialnoprawna odmowy wyznacza zarówno przesłanki odmowy, jak i zakres przedmiotowy odmowy. Odmowy udostępnienia dokumentów z akt sprawy nie można natomiast utożsamiać, jak tego oczekuje strona skarżąca, z niewykonaniem zaleceń wyroku sadowego. Niemniej jednak abstrahując od zaleceń o charakterze procesowym sformułowanych w wyroku WSA w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2025 r., I SA/Łd 29/25 – Sąd zauważa, że stosownie do art. 179 o.p. przepisu, art. 178 o.p. nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zawierających informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny (§ 1). Odmowa umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami, o których mowa w § 1, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania odpisów i kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia (§ 2). Porównanie obu tych jednostek reakcyjnych wskazuje, co podniesiono również w wyroku WSA w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2025 r., I SA/Łd 29/25, na dwa różne rozstrzygnięcia i różne sposoby ich kontroli. Pierwsze jednostka dotyczy niezaskarżalnego zażaleniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wyłączenia z akt sprawy dokumentów ze względu na interes publiczny, druga zaś dotyczy zaskarżalnego zażaleniem rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy udostępnienia dokumentów z akt sprawy, w tym objętych postanowieniem o wyłączeniu. Przepis § 3 art. 178 o.p. przewiduje bowiem możliwość wniesienia zażalenia wyłącznie na to drugie rozstrzygnięcie (art. 216 o.p.). Na tle tak ukształtowanej instytucji ograniczenia dostępu do akt sprawy judykatura przyjmuje, analogicznie jak przyjęto w wyroku WSA w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2025 r., I SA/Łd 29/25, że "w przypadku wydania na podstawie art. 179 § 1 in fine O.p. postanowienia o wyłączeniu z akt sprawy/akt postępowania kontrolnego lub z akt kontroli celno-skarbowej ze względu na interes publiczny innych dokumentów niż zawierające informacje niejawne, skutkującego względem tych dokumentów pozbawieniem strony/kontrolowanego możliwości skorzystania z uprawnień przewidzianych w art. 178 § 1 i § 3 O.p., sądowa weryfikacja prawnej zasadności tego rodzaju aktu (wyłączenia) oraz ocena znaczenia tej czynności procesowej dla wyniku sprawy podatkowej nastąpić może jedynie w ramach zaskarżenia decyzji kończącej postępowanie podatkowe. (...) kontrola jest wówczas realizowana w drodze pośredniej w granicach sprawy inicjowanej skargą na decyzję, a to przez wzgląd na brak możliwości samoistnego zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia na które nie przysługuje zażalenie, wydanego przy tym w toku postępowania kontrolnego (kontroli celno-skarbowej). (...) Natomiast postanowienie o odmowie umożliwienia stronie/kontrolowanemu zapoznania się z określonymi dokumentami (tj. zawierającymi informacje niejawne albo wyłączonymi przez organ z akt sprawy/akt kontroli) lub postanowienie o odmowie sporządzania z takich dokumentów notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania odpisów i kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów, które są wydawane na podstawie art. 179 § 2 O.p., podlegają samodzielnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego w ramach art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., jako mieszczące się w grupie postanowień na które służy zażalenie" (tak np. wyrok NSA z dnia 13 września 2024 r., I FSK 612/21). Dalsze wywody wyroku WSA w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2025 r., I SA/Łd 29/25, pozostają już w kolizji z ugruntowanym poglądem judykatury. Ta bowiem odmiennie niż ten wyrok przyjmuje, że "w sytuacji zatem, gdy skargą zostanie zaskarżone postanowienie o odmowie umożliwienia stronie/kontrolowanemu zapoznania się z dokumentami, które uprzednio w drodze odrębnego postanowienia zostały wyłączone przez organ z akt sprawy/akt kontroli celno-skarbowej ze względu na interes publiczny, zakres badania przez sąd administracyjny takiej sprawy jest ograniczony wyłącznie do ustalenia czy postanowienie wydane na podstawie art. 179 § 2 O.p. respektuje treść postanowienia wydanego na podstawie art. 179 § 1 in fine O.p. Przysługujący wówczas środek zaskarżenia sądowego, będący konsekwencją przewidzianego w art. 179 § 3 O.p. zażalenia na tego rodzaju postanowienie odmowne, nie może być równocześnie wykorzystany do weryfikacji i oceny prawidłowości postanowienia orzekającego o wyłączeniu dokumentów z akt sprawy/akt postępowania kontrolnego lub akt kontroli celno-skarbowej ze względu na interes publiczny. Oznacza to, że postanowienie wydane w trybie art. 179 § 2 O.p. w odniesieniu do dokumentów, o których mowa w § 1 in fine tego artykułu, ma charakter wtórny, następczy i zależny od zakresu treściowego postanowienia, które wcześniej podjęte zostało na podstawie art. 179 § 1 in fine O.p., posiadając jednocześnie odmienny przedmiot rozstrzygania. Postanowienie o wyłączeniu dokumentów z akt sprawy z uwagi na interes publiczny, mimo że determinuje konieczność wydania w ramach art. 179 § 2 O.p. postanowienia odmownie załatwiającego wniosek strony/kontrolowanego zawierający żądanie umożliwienia zapoznania się z takimi dokumentami, nie podlega kontroli sądowej w sprawie ze skargi na tego rodzaju postanowienie odmowne. Kognicja sądu administracyjnego w takiej sprawie, tj. ze skargi na zaskarżalne postanowienie przewidziane w art. 179 § 2 O.p., jest ograniczona do oceny czy dokumenty, których dotyczy odmowa umożliwienia stronie zapoznania się z nimi, są dokumentami objętymi zapadłym już postanowieniem o ich wyłączeniu z akt sprawy/akt postępowania kontrolnego lub akt kontroli celno-skarbowej ze względu na interes publiczny, wydanym na podstawie art. 179 § 1 in fine O.p. Natomiast nie obejmuje ona badania zasadności samego wyłączenia (spełnienia przesłanki interesu publicznego), gdyż ta kwestia – jak opisano powyżej – podlega weryfikacji podczas sądowej kontroli decyzji kończącej postępowanie podatkowe, w którym doszło do tego rodzaju wyłączenia" (tak np. wyrok NSA z dnia 13 września 2024 r., I FSK 612/21, wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., I FSK 289/23, LEX nr 3593373; zob. też przywołane tam wyroki NSA z 29 września 2022 r., I FSK 2332/19; z 27 czerwca 2023 r., I FSK 289/23; z 1 września 2023 r., I FSK 536/23; z 31 maja 2023 r., I FSK 350/23, i I FSK 351/23). Wobec tego judykatura przyjmuje również, odmiennie niż wyrok WSA w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2025 r., I SA/Łd 29/25, że "dla właściwego umotywowania orzeczenia o odmowie udostępnienia spółce (kontrolowanemu) wglądu w konkretne dokumenty, których jawność wyłączono z akt postępowania kontrolnego, wystarczające było przywołanie tylko okoliczności w postaci istnienia postanowienia o wyłączeniu tych dokumentów z akt kontroli ze względu na interes publiczny. W uzasadnieniu postanowienia odmownego dopuszczalne było dodatkowe przywołanie, jak została zidentyfikowana przesłanka interesu publicznego w ramach wydanego przez organ postanowienia o wyłączeniu dokumentów z akt kontroli. (...) wypowiedź na tej płaszczyźnie formułowaną w postanowieniu z art. 179 § 2 O.p. należy postrzegać wyłącznie jako mającą li tylko charakter relacyjny z treści postanowienia o wyłączeniu (o ile jest ono – przez wzgląd na zasadę ogólną przekonywania – opatrzone dodatkowo uzasadnieniem, bo jako postanowienie niezaskarżalne w drodze zażalenia takowego formalnie nie musi posiadać – a contrario art. 217 § 2 O.p.), a nie jako własny motyw postanowienia odmownego. Dla oceny legalności postanowienia odmownego nie było niezbędne prowadzenie rozważań, które miały wykazać wystąpienie interesu publicznego przemawiającego za wyłączeniem z akt określonych dokumentów. Ta materia wykraczała poza zakres postanowienia wydanego na podstawie art. 179 § 2 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej oraz w związku z art. 202 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadzającej KAS" (tak np. wyrok NSA z dnia 13 września 2024 r., I FSK 612/21). Pomijając tą rozbieżność między poglądami judykatury a wiążącym w tej sprawie stanowiskiem wyroku WSA w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2025 r., I SA/Łd 29/25 - Sąd rozpoznający obecną skargę stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy D. niezaskarżalnym postanowieniem z dnia 5 września 2024r. wyłączył z materiału dowodowego sprawy podatkowej, prowadzonej wobec skarżącej A S.A. w zakresie prawidłowości ustalenia podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego za lata 2018 – 2019, dokumenty prowadzonego przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno - Skarbowego postępowania w przedmiocie o przestępstwo karnoskarbowe, powołując się na dobro śledztwa i konieczność zapewnienia prawidłowego jego przebiegu. Wobec tak zakreślonego przedmiotu wyłączenia nie ma wątpliwości, że wyłączeniem objęto całość materiału dowodowego zgromadzonego przez organ postępowania przygotowawczego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zamieszczono sporządzony przez organ pierwszej instancji wykaz skonkretyzowanych dokumentów, objętych wyłączeniem, a wykaz ten powtórzono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Oznacza to, w ocenie Sądu, że wykaz dokumentów wyłączonych i objętych odmową koresponduje ze sobą wzajemnie oraz z wnioskiem skarżącej spółki o udostępnienie dokumentów postępowania przygotowawczego. Wniosek ten, sformułowany ogólnie i szeroko, obejmuje wszak bliżej nieskonkretyzowane dokumenty. Przy tak szeroko i ogólnikowo sformułowanym wniosku nie sposób zresztą zarzucić organowi, że zakres przedmiotowy odmowy udostępnienia dokumentów nie jest tożsamy z zakresem przedmiotowym wyłączenia i wniosku strony. Zresztą, czego nie dostrzega strona skarżąca, organ uczynił więcej, wykonując zalecenia wyroku WSA w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2025 r., I SA/Łd 29/25, bowiem zindywidualizował objęte odmową dokumenty poprzez wskazanie organu, daty dokumentu i jego przedmiotu, czego nie zawierały dokumenty ujęte we wniosku. Sama strona skarżąca nie kwestionuje zakresu przedmiotowego odmowy. Przywołanie natomiast w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia interesu publicznego w postaci postanowienia z dnia 5 września 2024r. o wyłączeniu dokumentów z akt sprawy i zamieszczenie wykazu dokumentów objętych wyłączeniem jest jedynie jednym z argumentów uzasadniających odmowę udostepnienia dokumentów. Mogłoby ono zostać uznane, w myśl przywołanych poglądów judykatury, za wystarczające dla właściwego umotywowania postanowienia o odmowie ich udostępnienia, gdyby nie treść wyroku WSA w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2025 r., I SA/Łd 29/25, kwestionującego ten pogląd. Wtedy można byłoby przyjąć, że z uwagi na postanowienie z dnia 5 września 2024r. o wyłączeniu kwestia jawności części dokumentów sprawy została ostatecznie rozstrzygnięta tym postanowieniem i nie mogła być po raz drugi, w dodatku odmiennie, rozstrzygnięta postanowieniem o odmowie ich udostępnienia. A to drugie postanowienie można byłoby uznać za dotknięte wadą nieważności, jako wydane w sprawie już rozstrzygniętej – nie można byłoby bowiem zaakceptować sytuacji, w której w obrocie prawnym funkcjonują dwa przeciwstawne rozstrzygnięcia w tym samym przedmiocie – dostępu do akt. Ale z uwagi na zalecenia wyroku WSA w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2025 r., I SA/Łd 29/25, nie można poprzestać na odwołaniu do postanowienia o wyłączeniu dokumentów z akt. Zauważyć jednakże trzeba, że organ, wykonując zalecenia wskazanego wyroku, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia skonkretyzował także przesłankę interes publiczny w tej sprawie – dobro śledztwa, podając kolejne okoliczności mieszczące się w tej przesłance. Aby pozostać w zgodzie z art. 153 p.p.s.a. i zarazem nie wyjść poza granice tej sprawy i nie przesądzać o przyszłej potencjalnej możliwości badania legalności postanowienia o wyłączeniu materiałów z akt sprawy - Sąd orzekający w tej sprawie jedynie relacjonuje wskazane przez organ w tym zakresie argumenty. Przede wszystkim organ zwrócił uwagę na odmienne reguły dostępu do akt postępowania przygotowawczego, w tym moment pełnego dostępu do akt sprawy (art. 156 § 5 kks i art. 321 § 1 k.p.k.). Ponadto wskazał on, że postępowanie przygotowawcze dotyczy A S.A., co oznacza, że udostępnienie wnioskowanych akt byłoby de facto zapoznaniem skarżącej z materiałami postępowania przygotowawczego, wbrew regułom dostępu do nich wynikającym z przepisów k.k.s. i k.p.k. Organ podniósł również, że dokumentacja wewnętrzna, której udostępnienia domaga się spółka, nie podlega ujawnieniu nawet w trybie dostępu do informacji publicznej. Powyższe wywodu zaskarżonego postanowienia przeczą zarzutom skargi w zakresie niewykonania przez Kolegium zaleceń wyroku WSA w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2025 r., I SA/Łd 29/25, i oparcia rozstrzygnięcia sprawy wyłącznie na fakcie wydania postanowienia o wyłączeniu dokumentów z akt sprawy. Na okoliczność skonkretyzowania przez organ interesu publicznego, niezależnie od postanowienia o wyłączeniu dokumentów, można spojrzeć też przez pryzmat ugruntowanego poglądu judykatury, gdyż z uwagi na dokonana przez organ konkretyzację w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie ma większego znaczenia jakie zajmie się stanowisko wobec treści art. 179 § 2 o.p. – takie jak w wyroku WSA w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2025 r., I SA/Łd 29/25, czy ugruntowane przyjmowane w judykaturze. A zatem przywołane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dodatkowe argumenty, będące wynikiem wykonania zaleceń uprzednio wydanego wyroku WSA w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2025 r., I SA/Łd 29/25, można by uznać, jak przyjmuje judykatura, jako mające wyłącznie relacyjny charakter z treści postanowienia o wyłączeniu, w którego uzasadnieniu wskazano przecież na dobro śledztwa i konieczność zapewnienia jego prawidłowego przebiegu. Dla legalności kontrolowanego postanowienia nie było bowiem, jak przyjmuje judykatura, niezbędne prowadzenie rozważań, które miały wykazać wystąpienie interesu publicznego przemawiającego za wyłączeniem z akt określonych dokumentów. Jest to wszak przedmiotem rozstrzygnięcia w postanowieniu o wyłączeniu dokumentów z akt. Sąd stwierdza ponadto, że werbalizowana przez skarżącą spółkę niemożność zweryfikowania prawidłowości zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego – instrumentalnego wszczęcia postępowania przygotowawczego bez dostępu do akt tego postępowania nie stanowi relewantnej prawnie okoliczności w sprawie w przedmiocie odmowy udostępnienia dokumentów z akt sprawy. W efekcie nie ma wpływu na legalność zaskarżonego postanowienia. Niezależnie od tego, z uwagi na charakter rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia i zawartość akt dedykowanych sprawie odmowy dokumentów z akt, nie sposób byłoby zweryfikować podnoszoną przez spółkę kwestię. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę. ds