I SA/Łd 668/16

Dnia 2 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA: Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 2 września 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R. Ś. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] UNP [...] w przedmiocie: stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia i pozostawienia go bez rozpatrzenia postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2013 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.- Ś. nałożył na R. Ś. karę porządkową w wysokości 2.000 zł. Powyższe postanowienie zostało stronie doręczone w dniu 19 sierpnia 2013 roku. W dniu 21 grudnia 2015 roku R. Ś. złożył zażalenie na to rozstrzygnięcie. Skarżonym postanowieniem z 4 marca 2016 roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia i pozostawił je bez rozpatrzenia. Postanowienie to zostało doręczone R. Ś. na wskazany w zażaleniu adres do korespondencji w trybie "awizo" w dniu 4 kwietnia 2016 roku. W dniu 23 czerwca 2016 r. R. Ś. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] roku. Do skargi załączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W swoim wniosku argumentował, że skarżone postanowienie nie zostało mu doręczone z dniem 4 kwietnia 2016 roku na skutek błędów operatora pocztowego i niepozostawienia awiza dotyczącego przesyłki zawierającej sporne postanowienie. Podniósł, że z treścią postanowienia zapoznał się dopiero w dniu 16 czerwca br. w organie podatkowym. W ocenie skarżącego uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych i przez niego niezawinionych tj. błędów w działaniu poczty polskiej, dlatego termin na wniesienie skargi powinien być liczony od dnia odebrania skarżonego postanowienia tj. 16 czerwca i termin ten upływa w dniu 23 czerwca tj. dniu wystąpienia ze skargą. Z ostrożności procesowej w przypadku nie uznania powyższej argumentacji, skarżący wskazał, że przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia skargi od postanowienia z dnia 4 marca 2016 roku była jego choroba potwierdzona zaświadczeniem lekarskim wydanym przez lekarza sądowego z dnia 6 maja 2016 roku stwierdzającym jego niezdolność do podejmowania czynności prawnych w okresie od 20 kwietnia do 8 maja 2016 roku. Następnie skarżący wskazał, że 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu liczony od 9 maja 2016 roku upływał w dniu 15 maja 2016 roku jednak już w dniu 14 maja 2016 roku skarżący ponownie zachorował do dnia 10 czerwca br., na którą to okoliczność także przedstawił zaświadczenie lekarskie. Stwierdził także, że niezdolny do czynności prawnych był następnie także w okresie od 17 do 22 czerwca 2016 roku wskazując że zaświadczenie lekarskie dotyczące wskazanego okresu przedłoży w przedmiotowej sprawie niezwłocznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek jako niedopuszczalny i spóźniony podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu. Zgodnie z art. 87 § 1 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu – art. 87 § 2 p.p.s.a. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt administracyjny – art. 87 § 3 p.p.s.a. Ponadto, stosownie do art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W uchwale z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09( publ: ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3, poz. 40) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przez wniosek "spóźniony" należy rozumieć wniosek o przywrócenie terminu, który został wniesiony po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., tj. po upływie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Na zasadach ogólnych termin ten może zostać przywrócony. Przez "niedopuszczalny" wniosek o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 88 p.p.s.a., rozumie się złożenie omawianego wniosku w następujących przypadkach: a) gdy uchybienie terminowi nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.); b) jeżeli wniosek dotyczy terminu, który nie podlega przywróceniu, np. instrukcyjnego terminu sądowego lub terminu materialnoprawnego (nieprzywracalanego); c) jeżeli ze względu na stan sprawy przywrócenie terminu stało się nieaktualne, np. wniesiono o przywrócenie terminu wniesienia zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji już po wydaniu wyroku przez sąd pierwszej instancji; d) jeżeli wniosek został złożony po upływie roku od uchybionego terminu, a nie dotyczy przypadku wyjątkowego, o którym mowa w art. 87 § 5 p.p.s.a; e) jeżeli strona nie uchybiła terminowi - a contrario z art. 86 § 1 ab initio p.p.s.a. W rozstrzyganej sprawie wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w punkcie wyjścia oparty został na twierdzeniu, że skarżone postanowienie nie zostało mu doręczone w trybie awizo w dniu 4 kwietnia 2016 roku. Skarżący twierdzi, że na skutek nieprawidłowych działań poczty polskiej nie otrzymał awizo, a korespondencja zawierająca sporną przesyłkę została omyłkowo skierowana do Urzędu Pocztowego Ł. 36 zamiast do Urzędu Pocztowego Ł. 21, a w konsekwencji postanowienie zostało skarżącemu doręczone w siedzibie organu w dniu 16 czerwca 2016 roku i od tej daty winien być liczony termin do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy wskazać należy, że niedopuszczalnym jest wniosek o przywrócenie terminu oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminu nie doszło. Aby skutecznie rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu konieczne jest przyznanie przez wnioskodawcę, że jego uchybienia się dopuścił. Skarżący w sprawie wywodzi, że sporne postanowienie nie zostało mu doręczone w dniu 4 kwietnia 2016 roku lecz dopiero w dniu 16 czerwca 2016 roku, a więc złożona przez niego 23 czerwca br. skarga jest środkiem zaskarżenia złożonym prawidłowo w terminie otwartym do wystąpienia ze skargą. Jeżeli strona kwestionuje uchybienie terminowi to nie może skutecznie złożyć wniosku o jego przywrócenie, a wniosek taki jako niedopuszczalny z mocy ustawy będzie podlegał odrzuceniu (art. 88 p.p.s.a.). Odnosząc się z kolei do przedstawionej alternatywnie argumentacji wniosku wskazującej na niedochowanie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi w związku z "niezdolnością do podejmowania czynności prawnych" udokumentowaną zwolnieniami lekarskim za okresy od 20 kwietnia do 8 maja 2016 roku oraz od 14 maja do 10 czerwca 2016 roku wskazać należy, że w rozstrzyganej sprawie skarżone postanowienie z 4 marca 2016 roku zostało uznane za doręczone skarżącemu w dniu 4 kwietnia 2016 roku, a zatem termin na wystąpienie ze skarga do sądu administracyjnego upłynął stronie w dniu 4 maja 2016 roku. Podnoszona przez skarżącego przeszkoda w dochowaniu terminu do wniesienia skargi w postaci przebywania na zwolnieniu lekarskim ustała w dacie 8 maja 2016 roku. W dniu następnym rozpoczął swój bieg 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Termin ten upłynął w dniu 15 maja 2016 roku (niedziela), a więc ostatnim dniem na wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi był dzień 16 maja 2016 roku. Skarżący swój wniosek złożył w dniu 23 czerwca br. twierdząc, że dopiero 16 czerwca dowiedział się o wydaniu postanowienia oraz, że w okresie od 14 maja do 10 czerwca 2016 roku przebywał na zwolnieniu lekarskim. Powyższe okoliczności pozostają jednak bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w zakresie złożonego wniosku. Uchybienie terminowi jest bowiem kategorią obiektywną i następuje niezależnie do woli czy wiedzy skarżącego, a ewentualnie obiektywne, niezawinione przez niego okoliczności wynikające z kolejnej choroby czy stanu nieświadomości skarżącego co do okoliczności sprawy mogły ewentualnie stanowić przesłanki do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wystąpienie kolejnej choroby skarżącego w terminie otwartym do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie przedłuża automatycznie, jak mylnie przyjął skarżący, 7- dniowego terminu do jego złożenia, o którym mówi art. 87 § 1 p.p.s.a. lecz może jedynie uzasadniać wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, z którym jednak skarżący nie wystąpił. Skoro więc w dniu 8 maja 2016 roku ustała choroba skarżącego będąca przyczyną uniemożliwiającą mu wystąpienie ze skargą w terminie otwartym do jej wniesienia, to z dniem 9 maja 2016 roku rozpoczął bieg termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi i zakończył go w dniu 16 maja 2016 roku (poniedziałek). Tymczasem strona złożyła swój wniosek dopiero w dniu 23 czerwca 2016 roku, czyli po trzydziestu siedmiu dniach od upływu tego terminu. Ze wskazanych wyżej względów spóźniony, a także niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało odrzucić i dlatego na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Ake.