I SA/Łd 674/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, po rozpoznaniu w dniu 24 października 2023 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 czerwca 2023 r. nr 0115-KDIT1.4011.565.2022.4.MT w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 2 czerwca 2023 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z 22 marca 2023 r., którym na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 5b pkt 1 w zw. z art. 14b § 5c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.), zwanej o.p., odmówił J. K. wydania interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu tego postanowienia Dyrektor wskazał, że J. K. złożył do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosek (data wpływu do organu 13 września 2022 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie szczegółowo opisanego zdarzenia przyszłego. We wniosku tym, przedstawiając stan faktyczny, podał między innymi, że jest udziałowcem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, która powstała w wyniku przekształcenia spółki jawnej, w której wnioskodawca był wspólnikiem. Od 1 marca 2022 r. do dnia przekształcenia, to jest do 1 lipca 2022 r., spółka jawna była podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Stało się tak dlatego, że 1 marca 2022 r. do spółki jawnej przystąpił nowy wspólnik będący spółką z o.o., zaś spółka jawna nie złożyła aktualizacji informacji CIT-15J o zmianie w składzie podatników. Tym samym spółka jawna stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych od dnia zaistnienia zmian w składzie wspólników, to jest od 1 marca 2022 r. W procesie przekształcenia spółki jawnej w spółkę z o.o. wnioskodawca objął udziały w tej ostatniej spółce, które zgodnie z uchwałą o przekształceniu pokryte zostały udziałem wnioskodawcy w majątku spółki przekształcanej, tj. spółki jawnej. W procesie przekształcenia wnioskodawca nie wniósł dodatkowych wkładów do spółki przekształconej. Jednym z dokumentów sporządzonych dla celów przekształcenia spółki jawnej w spółkę z o.o. było sprawozdanie finansowe prezentujące wartość składników majątku (aktywów) spółki jawnej jako spółki przekształcanej. Taką samą wartość przedstawiały pasywa, to jest zobowiązania powiększone o kapitały własne. Przekształcenie wymagało na podstawie ustawy o rachunkowości zamknięcia ksiąg spółki przekształcanej na dzień poprzedzający wpis przekształcenia. Bilans otwarcia równał się bilansowi zamknięcia. Wnioskodawca wskazał również, że wymieniona wcześniej spółka jawna powstała 16 stycznia 2002 r. w rezultacie przekształcenia spółki cywilnej na podstawie obowiązującego wówczas art. 26 § 4 K.s.h. Umowa spółki cywilnej została z kolei zawarta 3 grudnia 1990 r. Przedmiotem wkładów do spółki cywilnej były wyłącznie wkłady pieniężne. Do spółki jawnej dodatkowe wkłady nie były wnoszone. Wnioskodawca oświadczył ponadto, że będzie w przyszłości zbywał część udziałów spółki przekształconej (spółki z o.o.) na rzecz tej spółki w celu ich umorzenia (umorzenie dobrowolne udziałów spółki) za wynagrodzeniem. W oparciu o tak zarysowane zdarzenie przyszłe wnioskodawca zapytał, czy w razie dokonania umorzenia dobrowolnego za wynagrodzeniem części udziałów spółki z o.o. objętych przez wnioskodawcę w wyniku przekształcenia spółki jawnej w spółkę z o.o. kosztem uzyskania przychodu wnioskodawcy z tego rodzaju transakcji będzie przypadająca na niego wartość bilansowa majątku (tj. wartość księgowa aktywów) spółki jawnej (spółki przekształcanej) ustalona na moment przekształcenia w spółkę z o.o. (tj. z dnia zamknięcia ksiąg rachunkowych w spółce przekształcanej). W toku postępowania Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pismem z 23 listopada 2022 r. na podstawie art. 14b § 5b i § 5c o.p., zwrócił się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o opinię, czy w zakresie elementów zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku strony istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą stanowić czynność lub elementy czynności określonej w art. 119a § 1 o.p. W odpowiedzi Szef Krajowej Administracji Skarbowej pismem z 15 marca 2023 r., na podstawie art. 14b § 5c o.p., wydał opinię, w której potwierdził istnienie uzasadnionego przypuszczenia, o którym mowa w art. 14b § 5b pkt 1 o.p. Zdaniem Szefa KAS całokształt okoliczności, tj. przekształcenie spółki osobowej w spółkę kapitałową oraz późniejsza sprzedaż udziałów spółki kapitałowej celem ich umorzenia uzasadnia przypuszczenie, że będące przedmiotem niniejszej opinii zdarzenie, może służyć osiągnięciu korzyści podatkowej, o której mowa w art. 3 pkt 18 lit. a) o.p. w postaci obniżenia przez wnioskodawcę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Szef KAS wskazał dalej, że przedstawiony przez wnioskodawcę zespół czynności, tj.: sprzedaż udziałów w spółce z o.o., powstałej z przekształcenia spółki jawnej, do której przed sprzedażą przystąpił wspólnik w postaci innej spółki z o.o., skutkując zmianą kwalifikacji spółki jawnej na gruncie ustaw podatkowych, uzasadniał wniosek, że wprowadzenie spółki kapitałowej spełniało przesłankę sztuczności uregulowaną w art. 119c o.p. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym, zdaniem Szefa KAS, można zidentyfikować nieuzasadnione dzielenie operacji, angażowanie podmiotów pośredniczących mimo braku uzasadnienia ekonomicznego lub gospodarczego lub sytuacji, w której osiągnięta korzyść podatkowa nie ma odzwierciedlenia w poniesionym przez podmiot ryzyku gospodarczym lub jego przepływach pieniężnych, bądź też angażowania podmiotu, który nie pełni istotnej funkcji ekonomicznej. Szef KAS stwierdził zatem, że uzasadnione jest przypuszczenie, iż opisana czynność, tj. dokonanie następczej sprzedaży udziałów w tak wykreowanym podmiocie gospodarczym, mogła zostać podjęta w celu osiągnięcia korzyści podatkowej. Opisana we wniosku czynność wypełniała zatem przesłankę do zakwalifikowania jej jako działanie sztuczne w rozumieniu art. 119c o.p., mogące służyć osiągnięciu korzyści podatkowej, o której mowa w art. 3 pkt 18 tej ustawy, sprzecznej z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu. Z uwagi na tę opinię, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 22 marca 2023 r. odmówił J. K. wydania interpretacji indywidualnej. Uznał bowiem, że w stosunku do elementów zdarzenia zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej istnieją obiektywne podstawy domniemania, że spełniają ustawowe kryteria unikania opodatkowania, tj. opisane we wniosku czynności zostały dokonane w sposób sztuczny, w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej z celem lub przedmiotem ustawy podatkowej lub jej przepisu. Po rozpoznaniu zażalenia Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 2 czerwca 2023 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z 22 marca 2023 r. W skardze na to postanowienie pełnomocnik J. K., wnosząc o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucił naruszenie art. 14b § 5b pkt 1 w zw. z art. 119a § 1, art. 119c § 1 i § 2 pkt 2 oraz art. 3 pkt 18 lit. a) o.p. polegające na błędnym przyjęciu, że opis zdarzenia przyszłego zawarty we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z 13 września 2022 r. budził uzasadnione przypuszczenie, iż może być czynnością unikania opodatkowania lub elementem takiej czynności, podczas gdy w okolicznościach opisanego zdarzenia przyszłego ani nie ma, ani nie będzie czynności sztucznych, skutkujących korzyściami podatkowymi sprzecznymi z przedmiotem lub celem lub przepisem ustawy podatkowej, których głównym lub jednym z głównych celów dokonania miałoby być unikanie opodatkowania. W odpowiedzi na tę skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022r. poz. 329), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji skargę - Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, organy obu instancji nie dopuściły się bowiem naruszenia prawa w sposób skutkujący uchyleniem zaskarżonego aktu. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do tego, czy zaistniały podstawy do odmowy wydania interpretacji podatkowej, a źródło sporu tkwi w prawidłowości zastosowania do opisanego we wniosku o interpretację klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, określonej w art. 119a § 1 o.p. Zdaniem skarżącego organ interpretacyjny nie wykazał bowiem, z którą konkretnie czynnością lub zespołem czynności wiązać by się mogło prawdopodobieństwo zastosowania tej klauzuli. Rozpoznając tak zarysowaną istotę sporu - Sąd stwierdza, że ani zarzut skargi, ani argumentacja uzasadnienia skargi nie odnoszą się do przyczyny odmowy wydania interpretacji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ interpretacyjny dokonuje wprawdzie obszernej analizy art. 119a § 1 o.p. w kontekście art. 3 pkt 18 o.p., ale jego ocena sprowadza się do krótkiego stwierdzenia, że opisane we wniosku interpretacyjnym czynności wskazują na przesłanki do stwierdzenia uzasadnionego przypuszczenia zaistnienia sytuacji objętej sporną klauzulą (czwarty akapit zaskarżonego postanowienia, s. 7). Poczynione przez organ wyjaśnienia sprowadzają się do wykładni samej przesłanki zaistnienia przypuszczenia obejścia przepisów prawa podatkowego, które wieńczy odwołanie do wyrażonej przez Szefa KAS, na podstawie art. 14b § 5c o.p. i w okolicznościach przedstawionych we wniosku interpretacyjnym, opinii z dnia [...] marca 2023 r. znak [...] i zacytowania kluczowych dla rozpoznania wniosku interpretacyjnego obszernych fragmentów tej opinii. Z tego względu zarzut skargi w gruncie rzeczy sprowadza się do polemiki z tą opinią, a ściślej z wyrażonym w niej merytorycznym stanowiskiem co do zastosowania w sprawie klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, określonej w art. 119a § 1 o.p. Skarżący nie podnosi natomiast żadnych argumentów, które stanowiłyby podstawę wydania zaskarżonego postanowienia, które przecież ma charakter wyłącznie procesowy, skoro jest oparte na innym "rozstrzygnięciu" Szefa KAS. Nie podnosi argumentów podważających zasadność opacia się przez organ interpretacyjny na wspomnianej opinii. Tym samym sformułowany zarzut i jego uzasadnienie nie zostały wprost skierowane przeciwko zaskarżonemu postanowieniu. A postanowienie to jest kwestionowane pośrednio poprzez kwestionowanie stanowiska Szefa KAS zawartego w tej opinii. Skarżący nie podważył zatem zasadności oparcia zaskarżonego postanowienia na tejże opinii, jak i charakteru tej opinii dla wydania żądanej interpretacji. A co więcej, jak podnosi judykatura, "niedopuszczalne na etapie postępowania interpretacyjnego jest wykazywanie przez zainteresowanego, że w przypadku zdarzeń przez niego opisanych nie ma zastosowania klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania" (tak wyrok NSA z dnia 19 maja 2022 r., II FSK 2227/20, LEX nr 3353880). "Tam gdzie pojawia się uzasadnione przypuszczenie, że możemy mieć do czynienia z art. 119a § 1 O.p., według opinii z art. 14b § 5c O.p., tam kończy się postępowanie interpretacyjne przez odmowę wydania interpretacji indywidualnej, na podstawie art. 14b § 5b pkt 1 O.p. Organ interpretacyjny traci w takim stanie rzeczy uprawnienie do merytorycznej analizy okoliczności opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i formułowania w tej mierze stanowiska prawnego" (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 marca 2020 r., I SA/Wr 2/20, LEX nr 3031175). Nie będąc stosownie do art. 134 § 1 p.p.a. związanym zarzutami skargi mającej za przedmiot postanowienie o odmowie wydania interpretacji (nie zaś interpretację indywidualną, do której ma zastosowanie art. 57a p.p.s.a.) – Sąd zauważa, że organ interpretacyjny słusznie odmówił wydania interpretacji podatkowej, powołując za podstawę art. 119a § 1 o.p. w zw. z art. 14 b § 5c o.p. Stosownie do tych przepisów "czynność nie skutkuje osiągnięciem korzyści podatkowej, jeżeli osiągnięcie tej korzyści, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, było głównym lub jednym z głównych celów jej dokonania, a sposób działania był sztuczny (unikanie opodatkowania)". W takiej sytuacji "organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b, chyba że stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu, które było przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Opinię Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, której przedmiotem jest zagadnienie odpowiadające stanowi faktycznemu lub zdarzeniu przyszłemu przedstawionemu we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wraz z wnioskiem organu uprawnionego do wydania interpretacji indywidualnej o jej wydanie, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty w nich wskazane, dołącza się do akt sprawy. Na gruncie tych przepisów judykatura przyjmuje, że "stwierdzenie przez organ interpretacyjny, że elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą stanowić nadużycie prawa musi być poprzedzone opinią Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, chyba że stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu, które było przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej" (art. 14b § 5b pkt 3 w związku z art. 14b § 5c o.p. (wyrok NSA z dnia 1 marca 2022 r., LEX nr 3344164). A zatem organ interpretacyjny w takiej sytuacji, a taka zaistniała w tej sprawie, zobligowany był wystąpić do Szefa KAS o wydanie opinii w zakresie objętym klauzulą o unikaniu opodatkowania. Konsekwencją zaś wydania przez Szefa KAS opinii stwierdzającej zaistnienie okoliczności uszczuplenia opodatkowania była, co miało również miejsce w tej sprawie, odmowa wydania interpretacji podatkowej. Opinia Szefa KAS w tym przedmiocie jest bowiem dla organu interpretacyjnego wiążąca (tak np. wyrok NSA z dnia 20 października 2020 r., II FSK 2924/18, LEX nr 3083651, wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2020 r., II FSK 3085/18, czy wyrok NSA z dnia 5 marca 2020 r., czy wyrok NSA z dnia 5 marca 2020 r., II FSK 917/18, LEX nr 3056742). Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie w całej rozciągłości podziela argumentację zaprezentowaną w zbliżonych okolicznościach faktycznych i tożsamych okolicznościach prawnych w wyroku NSA z dnia 2 grudnia 2020 r., II FSK 3085/18 i przyjmuje ją za własną jako adekwatną również na gruncie rozpoznawanej sprawy. W wyroku tym zaś stwierdzono, że "wprowadzenie do polskiego porządku prawnego klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania miało na celu uporządkowanie system prawa podatkowego, wyznaczając granice dopuszczalnej optymalizacji podatkowej oraz wzmacniając autonomię prawa podatkowego wobec prawa cywilnego. (...) Jednocześnie z wprowadzeniem klauzuli ogólnej obejścia prawa podatkowego wprowadzono zmiany w art. 14b § 5b i 5c o.p., mające zapobiegać sytuacji, gdy w drodze indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego zainteresowany będzie chciał uzyskać ocenę, co do możliwości zastosowania w jego przypadku przepisów art. 119a -119f o.p. Wprowadzenie art. 14b § 5b o.p. (analogicznie art. 14b § 5c o.p. – dopisek WSA) oznacza, że każdy wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji powinien być w pierwszej kolejności zbadany przez organ interpretujący pod kątem dopuszczalności wydania interpretacji z uwagi na możliwość wydania w odniesieniu do elementów stanu faktycznego lub zdarzenia prawnego decyzji z art. 119a o.p. Odmowę wydania interpretacji uzasadnia wyłącznie uzasadnione przypuszczenie, że decyzja taka może zostać wydana. "Uzasadnione przypuszczenie" to prawdopodobieństwo zajścia określonej sytuacji oparte na obiektywnych racjach, poparte zbiorem argumentów, motywów, pobudek; coś ma swoje uzasadnienie, jeśli jest oparte na pewnej podstawie, coś tłumaczy się w określony sposób (por. Słownik języka polskiego, opracowanie: L. Drabik, A. Kubiak-Sokół, E. Sobol, L. Wiśniakowska, PWN 1996). Tak więc warunkiem odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 5b o.p. (analogicznie odmowy wydania interpretacji na podstawie art. 14b § 5c o.p. – dopisek WSA) jest przedstawienie przez organ argumentacji, że w odniesieniu do choćby niektórych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku o wydanie interpretacji może zaistnieć przesłanka wydania decyzji w oparciu o art. 119a o.p. (...) O opinię tę ma on obowiązek wystąpić, ustawodawca używa bowiem wyrażenia "zwraca się". Wystąpienie o opinię nie zależy zatem od uznania organu interpretującego, jeżeli poweźmie on uzasadnione przypuszczenie, że elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji z art.119a o.p. (...) Ponadto ustawodawca upoważnia do wydania opinii organ, który z mocy art.119g § 1 o.p. jest właściwy do wydania decyzji dotyczących czynności opisanych w art.119a o.p. w postępowaniu podatkowym lub kontrolnym, a więc posiada kompetencje do dokonania takiej oceny. Nakazuje także uzyskanie opinii w przypadku uzasadnionego przypuszczenia, że stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe dotyczą czynności mającej na celu unikanie opodatkowania i to w postępowaniu ograniczonym (co do czasu trwania) czasowo. Gdyby opinia ta nie była wiążąca, niepotrzebnie ustawodawca skracałby czas przeznaczony na wydanie interpretacji. Przyjęcie zatem, że opinia wydana na podstawie art. 14b § 5c o.p. nie jest wiążąca dla organu interpretującego, jest zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieuprawnione. Jeżeli minister (odpowiednio Szef KAS – dopisek WSA) potwierdzi w opinii uzasadnione podejrzenie organu interpretującego, ten ostatni – związany nią - nie będzie mógł wydać interpretacji. Jeżeli natomiast opinia ta będzie negatywna, organ interpretujący nie będzie mógł odmówić jej wydania z powołaniem się na art.14b § 5b o.p. (analogicznie na art.14b § 5c o.p. – dopisek WSA). (...) odmowa wydania interpretacji nie pozbawia zainteresowanego ochrony. Może on w takiej sytuacji wystąpić o wydanie opinii zabezpieczającej, a odmowa jej wydania podlegać będzie kontroli sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. w zw. z art.119y § 3 o.p.). Chroni go też przed sytuacją, w której zastosuje się do interpretacji wydanej z naruszeniem art. 14b § 5b o.p. (art.14b § 5c o.p. – dopisek WSA) i zostanie pozbawiony ochrony wynikającej z zastosowania się do niej z uwagi na przepis art.14na o.p. Związanie opinią ministra (Szefa KAS – dopisek WSA), wydaną na podstawie art. 14b § 5c o.p. oznacza także, że wystarczające będzie odwołanie się w uzasadnieniu postanowienia odmawiającego (stosownie do art.14b § 5b o.p. i analogicznie art.14b § 5c o.p.) wydania interpretacji do treści tej opinii". W świetle mającej zastosowanie w tej sprawie regulacji prawnej oraz przytoczonych argumentów judykatury, Sąd stwierdza, że organ interpretacyjny obowiązany był, po pierwsze, zwrócić się do Szefa KAS o opinie, a po drugie, wobec treści opinii Szefa KAS odmówić wydania interpretacji podatkowej. W swojej opinii wszak Szef KAS potwierdził wszak przypuszczenie organu interpretacyjnego, że opisany we wniosku stan faktyczny może prowadzić do uszczuplenia opodatkowania. Związanie zaś tą opinią wyklucza jakiekolwiek kwestionowanie jej stanowiska w niniejszym postępowaniu. Zaskarżone postanowienie jest tym bardziej zasadne, że sam skarżący żadnym zarzutem skargi nawet nie podjął próby zakwestionowania przyjętej przez organ interpretacyjny, a prawidłowej w ocenie Sądu, wykładni przepisów prawa, i zarazem stanowiących podstawę wydania zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. dch