I SA/Łd 667/09

Dnia 10 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za X-XII 2005 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za X-XII 2005 r. p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W dniu 8 września 2009 r. A. G. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w S. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za X-XII 2005 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za X-XII 2005 r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że rozmiar przypisu jest niewspółmierny do rozmiaru osiąganego przez niego dochodu z działalności komisowej, on zaś pozostaje z żoną w separacji alimentując dwoje dzieci. Wdrożone przez organy podatkowe postępowanie egzekucyjne zablokuje posiadane konta bankowe, przez co uniemożliwi prowadzenie działalności gospodarczej oraz wypełnianie obowiązku alimentacyjnego. Pochopne wykonanie decyzji spowoduje upadłość podatnika – przedsiębiorcy, co w efekcie oznaczało będzie, że nawet późniejsze jej uchylenie wywoła konsekwencje już nieodwracalne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Regulacja prawna dotycząca wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności zawarta została w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Oznacza to, że przepis ten nie ma charakteru bezwzględnie suspensywnego. Jednakże po wniesieniu skargi na akt lub czynność Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Treść wskazanego przepisu § 3 prowadzi do wniosku, że wstrzymanie wykonania przez Sąd zaskarżonego aktu - w przedmiotowej sprawie - decyzji organu podatkowego - zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Warunkiem zatem bezwzględnym wydania postanowienia o jakie zabiega skarżący, jest wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania aktu czy czynności - z uwagi na jej bezpośredni wpływ na wykonalność ostatecznych aktów administracyjnych - nie może uniemożliwiać realizowania norm prawa podatkowego. Stąd jej charakter jest wyjątkowy, a zatem zaistnienie także wyjątkowych okoliczności może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia o wstrzymaniu wykonania aktu. Wskazane przez skarżącego okoliczności w postaci ponoszonych wydatków na utrzymanie dzieci, uniemożliwienie prowadzenia działalności przy założeniu wykonania decyzji, w efekcie widmo upadłości - w ocenie Sądu nie pozwalają na uwzględnienie zgłoszonego wniosku. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem powołanych okoliczności poprzez przedstawienie danych, które pozwoliłyby ocenić, czy uiszczenie przypisu podatkowego określonego przez organ mogłoby skutkować upadłością, zagrożeniem egzystencji wnioskodawcy, jego zdrowia i życia lub też innymi nieodwracalnymi skutkami. Strona nie uzasadniła na czym miałaby polegać wyrządzona jej szkoda ze wskazaniem jej wysokości i to o rozmiarach znacznych, wywołana w przyszłości wykonaniem decyzji. Nie podała również wysokości dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej oraz rozmiaru świadczeń alimentacyjnych, Z konstrukcji art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. W przypadku braku wystarczającego czy też przekonującego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak jak w niniejszej sprawie, Sąd nie może działać w tym zakresie za stronę. Z uwagi na to, że wniosek traktuje o zagrożeniu majątkowym strony, w ocenie Sądu mógłby podlegać pełnej analizie gdyby skarżący zadbał i dołączył stosowaną dokumentację mówiącą o jego sytuacji finansowej w ramach prowadzonej działalności. Skoro wniosek tego rodzaju informacji i argumentów nie zawierał nie mógł on zostać merytorycznie rozpoznany. Rozważając przedmiotowy wniosek w oparciu o przedstawioną argumentację oraz obowiązującą w tym zakresie regulację prawną, Sąd miał także na uwadze względy społeczne, a mianowicie dążenie do realizacji zadań publicznych poprzez zabezpieczenie wpływów do budżetu państwa. Wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter szczególny, co oznacza, że nie może być stosowane w każdej sprawie, w której zapłata zobowiązania podatkowego łączy się z trudnościami dla podatnika. Przywoływane przez wnioskodawcę okoliczności na uzasadnienie zgłoszonego wniosku nie mogą mieć charakteru subiektywnego tj. wynikać z jego przekonania o ich istnieniu. Muszą one mieć charakter obiektywny i wówczas będą mogły podlegać ocenie Sądu poprzez pryzmat przesłanek opisanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. J.S.