I SA/Łd 672/15

Dnia 21 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia wartości niezaewidencjonowanego przychodu za 2011 r. i ryczałtu od niezaewidencjonowanego przychodu za 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. S. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia [...] r. określenia wartości niezaewidencjonowanego przychodu za 2011 r. i ryczałtu od niezaewidencjonowanego przychodu za 2011 r. Pismem z dnia 13 maja 2015 r. stanowiącym uzupełnienie skargi podatnik wniósł o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że przy dochodach podatnika wyegzekwowanie wynikającej z zaskarżonej decyzji kwoty 5.598 zł może spowodować niemożliwe do odwrócenia szkody i pozbawić podatnika środków do życia. Ponadto zarzucił organom ewidentne niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; w skrócie "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Użyte w przepisie wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc może, lecz nie musi, być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Katalog tych przesłanek jest zamknięty. Sąd zatem jest uprawniony rozstrzygnąć wniosek pozytywnie jedynie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Inicjatywa w zakresie uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku przysługuje wnioskodawcy. Mając na uwadze powyższe Sąd ocenił, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Niewątpliwie wykonanie wydanej w rozpatrywanej sprawie decyzji będzie oddziaływało niekorzystnie na sytuację majątkową skarżącego, bowiem w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, zapłata podatku łączy się z obniżeniem dochodu strony i jej rodziny. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody znacznej, a więc większej niż przeciętnie wywoływana wykonaniem decyzji tego rodzaju oraz powstania skutków trudnych do odwrócenia, to jest takich, gdzie powrót do stanu poprzedniego będzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych środków. Podkreślić również należy, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności, lecz musi stanowić realne i wymierne zagrożenie. W orzecznictwie akcentuje się, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej złożenie wniosku o wstrzymanie wykonalności (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004, LexPolonica nr 375763). Należy też zwrócić uwagę, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub części stanowi odstępstwo od generalnej reguły, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie pod warunkiem uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę istnienia co najmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w powoływanym już art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie skarżący w ocenie Sądu nie uprawdopodobnił by wykonanie decyzji mogło wyrządzić mu znaczną szkodę lub sprowadzić niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca ograniczył się jedynie do wskazania, że przy dochodach podatnika, których wysokość wynika z akt sprawy oraz ewidentnego niewyjaśnienia przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy, egzekwowanie kwestionowanej decyzji może spowodować niemożliwe do odwrócenia szkody i pozbawić podatnika środków do życia. Niemniej jednak skarżący nie przedstawił żadnych argumentów wskazujących, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikłych z wykonania decyzji. Odnosząc się do zawartych we wniosku zarzutów wobec kwestionowanej decyzji należy podkreślić, że Sąd zajmując się przedmiotowym wnioskiem, nie bada prawidłowości zaskarżonej decyzji, a jedynie konsekwencje jej wykonania dla sytuacji strony skarżącej. To, czy rzeczywiście istnieją podstawy do uwzględnia skargi sąd ustala dopiero rozpoznając sprawę merytorycznie. W związku z powyższym, wskazywanie przez stronę na ewentualne nieprawidłowości zaskarżonego aktu nie może przemawiać za pozytywnych rozstrzygnięciem w przedmiocie wstrzymania jego wykonania. W tej sytuacji należało zatem uznać, że skarżący nie wykazał, iż w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki niezbędne do uwzględnienia jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd, dokonując analizy akt sprawy, nie dopatrzył się również występowania przesłanek ustawowych warunkujących uwzględnienie wniosku skarżącego. W ocenie Sądu nie ulega bowiem wątpliwości, że jeżeli nawet zobowiązanie podatkowe określone zaskarżoną decyzją zostanie wyegzekwowane przymusowo, a następnie okaże się, że w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi zajdą przesłanki do jego zwrotu, organ podatkowy zobligowany będzie wyegzekwowaną należność zwrócić podatnikowi. Określone w decyzji zobowiązanie należy bowiem do kategorii zobowiązań publicznoprawnych, co tym samym powoduje, że nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wynikłych z tego faktu. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, orzekł jak w sentencji.