I SA/Łd 663/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy R. ustalił A. W. i D. W. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2016r. od nieruchomości położonych w miejscowości K. obręb [...], składającej się z działek oznaczonych nr 2473 i 2476 na kwotę 12.131 zł (w tym 8.762,34 zł od budynków pozostałych o pow. 1.140,93 m²). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu odwołania A. W. decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano w szczególności, że D. W. i A. W. są współwłaścicielami zabudowanej nieruchomości położonej w miejscowości K. (działki nr 2473 i 2476). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 716 ze zm.) na współwłaścicielach nieruchomości solidarnie ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Dopóki podatnikowi przysługuje prawo własności/współwłasności danej nieruchomości, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości. Stosunki cywilno-prawne miedzy współwłaścicielami nie podlegają kompetencji organów podatkowych i nie mają znaczenia dla wymiaru podatku. Charakter odpowiedzialności w przypadku podatku od nieruchomości jest niezależny od stosunków wewnętrznych między współwłaścicielami, sposobu korzystania z nieruchomości oraz wielkości przypadających współwłaścicielowi udziałów. Rodzaje nieruchomości podlegających opodatkowaniu (grunty, budynki pozostałe), jak i ich powierzchnia wynikają wprost z ewidencji gruntów oraz protokołu z oględzin z dnia 28 października 2015r. Pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości od kilku lat istnieje spór dotyczący praw do przedmiotowych nieruchomości. W kwietniu 2012r. A. W. wystąpiła o podział majątku wspólnego, a sprawa o sygn. akt [...] jest w toku. Działki nr 2473 i nr 24 76 w 2016r. nie były zajęte na działalność gospodarczą prowadzoną przez D. W.. A. W. jako współwłaścicielka nieruchomości nie zrezygnowała i nie zamierza zrezygnować z władztwa nad nieruchomością i składa do różnych organów administracyjnych, sądów i prokuratury roszczenia dotyczące nieruchomości. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję A. W. wniosła o jej uchylenie. W skardze podniesiono następujące zarzuty: 1. naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity, Dz. U. 2014 poz. 849 z późn. zm. ), oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku leśnym, poprzez błędne określenie osoby zobowiązanej do zapłaty podatku oraz art. 2 Konstytucji RP z dnia 2.04.1997r, poprzez określenie osób zobowiązanych do zapłaty podatku przy złamaniu naczelnej zasady sprawiedliwości społecznej. 2. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 121, art. 122, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez niepełne oraz wybiórcze rozpatrzenie dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy z pominięciem faktów istotnych dla sprawy w szczególności faktów przemawiających za tym, że D. W. działał począwszy od jesieni 2008r jako posiadacz samoistny jednostronnie czerpiąc korzyści, co ma decydujący wpływ na opodatkowanie strony skarżącej podatkiem od nieruchomości w niniejszej sprawie; naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów poprzez brak oparcia oceny dowodów na przekonywujących podstawach i wyprowadzenie niepoprawnych wniosków na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, co spowodowało, iż w postępowaniu zakończonym decyzją skarżoną zasada swobodnej oceny dowodów przekształciła się w ocenę dowolną; art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie racjonalnych przyczyn, dla których w swoim rozstrzygnięciu Organ skarżony nie wziął pod uwagę dowodów i argumentacji przedstawianych przez stronę skarżącą. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca opisała przebieg konfliktu z D. W. związanego z władaniem nieruchomością, do której skarżąca nie miała wstępu od jesieni 2008r. D. W. skutecznie blokował wstęp skarżącej na teren nieruchomości, odmawiał dopuszczenia jej do zarządzania majątkiem wspólnym i jako posiadacz samoistny powinien ponosić ciężar podatku od nieruchomości oraz podatku leśnego. Organy podatkowe nie uwzględniły tych okoliczności naruszając przepisy postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna. Chybione są podnoszone przez stronę zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W postępowaniu dotyczącym podatku od nieruchomości (łącznego zobowiązania pieniężnego) organy podatkowe nie są zobowiązane do wyjaśnienia wszystkich okoliczności związanych z nieruchomością, ale tylko takich okoliczności, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Niniejsze postępowanie dotyczy łącznego zobowiązania pieniężnego (podatku od nieruchomości i podatku leśnego) za 2016r. Z tych przyczyn organy podatkowe nie były zobowiązane do badania przyczyn i przebiegu konfliktu miedzy współwłaścicielami nieruchomości w latach 2008-2014 i sposobu wykonywania zarządu nad nieruchomością w tym okresie. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że D. W. na terenie nieruchomości prowadził działalność gospodarczą, która została zlikwidowana z końcem 2014r. Obecnie na obszarze spornych działek nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza ani rolnicza, co potwierdza w szczególności protokół z oględzin nieruchomości z 28 października 2015r. podpisany również przez skarżącą. Nie widomo więc na podstawie jakich okoliczności organy podatkowe miały ustalić, że D. W. w 2016r. był posiadaczem samoistnym nieruchomości położonej w miejscowości K.. Pomiędzy byłymi małżonkami A i D. W. w dalszym ciągu toczy się sprawa o podział majątku wspólnego, co dodatkowo wyklucza uznanie jednego z małżonków za posiadacza samoistnego nieruchomości. Podnoszone przez stronę skarżącą okoliczności, że w latach poprzednich D. W. doprowadził zakład do ruiny, pozbawił stronę prawa do sprawowania zarządu nieruchomością, czy utrudniał (uniemożliwiał) wstęp na teren nieruchomości pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016r. Organy podatkowe trafnie wskazały, że cechą podatku od nieruchomości jest opodatkowanie niezależnie od tego, czy przedmiot podatku przynosi dochód. Jest to podatek o charakterze majątkowym i osiąganie przychodu z nieruchomości nie jest warunkiem koniecznym do jego wymierzenia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał z jakich przyczyn podnoszone przez stronę skarżącą okoliczności dotyczące wzajemnych relacji współwłaścicieli, sposobu korzystania z nieruchomości, czy możliwości uzyskiwania z niej dochodu nie mogą wpłynąć na wynik postępowania. Jest poza sporem, że w 2016r współwłaścicielami nieruchomości składających się z działek oznaczonych nr 2473 i 2476, położonych w miejscowości K. pozostawali A. W. i D. W.. Powierzchnia, rodzaj gruntów i budynków na nieruchomości zostały określone prawidłowo. W tej sytuacji, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organy podatkowe trafnie określiły współwłaścicieli nieruchomości jako podatników podatku od nieruchomości i podatku leśnego (art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym, tj. Dz. U. z 2016r., poz. 374 ze zm.). Wobec braku podstaw do przyjęcia, że D. W. był w 2016r. posiadaczem samoistnym nieruchomości nie miały zastosowania powołane w skardze przepisy prawa materialnego. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Jednak ogólne zasady sprawiedliwości społecznej nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do orzekania, gdyż organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa (art. 120 O.p.). Jak już wcześniej zaznaczono podatek od nieruchomości, czy podatek leśny, to podatki majątkowe i obciążenie nimi współwłaściciela nieruchomości na podstawie przepisów prawa nie jest sprzeczne z zasadami sprawiedliwości społecznej. Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017r. poz.1369), należało orzec jak w sentencji wyroku. P.C.