I SA/Łd 669/16

Dnia 2 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA: Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 2 września 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R. Ś. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] UNP [...] w przedmiocie: odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2013 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.- Ś. nałożył na R. Ś. karę porządkową w wysokości 2.000 zł. Powyższe postanowienie zostało stronie doręczone w dniu 19 sierpnia 2013 roku. W dniu 21 grudnia 2015 roku R. Ś. złożył zażalenie na to rozstrzygnięcie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Skarżonym postanowieniem z 4 marca 2016 roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie to zostało doręczone R. Ś. na wskazany w zażaleniu adres do korespondencji w trybie "awizo" w dniu 4 kwietnia 2016 roku. W dniu 23 czerwca 2016 r. R. Ś. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] roku. Do skargi załączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W swoim wniosku argumentował, że skarżone postanowienie nie zostało mu doręczone z dniem 4 kwietnia 2016 roku na skutek błędów operatora pocztowego i niepozostawienia awiza dotyczącego przesyłki zawierającej sporne postanowienie oraz skierowania tej przesyłki omyłkowo do Urzędu Pocztowego Ł. 36 zamiast do Urzędu Pocztowego Ł. 21. Skarżący podniósł, że z treścią postanowienia zapoznał się dopiero w dniu 16 czerwca br. w organie podatkowym. W jego ocenie uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych i przez niego niezawinionych tj. błędów w działaniu poczty polskiej, dlatego termin na wniesienie skargi powinien być liczony od dnia odebrania skarżonego postanowienia tj. 16 czerwca i termin ten upływa w dniu 23 czerwca tj. dniu wystąpienia ze skargą. Z ostrożności procesowej w przypadku nie uznania powyższej argumentacji, skarżący wskazał, że przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia skargi od postanowienia z dnia 4 marca 2016 roku była jego choroba potwierdzona zaświadczeniem lekarskim wydanym przez lekarza sądowego z dnia 6 maja 2016 roku stwierdzającym jego niezdolność do podejmowania czynności prawnych w okresie od 20 kwietnia do 8 maja 2016 roku. Następnie skarżący wskazał, że 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu liczony od 9 maja 2016 roku upływał w dniu 15 maja 2016 roku jednak już w dniu 14 maja 2016 roku skarżący ponownie zachorował do dnia 10 czerwca br., na którą to okoliczność także przedstawił zaświadczenie lekarskie. Stwierdził także, że niezdolny do czynności prawnych był także w okresie od 17 do 22 czerwca 2016 roku wskazując że zaświadczenie lekarskie dotyczące wskazanego okresu przedłoży w przedmiotowej sprawie niezwłocznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek jako niedopuszczalny i spóźniony podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu. Zgodnie z art. 87 § 1 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu – art. 87 § 2 p.p.s.a. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt administracyjny – art. 87 § 3 p.p.s.a. Ponadto, stosownie do art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W uchwale z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09( publ: ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3, poz. 40) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przez wniosek "spóźniony" należy rozumieć wniosek o przywrócenie terminu, który został wniesiony po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., tj. po upływie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Na zasadach ogólnych termin ten może zostać przywrócony. Przez "niedopuszczalny" wniosek o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 88 p.p.s.a., rozumie się złożenie omawianego wniosku w następujących przypadkach: a) gdy uchybienie terminowi nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.); b) jeżeli wniosek dotyczy terminu, który nie podlega przywróceniu, np. instrukcyjnego terminu sądowego lub terminu materialnoprawnego (nieprzywracalanego); c) jeżeli ze względu na stan sprawy przywrócenie terminu stało się nieaktualne, np. wniesiono o przywrócenie terminu wniesienia zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji już po wydaniu wyroku przez sąd pierwszej instancji; d) jeżeli wniosek został złożony po upływie roku od uchybionego terminu, a nie dotyczy przypadku wyjątkowego, o którym mowa w art. 87 § 5 p.p.s.a; e) jeżeli strona nie uchybiła terminowi - a contrario z art. 86 § 1 ab initio p.p.s.a. W rozstrzyganej sprawie wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w punkcie wyjścia oparty został na twierdzeniu, że skarżone postanowienie nie zostało mu doręczone w trybie awizo w dniu 4 kwietnia 2016 roku. Skarżący twierdzi, że na skutek nieprawidłowych działań poczty polskiej nie otrzymał awizo, a korespondencja zawierająca sporną przesyłkę została omyłkowo skierowana do Urzędu Pocztowego Ł. 36 zamiast do Urzędu Pocztowego Ł. 21, a w konsekwencji postanowienie zostało skarżącemu doręczone w siedzibie organu w dniu 16 czerwca 2016 roku i od tej daty winien być liczony termin do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy wskazać należy, że niedopuszczalnym jest wniosek o przywrócenie terminu oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminu nie doszło. Aby skutecznie rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu konieczne jest przyznanie przez wnioskodawcę, że jego uchybienia się dopuścił. Skarżący w sprawie wywodzi, że sporne postanowienie nie zostało mu doręczone w dniu 4 kwietnia 2016 roku lecz dopiero w dniu 16 czerwca 2016 roku, a więc złożona przez niego 23 czerwca br. skarga jest środkiem zaskarżenia złożonym prawidłowo w terminie otwartym do wystąpienia ze skargą. Jeżeli strona kwestionuje uchybienie terminowi to nie może skutecznie złożyć wniosku o jego przywrócenie, a wniosek taki jako niedopuszczalny z mocy ustawy będzie podlegał odrzuceniu (art. 88 p.p.s.a.). Odnosząc się z kolei do przedstawionej alternatywnie argumentacji wniosku wskazującej na niedochowanie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi w związku z "niezdolnością do podejmowania czynności prawnych" udokumentowaną zwolnieniami lekarskim za okresy od 20 kwietnia do 8 maja 2016 roku oraz od 14 maja do 10 czerwca 2016 roku wskazać należy, że w rozstrzyganej sprawie skarżone postanowienie z 4 marca 2016 roku zostało uznane za doręczone skarżącemu w dniu 4 kwietnia 2016 roku, a zatem termin na wystąpienie ze skarga do sądu administracyjnego upłynął stronie w dniu 4 maja 2016 roku. Podnoszona przez skarżącego przeszkoda w dochowaniu terminu do wniesienia skargi w postaci przebywania na zwolnieniu lekarskim ustała w dacie 8 maja 2016 roku. W dniu następnym rozpoczął swój bieg 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Termin ten upłynął w dniu 15 maja 2016 roku (niedziela), a więc ostatnim dniem na wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi był dzień 16 maja 2016 roku. Skarżący swój wniosek złożył w dniu 23 czerwca br. twierdząc, że dopiero 16 czerwca dowiedział się o wydaniu postanowienia oraz, że w okresie od 14 maja do 10 czerwca 2016 roku przebywał na zwolnieniu lekarskim. Powyższe okoliczności pozostają jednak bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w zakresie złożonego wniosku. Uchybienie terminowi jest bowiem kategorią obiektywną i następuje niezależnie do woli czy wiedzy skarżącego, a ewentualnie obiektywne, niezawinione przez niego okoliczności wynikające z kolejnej choroby czy stanu nieświadomości skarżącego co do okoliczności sprawy mogły ewentualnie stanowić przesłanki do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wystąpienie kolejnej choroby skarżącego w terminie otwartym do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie przedłuża automatycznie, jak mylnie przyjął skarżący, 7- dniowego terminu do jego złożenia, o którym mówi art. 87 § 1 p.p.s.a. lecz może jedynie uzasadniać wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, z którym jednak skarżący nie wystąpił. Skoro więc w dniu 8 maja 2016 roku ustała choroba skarżącego będąca przyczyną uniemożliwiającą mu wystąpienie ze skargą w terminie otwartym do jej wniesienia, to z dniem 9 maja 2016 roku rozpoczął bieg termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi i zakończył go w dniu 16 maja 2016 roku (poniedziałek). Tymczasem strona złożyła swój wniosek dopiero w dniu 23 czerwca 2016 roku, czyli po trzydziestu siedmiu dniach od upływu tego terminu. Ze wskazanych wyżej względów spóźniony, a także niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało odrzucić i dlatego na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Ake.