I SA/Łd 665/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Świderska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległego podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r. i I-IV kwartał 2016 r. oraz umorzenia odsetek za zwłokę od w/w zaległości oddala skargę. 9 października 2017 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. wpłynął wniosek M. S. dotyczący rozłożenia na 39 rat płatnych po 300 zł miesięcznie zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. w kwocie 3.070,00 zł i w podatku do towarów i usług za IV kwartał 2015 r. oraz cztery kwartały 2016 r. w łącznej kwocie 11.453,00 zł oraz umorzenia odsetek za zwłokę od tych zaległości. Podatnik uzasadnił wniosek wskazując, że spłaca szereg zobowiązań z tytułu kredytów i pożyczek zaciągniętych na pokrycie kosztów leczenia bliskiej osoby, cierpiącej na zanik kości, której danych osobowych nie może ujawnić z uwagi na brak zgody tej osoby. Oświadczył, że z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad tą osobą jest zatrudniony jest w wymiarze jedynie 1/2 etatu i osiąga dochód brutto w kwocie 2.000 zł, którego znaczną część przeznacza na spłatę tych długów, a ponadto na pokrycie kosztów wyżywienia (500 zł miesięcznie) oraz usług telekomunikacyjnych (520 zł miesięcznie). Podatnik podniósł argument, iż za uwzględnieniem wniosku przemawia jego ważny interes związany z chorobą bliskiej osoby, która (choroba) była wydarzeniem nagłym, niespodziewanym oraz wiązała się z koniecznością pożyczenia środków pieniężnych niezbędnych na przeprowadzenie operacji chirurgicznych ratujących zdrowie i życie. W toku postępowania podatnik doprecyzował wniosek, wnosząc o objęcie jego zakresem również zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. i ustalenie 48 rat miesięcznych rat (47 rat płatnych po 389 zł, ostatnia 48 rata wynosząca 410 zł, co da łącznie 18.693,00 zł). W wyniku rozpatrzenia wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wydał [...] r. dwie odrębne decyzje: 1) o odmowie rozłożenia na 48 rat zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. w kwocie 3.070,00 zł i za 2016 r. w kwocie 4.127,10 zł oraz o odmowie umorzenia odsetek za zwłokę od tych zaległości podatkowych, 2) o odmowie rozłożenia na 48 rat zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r., I-IV kwartał 2016 r. w łącznej kwocie 11.453,00 zł oraz o odmowie umorzenia odsetek za zwłokę od tych zaległości. Organ podatkowy pierwszej instancji uznał, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, iż w rozpatrywanej sprawie nie została spełniona przesłanka ważnego interesu podatnika. Nie wystąpił też obiektywnie rozumiany interes publiczny. Podatnik wniósł odwołanie od tych decyzji zarzucając naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 800, ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako "O.p."). Zdaniem skarżącego, decyzja została wydana w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny, czego efektem było niezasadne przyjęcie, że sytuacja majątkowa podatnika nie uzasadnia udzielenia wnioskowanej pomocy poprzez rozłożenie na raty zaległości podatkowych oraz umorzenie naliczonych od nich odsetek za zwłokę. Podatnik zarzucił, że w sprawie dokonano wybiórczej oceny materiału dowodowego, pomijając okoliczności, które wskazują na brak możliwości (jednorazowego) uregulowania zadłużenia podatkowego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. nie uwzględnił odwołania i decyzjami z [...] r. utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług jak i podatku dochodowego. Podał, że zgodnie z art. 67a § 1 pkt 2 i pkt 3 O.p., organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może odpowiednio odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek i umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Organ wyjaśnił, że przyznanie podatnikowi ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych stanowi odstępstwo od konstytucyjnej zasady równości wszystkich obywateli wobec prawa i zasady powszechności opodatkowania. Ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, nie jest on w stanie regulować swoich zobowiązań podatkowych. Uzasadniać go mogą niezależne od woli i od sposobu postępowania podatnika sytuacje wyjątkowe, np. zdarzenia losowe. Pojęcie to należy również odnosić do normalnej sytuacji ekonomicznej podatnika, wysokości uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, w tym także wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków naj bliższej rodziny (koszty leczenia), co nakazuje rozpatrzenie także sytuacji rodzinnej podatnika. Natomiast pod pojęciem interesu publicznego rozumieć należy dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, tj. sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego. Interes publiczny to także sytuacja, w której zapłata zaległości podatkowej spowodowałaby konieczność zwrócenia się podatnika o pomoc ze środków budżetu państwa albowiem nie byłby w stanie sam zaspokoić swoich podstawowych potrzeb. Przesłankę tę należy również postrzegać jako dążenie do sytuacji, w której podatnicy regulują swoje zobowiązania podatkowe w całości i terminowo, co umożliwia uzyskiwanie stałych dochodów państwa przeznaczonych na realizację zadań ogólnospołecznych. Ulgi podatkowe są oparte na tzw. uznaniu administracyjnym, co oznacza, że organ podatkowy może przychylić się do wniosku strony, ale nie jest do tego zobligowany nawet, jeśli istnieją okoliczności uzasadniające udzielenie wnioskowanej ulgi. Z literalnej wykładni przepisu wynika, iż organ podatkowy może odmówić przyznania wnioskowanej ulgi, nawet w sytuacji istnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Po przeanalizowaniu istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uznał, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka ważnego interesu podatnika i nie wystąpił też obiektywnie rozumiany interes publiczny. Brak spełnienia ustawowych przesłanek udzielania ulg podatkowych oznacza zaś, iż w świetle art. 67a O.p. nie jest możliwe przyznanie wnioskowanej pomocy. Zdaniem organu odwoławczego sytuacja finansowa podatnika nie może być uznana za szczególnie trudną, nadzwyczajną, a tym samym wypełniającą przesłankę ważnego interesu podatnika. Z akt sprawy wynika, iż podatnik dysponuje dochodem z tytułu zatrudnienia w ramach umowy o pracę na czas nieokreślony. Strona zatrudniona jest wprawdzie na 1/2 etatu, ale w świetle przedstawionych wyjaśnień możliwe jest pokrycie z otrzymanego wynagrodzenia w kwocie około 1.460 zł netto miesięcznie wydatków ponoszonych przez podatnika. Strona nie ponosi bowiem typowych kosztów związanych z utrzymaniem gospodarstwa domowego (czynsz, gaz, energia, wywóz nieczystości itp.), gdyż wydatki te finansowane są przez jego rodziców. Zgodnie z wyjaśnieniami podatnika jedynym kosztem, który ponosi są wydatki na zakup żywności (w wysokości mieszącej się w przedziale od 500 do 1.000 zł miesięcznie). W tej sytuacji, zdaniem organu podatkowego nie można uznać, iż w sprawie występuje zagrożenie niezaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych czy zagrożenie egzystencji, a w konsekwencji spełniona jest (z uwagi na te okoliczności) przesłanka ważnego interesu podatnika. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, który uznał, iż ważny interes podatnika w rozpatrywanej sprawie nie może być spełniony z uwagi na podnoszone przez stronę okoliczności związane z udzielaniem pomocy finansowej bliskiej osobie z uwagi na jej stan zdrowia) i zaciągnięciem na ten cel kredytów i pożyczek, których spłata przyczyniła się do utraty płynności finansowej podatnika i skutkowała powstaniem zaległości podatkowych. W treści wniosku ulgowego strona powołała się na prawo do ochrony danych osobowych tej osoby oraz nie przedstawił dokumentacji medycznej, odnoszącej się do stanu zdrowia, przeprowadzonego leczenia, poniesionych kosztów, itp. Organ odwoławczy stwierdził, że wnioskodawca miał do tego prawo, ale wobec braku możliwości zweryfikowania tych twierdzeń, argumentacja ta nie może przesądzić o zasadności pozytywnego rozpatrzenia wniosku ulgowego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podniósł za organem pierwszej instancji, że w sprawie nie wystąpiły szczególne i losowe, czynniki związane z powstaniem zaległości podatkowych. Zaległości te powstały w toku prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej i niedokonania wpłaty należnych kwot w ustawowych terminach płatności. Organ odwoławczy uznał, iż w rozpatrywanej sprawie nie została spełniona przesłanka interesu publicznego, ponieważ pozytywne rozpatrzenie wniosku byłoby niezasadne i nie do pogodzenia z interesem innych podatników, którzy terminowo i rzetelnie wywiązują się ze swoich obowiązków. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. podatnik zarzucił naruszenie: 1) art. 122 O.p. przez zaniechanie dokonania wszelkich istotnych dla wyjaśnienia sprawy działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawia w postępowaniu podatkowym, 2) art. 187 § 1 O.p przez pominięcie materiałów dowodowych, które wykazał w zakresie dowodu przelewu bankowego na znaczną sumę na rzecz lekarza przeprowadzającego operacje chirurgiczne bliskiej osoby oraz faktycznie nieuwzględnienie dowodu w postaci zaświadczenia lekarskiego poświadczającego wykonanie operacji chirurgicznych świadczących o wyższej konieczności opłaty tych spraw przed płatnością podatkową, 3) art. 191 O.p. przez dokonanie oceny zebranych w sprawie materiałów dowodowych z przekroczeniem wyrażonej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów, 4) art. 67 O.p. ze względu na powyższe zaniechanie uznania występowania ważnego interesu podatnika kierując się ogólnikową praktyką i wykładnią bez uwzględnienia indywidualnego charakteru zaistnienia zaległości podatkowej w wyniku pokierowania się przez skarżącego stanem wyższej konieczności czyli dobrem zdrowia i życia osoby bliskiej. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 2) rozpatrzenie sprawy na rozprawie, 3) zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, ponieważ podniesione w skardze zarzuty naruszenia: art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i w konsekwencji również art. 67 O.p., są nietrafne. Zgodnie z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie do art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W myśl art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dwa pierwsze z cytowanych przepisów nakładają na organy podatkowe (obu instancji) obowiązek podjęcia działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i zebranie oraz rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Przeprowadzenie postępowania dowodowego w zgodzie z tymi przepisami jest w istocie warunkiem prawidłowej oceny, o której mowa w art. 191 O.p. Jakkolwiek z cytowanych przepisów wynika, że obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania dowodów ciąży na organach podatkowych, to za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia tych przepisów w sytuacji gdy dysponentem dowodu jest podatnik i dowodu tego nie przedstawia organom podatkowym. Z uzasadnienia skargi wynika, że naruszenie wymienionych przepisów polega na tym, że zdaniem skarżącego organy podatkowe nie wzięły pod uwagę dowodów w postaci potwierdzenia przelewu środków pieniężnych na rzecz lekarza P. F. i zaświadczenia medycznego potwierdzającego przeprowadzenie serii operacji chirurgicznych, z których to dokumentów ma wynikać, że skarżący przeznaczył określoną kwotę pieniędzy na leczenie osoby bliskiej, a tym samym, że spełniona jest przesłanka z art. 67 O.p., tj. ważny interes podatnika. Dokumenty te nie mogły zostać uwzględnione i ocenione przez organy podatkowe, ponieważ na żadnym etapie postępowania podatkowego podatnik nie złożył ich do akt, pomimo że już we wniosku o przyznanie ulgi podatkowej argumentował, że za przyznaniem ulgi przemawia to, iż był zmuszony zaciągnąć cały szereg zobowiązań w postaci kredytów i pożyczek niezbędnych do opłacenia procesu leczenia osoby mu bliskiej, cierpiącej na zanik kości. Skarżący nie dał również szansy sądowi na ocenę tych dowodów, ponieważ pomimo zawartego w skardze żądania przeprowadzenia ich oceny, nie załączył ich do skargi. Zawarte w skardze twierdzenia skarżącego, że gdy składał wniosek to pracownicy organu podatkowego pierwszej instancji pominęli te dowody lub twierdzili, że wniosek skarżącego będzie odrzucony, są gołosłowne i niewiarygodne. Z akt sprawy wynika, że wniosek z 29 września 2017 r. o przyznanie ulgi podatkowej, został sporządzony przez pełnomocnika skarżącego radcę prawnego W. W. i wniesiony za pośrednictwem operatora pocztowego. Wśród dokumentów załączonych do wniosku nie ma potwierdzenia przelewu ani zaświadczenia medycznego. W aktach sprawy nie ma żadnego wniosku o przyznanie ulgi podatkowej, który podatnik złożyłby osobiście. Nie wiadomo zatem w jakich okolicznościach pracownicy Urzędu Skarbowego w S. mieliby wyrażać stanowisko, co do składanych przez skarżącego dokumentów. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że choroba osoby bliskiej, zwłaszcza nagła, na leczenie której skarżący zaciągnął pożyczki, to okoliczności istotne w postępowaniu podatkowym o przyznanie ulgi podatkowej. Tym niemniej organy podatkowe (a także sąd administracyjny) muszą mieć możliwość zweryfikowania twierdzeń wnioskodawcy o tych okolicznościach. W rozpoznawanej sprawie skarżący już we wniosku o przyznanie ulgi zastrzegł, że nie z uwagi na brak zgody osoby najbliższej nie może podać danych osobowych tej osoby i informacji o jej leczeniu. W tej sytuacji organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że wnioskodawca miał do tego prawo, gdyż kwestie związane ze stanem zdrowia objęte są tajemnicą lekarską i mają delikatny charakter. Jednakże powyższe uniemożliwiło kompleksową ocenę przedmiotowych okoliczności, a w konsekwencji argumentacja ta nie może przesądzić o zasadności pozytywnego rozpatrzenia wniosku ulgowego (str. 10 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). W ocenie sądu organy podatkowe nie naruszyły art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 67 O.p. Postępowanie dowodowe i wydane decyzji organów podatkowych są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Organy podatkowe ustaliły i oceniły sytuację majątkową skarżącego w sposób wyczerpujący. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w okresie od 3 września 2012 r. do 27 stycznia 2017 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą jako osoba fizyczna po nazwą A – M. S., której przeważającym zakresem było doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania. W toku prowadzenia tej działalności gospodarczej powstały zaległości podatkowe objęte zaskarżoną decyzją. Z zestawienia dochodów podatnika sporządzonego na podstawie złożonych zeznań podatkowych PIT-36 za lata 2012-2016, wynika, iż z prowadzonej działalności skarżący osiągnął następujące dochody brutto: 2012 r. - 498,44 zł (przychód - 900,00 zł, koszty - 401,56 zł), 2013 r. - 6.232,10 zł (przychód -19.361,16 zł, koszty - 13.129,06 zł), 2014 r. - 27.167,42 zł (przychód - 30.745,03 zł, koszty - 3.577,61 zł), 2015 r. - 20.144,00 zł (przychód - 34.181,00 zł, koszty - 14.037,00 zł), 2016 r. - 26.253,00 zł (przychód - 38.197,00 zł, koszty - 11.944,00 zł). Z znajdujących się w aktach dwóch zaświadczeń z 23 października 2017 r. i 27 listopada 2017 r. wynika, że skarżący od 10 (lub 11) stycznia 2017 r. jest zatrudniony na 1/2 etatu w Fundacji B z siedzibą w W. na stanowisku doradcy ds. obsługi IT za wynagrodzeniem w wysokości 1.459,48 zł. Z powszechnie dostępnych informacji zawartych w Krajowy Rejestrze Sądowym wynika, że skarżący pełni funkcję wiceprezesa tej fundacji i zasiada w radzie fundatorów. Organy podatkowe ustalił także, że skarżący nie posiada żadnych wartościowych składników majątkowych w postaci nieruchomości, środków transportu, majątku finansowego (gotówka, lokaty, papiery dłużne, akcje, obligacje itp.), wartościowego sprzętu RTV i AGD, itp. Oprócz zaległości podatkowych ciążą na nim zobowiązania wobec ZUS w łącznej kwocie 29.101,56 zł wraz z odsetkami za zwłokę wynoszącymi 2.961 zł i kosztami egzekucyjnymi w kwocie 1.422 zł. Z oświadczenia skarżącego z 27 listopada 2017 r. wynika, że podatnik mieszka w domu rodziców i nie ponosi kosztów utrzymania mieszkania. Koszty transportu i usług telekomunikacyjnych pokrywa pracodawca. W razie potrzeby rodzice udzielają skarżącemu pożyczki, którą może spłacić gdy jego sytuacja finansowa ulegnie poprawie. Organy podatkowe przeanalizowały zadłużenie skarżącego z tytułu zaciągniętych kredytów. Według stanu na dzień 6 maja 2016 r. skarżący posiadał do spłaty łącznie 6.825 zł (kredyt i karta kredytowa), według stanu na 25 października 2017 r. zadłużenie wynosiło łącznie 2.986 zł, natomiast według stanu na 27 listopada 2017 r. skarżący posiadał do spłaty łączną kwotę 3.006 zł. Przeanalizowano również zestawienie operacji na rachunku bankowym skarżącego za okres od 1 sierpnia 2017 r. do 26 października 2017 r. Z analizy tej wynika, że wynika, iż w przedmiotowym okresie strona uzyskała wpływy w łącznej wysokości 4.637 zł z tytułu: zaliczek i dopłat do umowy o pracę w łącznej kwocie 1.823 zł, przelewów od M. S. w łącznej kwocie 520 zł, przelewów od A. S. w łącznej wysokości 1.890 zł i przelewu od M.R. (prezes Fundacji B) na kwotę 404 zł. W oparciu o tak ustalony stan faktyczny organ odwoławczy ocenił, że w sprawie nie została spełniona przesłanki ważnego interesu podatnika ani interesu publicznego, stanowiące podstawę do udzielenia ulg podatkowych (art. 67a § 1 O.p.). Zdaniem sądu ocena ta nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 O.p. Uzasadniając tą ocenę organ odwoławczy wskazał, że sytuacja finansowa skarżącego nie może być uznana za szczególnie trudną, nadzwyczajną, a tym samym wypełniającą przesłankę ważnego interesu podatnika. Skarżący dysponuje dochodem z tytułu zatrudnienia w ramach umowy o pracę na czas nieokreślony. Organ podatkowy trafnie podniósł, że skarżący jest zatrudniony tylko na 1/2 etatu za wynagrodzeniem w wysokości 1.460 zł netto miesięcznie, ale w świetle złożonych wyjaśnień w sprawie występuje zagrożenie niezaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych czy zagrożenie egzystencji, ponieważ skarżący nie ponosi typowych kosztów związanych z utrzymaniem gospodarstwa domowego (czynsz, gaz, energia, wywóz nieczystości itp.), gdyż wydatki te finansowane są przez jego rodziców. Skarżący ponosi wydatki na zakup żywności w przedziale od 500 do 1.000 zł miesięcznie. Z wyjaśnień skarżącego wynika, że skarżący może liczyć również na pomoc finansową rodziców. Sąd podziela ocenę organu podatkowego, który wskazywał, że za uwzględnieniem wniosku nie przemawiają okoliczności dotyczące konieczności spłaty zaciągniętych przez stronę kredytów i pożyczek. Sąd podziela, wielokrotnie wyrażany w orzecznictwie pogląd, iż fakt zadłużenia wnioskodawcy z tytułu pożyczek (kredytów) nie stanowi argumentu uzasadniającego przyznanie ulgi podatkowej. Nie ma bowiem żadnych prawnych argumentów ani podstaw przemawiających za stanowiskiem, że długi prywatnoprawne, w tym wobec banków, miały pierwszeństwo przed należnościami podatkowymi. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. trafnie podniósł, że za przyznaniem ulgi podatkowej nie przemawiają również okoliczności związane z powstanie zaległości podatkowych objętych wnioskiem. Z ustaleń organów podatkowych wynika, że powstały one w toku prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej i niedokonania wpłaty deklarowanych przez podatnika zobowiązań podatkowych w ustawowych terminach płatności. Skarżący nie przedstawił przy tym żadnych przekonujących argumentów świadczących o jakichkolwiek szczególnych przeszkodach, które uniemożliwiały mu płacenie podatku od towarów i usług za okres ponad roku (od IV kwartału 2015 r. do końca 2016 r.) i podatku dochodowego za rok 2015 i 2016. Podnoszony przez skarżącego argument o uracie płynności finansowej z uwagi na konieczność pokrycia kosztów leczenia osoby bliskiej, należało uznać za niewystarczający z przyczyn, o których mowa wcześniej. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) oddalił skargę. DB