I SA/Łd 680/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...]. W dniu 13 maja 2010 r. J. T. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania podatkowego, ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] określającej skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. W skardze zawarty był między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania w całości ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określającej podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok. Konieczność zgłoszenia przedmiotowego wniosku podatnik umotywował trudną sytuacją finansową. Wskazał, że na skutek działań organów skarbowych od półtora roku pozostaje bez jakichkolwiek środków do życia oraz bez możliwości prowadzenia działalności zarobkowej. Podkreślił, że prowadzenie egzekucji na podstawie decyzji, której istnienie w obrocie podatnik kwestionuje, zagraża nie tylko prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, ale także jego egzystencji, bowiem doprowadzi do nieodwracalnych skutków prawnych i narazi go na niepowetowane straty, włącznie z utratą dachu nad głową. Dodatkowo strona podniosła, że wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowej pozostanie w zgodzie z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. W polskim postępowaniu sądowoadministracyjnym przyjęto jako zasadę, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wniosek ten płynie wprost z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Wyjątkiem od powyższej zasady jest uregulowanie zawarte w § 3 wspomnianego przepisu art. 61 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie dopuszcza się bowiem objęcie wstrzymaniem wykonania akty lub czynności podjęte w granicach sprawy, określonej przez art. 134 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. W związku z tym, treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte są zarówno akty wydane w I instancji, jak i np. akty w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnych lub w trybie autokontroli (tak B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Mendek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2006, s. 163, oraz orzeczenia sądowe - np. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1329/08). Powyższe oznacza, że w sprawie ze skargi na wydaną w trybie wznowienia postępowania decyzję odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od osób fizycznych, możliwe jest wstrzymanie wykonania ostatecznej wymiarowej decyzji podatkowej organu I instancji. Dopuszczalność zgłoszonego wniosku o wstrzymanie wykonania nie przesądza jednak o jego zasadności. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty. Pod pojęciem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków rozumie się taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, LEX nr 281811). Powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z wymienionych w nim przesłanek oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że w złożonym wniosku strona powinna nie tylko wymienić jedną z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu, ale także uzasadnić swoje żądanie podając konkretne okoliczności przemawiające za jego zasadnością. W żadnym wypadku nie można uznać za wystarczający w tym względzie jedynie sam wywód strony, w którym nie przytoczono żadnych okoliczności faktycznych ani dowodów na ich poparcie. W przypadku świadczeń pieniężnych, strona powinna w szczególności przedstawić dokumenty dotyczące jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Takie też stanowisko przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 30 listopada 2004 roku, sygn. akt GZ 120/04 (niepubl.). Nie załączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi braków formalnych pisma, lecz przesądza o braku podstaw do uwzględnienia wniosku. Uzasadniając wniosek podatnik wskazał że wykonanie decyzji spowoduje zagrożenia dla prowadzonej przez niego działalności gospodarczej a także dla jego bytu, bowiem na skutek działań organów podatkowych od półtora roku pozostaje bez środków do życia i bez możliwości prowadzenia działalności zarobkowej, a egzekucja wadliwej decyzji podatkowej może doprowadzić go do utraty dachu nad głową. Należy stwierdzić, że przytoczona argumentacja nie pozwala na przyjęcie, że skarżący wykazał okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowej. W szczególności nie przedstawił on bowiem żadnych dokumentów świadczących o jego złej sytuacji finansowej i majątkowej, potwierdzających zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, nie wskazał jakie postępowania egzekucyjne są aktualnie skierowane przeciwko jego majątkowi. Z treści rozpoznawanego wniosku wynika jedynie, iż przymusowe wykonania zaskarżonej decyzji może stanowić zagrożenie dla prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz dla jego bytu w szczególności poprzez utratę dachu nad głową. Informacje te są jednak zbyt ogólne, żeby uznać istnienie niebezpieczeństwa powstania niepowetowanej szkody czy też trudnych do odwrócenia skutków. Również w aktach administracyjnych sprawy brak jest dokumentów, pozwalających na ustalenie aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego. Powyższego wniosku nie mogą także uzasadniać podniesione zarzuty przeciwko zakwestionowanej decyzji oraz decyzji wymiarowej, ani argumenty mające potwierdzać ich zasadność. Zarzuty te nie stanowią przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, nie zostały wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., a Sąd na obecnym etapie postępowania nie ma kompetencji do oceny legalności zaskarżonej decyzji. Podkreślić również należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. M.D.