I SA/Łd 671/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA, P. Janicki, Sędziowie NSA, J. Antosik (spr.), A. Wrzesińska-Nowacka, Protokolant K. Brykalska- Stępień, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2004 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków restrukturyzacji oddala skargę I SA/Łd 671/03 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] Urząd Skarbowy w W. ustalił D. B. ogólną kwotę należności objętych restrukturyzacją z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości [...] i ustalił opłatę restrukturyzacyjną w kwocie [...]- stanowiącą 15% należności objętych restrukturyzacją. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż w wyniku złożonego przez podatniczkę w dniu [...] wniosku o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, restrukturyzacją objęto zaległości podatkowe wraz z należnymi odsetkami za zwłokę powstałe z tytułu podatku od towarów i usług za lata [...] oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych powstałe w latach [...]. We wniosku podatniczka podniosła. iż znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i wniosła o zastosowanie 1,5% opłaty restrukturyzacyjnej z możliwością rozłożenia płatności na [...] rat. Mając na uwadze dokonane ustalenia faktyczne, Urząd skarbowy ustalił kwotę należności objętych restrukturyzacją i zastosował 15% opłatę restrukturyzacyjną, akcentując, że zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (DzU nr 155 poz. 1287 ze zm.) opłata restrukturyzacyjna , obliczana od sumy należności objętych restrukturyzacją, pozostających we właściwości organu restrukturyzującego, bez odsetek za zwłokę i opłaty prolongacyjnej, wynosi: 1) 1,5% - w przypadku przedsiębiorców korzystających z pomocy publicznej na podstawie ustaw o pomocy publicznej dla przedsiębiorców objętych programami restrukturyzacyjnymi, 2) 1,5% - w przypadku przedsiębiorców, którzy w dniu 30 czerwca 2002r. posiadali należności od przedsiębiorców, których mowa w pkt 1, w wysokości co najmniej 50 % ogółu należności na ten dzień, 3) 15% - w przypadku pozostałych przedsiębiorców. W odwołaniu od powyższej decyzji podatniczka, podnosząc zarzuty naruszenia art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy oraz niezgodności ustaleń organu podatkowego ze stanem faktycznym sprawy, wniosła o uchylenie w całości zaskarżone decyzji lub zmianę wysokości opłaty restrukturyzacyjnej. Wskazała, że analiza treści wskazanego przepisu nie określa szczegółowych kryteriów podziału przedsiębiorców i tym samym nie wyklucza możliwości zaklasyfikowania prowadzonego przez podatniczkę przedsiębiorstwa do grupy przedsiębiorców wymienionych w ty, przepisie. Decyzją z dnia [...] Izba Skarbowa w Ł. utrzymała w mocy wymienioną decyzję pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że przepis art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy umożliwia ustalenie opłaty restrukturyzacyjnej w wysokości 1,5% od obliczonej sumy należności, przedsiębiorcom korzystającym z pomocy publicznej na podstawie ustaw o pomocy publicznej dla przedsiębiorców objętych programami restrukturyzacyjnymi. Stosownie do treści art. 2 pkt 6 tej ustawy, ilekroć ustawa stanowi o przedsiębiorcy, rozumie się przez to przedsiębiorców, którzy podlegają rożnym formom restrukturyzacji na podstawie wymienionych w tym przepisie ustaw. Wobec niespełnienia przesłanek określonych w art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy i niewykazania okoliczności określonych w pkt 2 powołanego przepisu- art. 19 ust. 1, uzasadniających zastosowanie opłaty restrukturyzacyjnej w wysokości 1,5 % organy podatkowe zasadnie na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy zastosowały opłatę restrukturyzacyjną od obliczonej sumy należności objętych restrukturyzacją w wysokości 15 %. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca podniosła zarzut błędnego, niezgodnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie zagwarantowanej konstytucyjnie zasady równości. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie, w której doszło do wydania kwestionowanej decyzji, określającej kwotę należności objętych restrukturyzacją i wysokość opłaty restrukturyzacyjnej, zastosowanie znajdzie przepis art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 powołanej ustawy, opłata restrukturyzacyjna, obliczana od sumy należności objętych restrukturyzacją, pozostających we właściwości organy restrukturyzacyjnego, bez odsetek za zwłokę i opłaty prolongacyjnej, wynosi: 1) 1,5% - w przypadku przedsiębiorców korzystających z pomocy publicznej na podstawie ustaw o pomocy publicznej dla przedsiębiorców objętych programami restrukturyzacyjnymi, 2) 1,5% - w przypadku przedsiębiorców, którzy w dniu 30 czerwca 2002r. posiadali należności od przedsiębiorców, których mowa w pkt 1, w wysokości co najmniej 50 % ogółu należności na ten dzień, 3) 15% - w przypadku pozostałych przedsiębiorców. Z powyższego wynika więc, że ustalenie opłaty restrukturyzacyjnej na postawie wnioskowanego przez stronę skarżącą przepisu art. 19 ust. 1 pkt 1 - w wysokości 1,5 % od określonej sumy nalezności objętych postępowaniem restrukturyzacyjnym - możliwe jest tylko w przypadku przedsiębiorców korzystających z pomocy publicznej na podstawie ustaw o pomocy publicznej dla przedsiębiorców objętych programami restrukturyzacyjnymi, enumeratywnie wymienionymi w art. 2 pkt 6 omawianej ustawy, tzn.: 1) z dnia 26 listopada 1998r. o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania w warunkach gospodarki oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych(DZU nr 162, poz. 1112 ze zm.), 2) z dnia 7 października 1999 r. o wspieraniu restrukturyzacji przemysłowego potencjału obronnego i modernizacji technicznej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej ( DzU nr 83, poz. 932 ze zm.) 3) z dnia 14 lipca 2000r. o restrukturyzacji finansowej górnictwa siarki (DzU nr 74, poz. 856), 4) z dnia 8 września 2000r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "polskie Koleje państwowe" (DzU nr 84, poz. 948 ze zm.), 5) z dnia 24 sierpnia 2001r. o restrukturyzacji hutnictwa żelaza i stali (DzU nr 111, poz. 1196), a w przypadku innych przedsiębiorców tylko wtedy, gdy - stosownie do art. 19 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy - posiadali należności w określonej wysokości od przedsiębiorców, o których mowa w art. 2 pkt 6 tej ustawy. W rozpoznawanej sprawie, ponieważ analiza dokonanych przez organy podatkowe ustaleń faktycznych wykazała, iż skarżąca nie spełniła przesłanek uzasadniających zaliczenie jej do przedsiębiorców wymienionych w art. 19 ust 1 pkt 1 i 2 omawianej ustawy, organ podatkowy zasadnie zakwalifikował podatniczkę na podstawie art. 19 ust 1 pkt 3 do kategorii pozostałych przedsiębiorców (jako niespełniających wymagań określonych w art. 19 ust 1 pkt 1 i 2 ) podlegających 15-procentowj opłacie restrukturyzacyjnej. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia zagwarantowanej konstytucyjnie zasady równości (art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), stanowiącej zasadę równości wszystkich obywateli wobec prawa oraz równego traktowania przez władze publiczne, sąd nie dopatrzył się jej naruszenia. Wprowadzając niższą (1,5 %) stawkę opłaty restrukturyzacyjnej dla niektórych przedsiębiorców, ustawodawca szczegółowo określił, do jakich przedsiębiorców stawka ta ma zastosowanie (art. 19 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 2 pkt 6 powołanej ustawy o restrukturyzacji). Nie można więc uznać- jak to skarżąca podniosła w odwołaniu - że nie zostały określone "szczegółowe kryteria podziału przedsiębiorców" na grupy wskazane w art. 19 ust. 1. Również wprowadzone kryterium różnicowania przedsiębiorców - w zależności od branży, w jakiej działają (co jest uzasadnione specyfiką tych branż - górnictwo węgla kamiennego i siarki, przemysł obronny, koleje, hutnictwo żelaza i stali) - nie może być uznane za naruszenie zasady równości. O naruszeniu tej zasady można byłoby mówić tylko wtedy, gdyby wysokość opłaty restrukturyzacyjnej była zróżnicowana dla przedsiębiorców działających w tych samych warunkach. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 par 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.