I SA/Łd 681/24

Dnia 18 grudnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.), Asesor WSA Tomasz Furmanek, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 21 sierpnia 2024 roku, nr SKO.4100.139.24 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2019 oddala skargę. Pismem z dnia 21 września 2024 r. S. Z. wywiódł skargę od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 21 sierpnia 2024 r. utrzymującej w mocy własną decyzję z dnia 28 czerwca 2024 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji SKO w Sieradzu z dnia 25 marca 2024 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 6 grudnia 2023 r. w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2019. W pisemnych motywach zakwestionowanego rozstrzygnięcia SKO wskazało, że wbrew stanowisku skarżącego, decyzja wymiarowa w niniejszej sprawie nie została wydana bez podstawy prawnej, a zapadła w oparciu o art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 333 ze zm.) dalej: u.p.r. Zgodnie z dyspozycją wskazanego przepisu, osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Mając na uwadze powyższe unormowanie, organ uznał, że zasadne i prawidłowe było wymierzenie skarżącemu na którym ciążył obowiązek zapłaty podatku rolnego, jak i podatku od nieruchomości, łącznego zobowiązania pieniężnego za przedmiotowy rok w jednej decyzji obejmującej wszystkie nieruchomości będące wyłącznie jego własnością, a położone na terenie Gminy Miasta S. Z literalnego brzmienia powyższego przepisu wynika bowiem, że organ podatkowy w sytuacji w nim opisanej nie ma wyboru i musi wydać jedną decyzję (nakaz zapłaty). Tym samym zaskarżona decyzja Kolegium z dnia 28 czerwca 2024 r. nie zapadła, w ocenie tego organu, z naruszeniem art. 247 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 z późn. zm.) dalej: jako O.p. w zw. z art. 6c ust.1 u.p.r. w zw. z art. 120 O.p. Dodatkowo organ nie podzielił argumentacji skarżącego, jakoby decyzja SKO z dnia 25 marca 2024 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Kolegium nie podzieliło poglądu prezentowanego przez skarżącego, że w sprawie miał zastosowanie przewidziany w art 68 § 1 O.p., 3-letni termin na doręczenie decyzji ustalającej zobowiązanie. W ocenie organu w rozpatrywanym przypadku zaistniały bowiem okoliczności opisane w art. 68 § 2 O.p. uzasadniające przyjęcie dłuższego, 5-letniego terminu przedawnienia. Ze stanu faktycznego sprawy wynika bowiem, że S. Z. jest właścicielem działki o nr ewid. [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna S-miasto, składającej się z użytku oznaczonego jako, "Bi" (inne tereny zabudowane) o powierzchni 10.715 m2, "Bp" (zurbanizowane tereny niezabudowane) o powierzchni 1.089 m2, gruntu ornego "RIVb" o powierzchni 0,7658 ha i gruntu ornego "RV" o powierzchni 0,2737 ha, na której znajdują się: obiekt budowlany oznaczony ewidencyjnym nr 5105;1 sklasyfikowany wg KŚT jako zbiorniki silosy i budynki magazynowe; obiekt budowlany oznaczony ewidencyjnie nr 5105; 2 sklasyfikowany wg KŚT jako pozostałe budynki niemieszkalne; obiekt budowlany oznaczony numerem ewidencyjnym 5105; 3 skalsyfikowany wg KŚT jako pozostałe budynki niemieszkalne; obiekt budowlany oznaczony numerem ewidencyjnym 5105;4 sklasyfikowany wg KŚT jako pozostałe budynki niemieszkalnej sklasyfikowany wg KŚT jako pozostałe budynki niemieszkalne; budynek oznaczony ewidencyjnie nr 5105;6 sklasyfikowany wg KŚT jako budynki mieszkalne. Powyższe wynika z zawiadomienia o zmianach w ewidencji gruntów budynków z dnia 27 listopada 2017 r. sporządzonego przez Starostwo Powiatowe w S. Natomiast, według stanu poprzedzającego modernizację ewidencji, działka nr [...] była sklasyfikowana w sposób następujący: użytki rolne zabudowane (B-RIVb) 0,5120 ha; użytki rolne zabudowane (B-RV) 0,5199 ha; grunty orne (RIVa) 0,0042 ha; grunty orne (RIVb) - 0,9009 ha; grunty orne (RV) - 0,2829 ha. Opisana zmiana skutkowała, w ocenie Kolegium, powstaniem po stronie skarżącego obowiązku złożenia deklaracji w rozumieniu art 3 pkt 5 O.p., tj. przewidzianej w art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 70 z późn. zm.), dalej: jako u.p.o.l., informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, jak również przewidzianej w art. 6a ust. 5 u.p.r., informacji o gruntach. Wskazane powyżej zmiany w klasyfikacji gruntów spowodowały bowiem zmianę przedmiotu opodatkowania w podatku rolnym i od nieruchomości, gdyż nastąpiło zwiększenie powierzchni gruntów opodatkowanych podatkiem od nieruchomości i zmniejszenie powierzchni gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym. Takich deklaracji skarżący nie złożył, mimo zaistnienia obowiązku przewidzianego w powołanych wyżej przepisach prawa podatkowego. Z tego powodu, w ocenie Kolegium, okres dla skutecznego wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe wynosi 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, tj. od 31 grudnia 2019 r. W związku z tym, upływ pięcioletniego okresu do wydania decyzji przypada więc na 31 grudnia 2024 r. Dlatego za niezasadne Kolegium uznało zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 O.p. w zw. z ar. 68 § 1 O.p. Skarżący od powyższego rozstrzygnięcia wywiódł skargę, zaskarżając zapadłą decyzję w całości i zarzucając naruszenie : - art. 247 § 1 pkt 2 O.p. w zw. art. 6c ust. 1 u.p.r. w zw. z art. 120 O.p., poprzez utrzymanie w mocy własnej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia 25 marca 2024 r. pomimo, że decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta, która została wydana bez podstawy prawnej w zakresie, w którym decyzją ustalono obowiązek, którego ustalenie nie znajduje podstawy w przepisach prawa; - art. 247 § 1 pkt 3 O.p. w zw. z art. 68 § 2 O.p. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1752 ze zm.) poprzez utrzymanie w mocy własnej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia 25 marca 2024 r., pomimo, że decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w zakresie, w jakim Prezydent rozstrzygnął co do obowiązku podatkowego, którego ustalenie uległo przedawnieniu. W konkluzji postawionych zarzutów, skarżący wniósł na podstawie : - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w całości; - art. 135 p.p.s.a. o uchylenie decyzji SKO z dnia 28 czerwca 2024 r., a następnie stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia 25 marca 2024 r. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 6 grudnia 2023 r. - art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Pierwszy z zarzutów sformułowanych w skardze pod adresem zaskarżonej decyzji to zarzut naruszenia art. 247 § 1 punkt 2 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wymiarowej wydanej bez podstawy prawnej w zakresie, w którym decyzją ustalono obowiązek, którego ustalenie nie znajduje podstawy w przepisach prawa. W odniesieniu do tak sformułowanego stanowiska godzi się podnieść co następuje. Zgodnie z art. 6c ust. 1 zdanie pierwsze u.p.r., osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Trafnie zatem autor skargi wywodzi, że pojęcie "łącznego zobowiązania pieniężnego" odnosi się jedynie do formy jego poboru. Myli się jednak autor skargi stwierdzając, że ustalenie w decyzji wymiarowej wysokości łącznego zobowiązania podatkowego nie znajduje podstawy w przepisach prawa. Cytowany wyżej art. 6c ust.1 u.p.r. stanowi samodzielną podstawę prawną wydania decyzji wymiarowej w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w odniesieniu do osób fizycznych na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku rolnym i podatku od nieruchomości lub podatku leśnym przy czym nie kreuje, jak błędnie uważa autor skargi, nowego, nieznanego ustawie zobowiązania podatkowego (obowiązku), lecz stanowi jedynie ułatwioną dla organów samorządowych formę poboru podatków lokalnych. O trafności powyższego spostrzeżenia przekonuje stanowisko WSA w Białymstoku wyrażone w wyroku z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 2116/17 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia. nsa.gov.pl). W judykacie tym sąd stwierdził, że w sytuacji gdy na podatniku ciąży obowiązek podatkowy zarówno w podatku rolnym, jak i w podatku od nieruchomości, zasadnym i koniecznym jest ustalenie przez organ wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego w jednej decyzji. Należy zauważyć, że działanie to ma znaczenie wyłącznie techniczne i w żaden sposób nie wpływa na wysokość zobowiązania podatkowego. WSA w Łodzi w pełni akceptuje powyższe stanowisko orzecznicze i przyjmuje je za własne, zwłaszcza że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem decyzji wymiarowej są podatek rolny i podatek od nieruchomości za rok 2019, ustalone w decyzji Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 6 grudnia 2023 r. Stwierdzić przy tym należy, że w jej uzasadnieniu wyjaśniono szczegółowo sposób ustalenia wysokości zobowiązań w obu podatkach i wskazano, że łączne zobowiązanie pieniężne, do którego ustalenia organ był zobowiązany na podstawie cytowanego art. 6c ust. 1 u.p.r., stanowi sumę ustalonych podatków: rolnego i od nieruchomości. Wbrew stanowisku skargi nie stworzyło to nowego, nieznanego ustawie zobowiązania podatkowego, lecz było wyrazem zastosowania wskazanej wyżej regulacji ustawowej. Nie znajduje też uzasadnienia zarzut rażącego naruszenia prawa oparty na przedawnieniu prawa do wydania decyzji wymiarowej (art. 247 § 1 punkt 3 O.p.). Jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji art. 6a ust. 5 u.p.r. i art. 6 ust. 6 u.p.o.l., ustanawiają obowiązek złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o przedmiotach opodatkowania, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku rolnego lub podatku od nieruchomości. Jednocześnie po myśli art. 3 punkt 5 O.p., informacje takie stanowią deklaracje do których składania są obowiązani podatnicy, płatnicy i inkasenci. Jeśli zatem art. 68 § 2 O.p. przedłuża czas do wydania decyzji wymiarowej do 5 lat licząc od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy z powodu niezłożenia deklaracji lub braku ujawnienia wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, to dotyczy to także niezłożenia informacji, o których mowa w art. 6a ust. 5 u.p.r. i art. 6 ust. 6 u.p.o.l. Poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżący nie złożył takich informacji zgodnych z danymi ujawnionymi po przeprowadzonej modernizacji w ewidencji gruntów i budynków. W związku z powyższym, trafnie organy przyjęły, że ziściła się przesłanka przedłużenia czasu do wydania decyzji z art. 68 § 2 punkt 1 O.p. Z woli ustawodawcy wyrażonej w jednoznacznej treści art. 68 § 2 punkt 1 O.p. obowiązek jej złożenia dotyczy podatników niezależnie od tego, czy organ powziął z urzędu lub z jakichkolwiek innych źródeł informację o zmianach mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego. Dlatego bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje akcentowany w skardze argument, iż organ już w dniu 22 lutego 2018 r. powziął wiedzę o zmianie w ewidencji gruntów i budynków z dnia 27 listopada 2017 r. Jedynie na marginesie należy dodać w tym miejscu, że rozważane w skardze zastosowanie art. 68 § 2 punkt 2 O.p. mogłoby mieć miejsce jedynie w przypadku złożenia przedmiotowych informacji czego, jak wyżej stwierdzono, zabrakło w rozpoznawanej sprawie. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi po myśli art. 151 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji. mko