I SA/Łd 678/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. oraz dochodu w wysokości niepowodującej powstania zobowiązania podatkowego z wynagrodzenia ze stosunku pracy za 2007 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...]. określającą K. B. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok w kwocie 51.588 zł oraz dochód w wysokości niepowodującej powstania zobowiązania podatkowego z wynagrodzenia ze stosunku pracy za 2007 rok w kwocie 2.375,41 zł. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając organowi II instancji, że wydał decyzję z naruszeniem art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej jako "o.p."). W uzasadnieniu podatnik podniósł, iż zgodnie z treścią art. 70 § 1 o.p. upłynął termin przedawnienia, a zatem sprawa rozliczenia przez organy podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. winna być umorzona. Decyzje zarówno organu I jak i II instancji winny być uchylone jako wydane po upływie terminu przedawnienia, tj. w 2014 r. Przedmiotowe zobowiązanie podatkowe, w ocenie strony, przedawniło się bowiem z dniem 31 grudnia 2013 r. K. B. podniósł, iż przed upływem 5-letniego okresu przedawnienia nie przedstawiono mu zarzutów związanych ze wszczętym postępowaniem w sprawie o przestępstwo skarbowe. Jednocześnie nie kwestionował, że przed upływem wskazanego terminu otrzymał zawiadomienie organu, z którego wynika, iż w dniu [...] grudnia 2013 r. zostało wszczęte wobec niego dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 kks, polegające na podaniu nieprawdy Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Z. w zeznaniu PIT-36 złożonym w dniu 30 kwietnia 2008 r. i tym samym narażeniu na uszczuplenie podatku dochodowego za 2007 rok na kwotę 51.588 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż podatnik został poinformowany o wszczęciu postępowania karno-skarbowego pismem, które zostało mu doręczone przed 31 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Rozpoznawana sprawa dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok, które według ogólnej zasady wyrażonej w art. 70 § 1 o.p. winno przedawnić się z upływem 31 grudnia 2013 r. Organ podatkowy uznał jednak, że niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za wskazany okres z uwagi na zaistnienie przesłanki z art. 70 § 6 o.p. Zgodnie z powoływanym przez organ przepisem, bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. W wyroku z dnia 17 lipca 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odniósł się do treści art. 113 k.k.s. oraz art. 313 i 314 k.p.k., opisując wynikający z tych przepisów mechanizm prowadzenia postępowania. Trybunał stwierdził, że mechanizm ten narusza zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa jedynie w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, bez informowania podatnika o tym fakcie. Jednocześnie, co wymaga podkreślenia, Trybunał nie uznał za konieczne, aby przekazanie informacji podatnikowi winno być powiązane z konkretną czynnością procesową. Trybunał nakazał jedynie poinformowanie podatnika o zdarzeniu powodującym zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, nie wskazując trybu i sposobu przekazania takiej informacji. Tym samym pozostawił organom podatkowym swobodę w tym zakresie. W ocenie sądu, popartej również stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pisemne poinformowanie podatnika o wszczęciu postępowania skarbowego, wskazania jego podstawy, okresu którego dotyczy i charakteru podatku oraz naruszenia spełnia wymogi określone przepisami regulującymi kwestię powiadomienia podatnika o wszczęciu przeciwko niemu wskazanego postępowania (tak NSA w wyroku z dnia 16.10.2013 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 485/13). W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zdaniem sądu, nie budzi wątpliwości, iż podatnik, przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 o.p., został poinformowany o wszczęciu przeciwko niemu postępowania karnoskarbowego. Niniejszym spełniona została przesłanka zawarta w treści art. 70 § 6 pkt. 1 o.p. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że dla wywołania skutku w postaci nie rozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wystarczające jest powiadomienie podatnika o tym fakcie, przed upływem terminu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 o.p. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie, przez doręczenie stronie opisanego pisma przed dniem 31 grudnia 2013 r. doszło do wywołania skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok. Zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa wymaga, jak zauważył to organ, by podatnik nie tkwił w stanie niepewności przez bliżej nieokreślony czas. Naruszenie tej zasady polega na tym, że ze zdarzeniem, o którym podatnik nie jest informowany, ustawodawca wiąże niekorzystne dla niego skutki prawne w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W wyniku nowelizacji, którą zmieniono treść art. 70 § 6 o.p., dodany został art. 70c o.p. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa, ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz ustawy – Prawo celne; Dz.U. z 2013 r. poz. 1149), zgodnie z treścią którego organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt. 1 o.p., najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 o.p., oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Mając na uwadze przytoczone powyżej regulacje prawne, w ocenie sądu, zawiadomienie doręczone skarżącemu w dniu 30 grudnia 2013 r. spełniało warunek poinformowania podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania przed terminem jego upływu, tj. 31 grudnia 2013 r. Dobitnie świadczy o tym podpis złożony przez podatnika potwierdzający przyjęcie pisma, czego strona nie kwestionowała na żadnym etapie toczącego się postępowania. Przyjęcie niniejszego pisma przez stronę oznacza, iż powzięła ona informację, iż prowadzone jest przeciwko niej określone postępowanie z uwagi, na które zawieszone zostało przedmiotowe postępowanie. Zatem organy prawidłowo przyjęły, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie, określonego zaskarżona decyzją, został skutecznie zawieszony w 2013 r. Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej okoliczności, sąd nie podzielił zarzutów skargi i nie dopatrzył się naruszenia przepisów w niej wskazanych. Nadto przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy nie stwierdził również innych naruszeń skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W ocenie sądu, organ w sposób wyczerpujący zebrał w sprawie materiał dowodowy, w oparciu o który prawidłowo ustalił stan faktyczny i właściwie zastosował obowiązujące przepisy. Nie znajdując podstaw dla uwzględnienia żądań skargi, sąd, w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a., oddalił ją jako bezzasadną. dc.