I SA/Łd 691/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2016 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z [...] r. odmawiające A Spółce z o.o. w Ł. wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis w kwocie 7.800 zł. Podstawą postanowienia były następujące ustalenia i wnioski organów prowadzących postępowanie. W dniu 9 grudnia 2015 r. do [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wpłynął wniosek A Spółki z o.o. o wydanie, na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych zaświadczenia o pomocy de minimis w kwocie 805 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 oraz w kwocie 7.800 zł stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia. W złożonym wniosku Spółka wskazała, że dokonany wydatek w kwocie 7.800 zł, dotyczy poniesionych kosztów dostarczenia i montażu elektronicznych urządzeń i systemów alarmowych, sygnalizujących zagrożenie chronionych osób i mienia - w tym zakup 9 sztuk wodoodpornych minikamer z rejestratorem oraz 9 sztuk kart micro SD, które w połączeniu z innymi urządzeniami będą stanowiły te systemy na chronionych przez Spółkę A obiektach Uniwersytetu [...]. Zamontowane systemy stanowią wyposażenie stanowisk pracy niepełnosprawnych pracowników Spółki zatrudnionych na obiektach Uniwersytetu [...]. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. na podstawie przedłożonych dokumentów wydał zaświadczenie o pomocy de minimis, potwierdzając prawidłowość wydatku w kwocie 805,00 zł. Natomiast w sprawie poniesionego wydatku w kwocie 7.800,00 zł, Organ podatkowy pierwszej instancji pismem z dnia 11.12.2015 r. wezwał Spółkę do uzupełnienia wniosku poprzez: szczegółowe wyjaśnienie i sprecyzowanie celowości dokonanego wydatku w kwocie 7.800 zł, poprzez wskazanie w szczególności, gdzie i w których obiektach Uniwersytetu [...] będą dodatkowo zamontowane ww. minikamery oraz wskazanie celu ich instalacji oraz wyjaśnienie, w jaki sposób 10 niepełnosprawnych. pracowników będzie korzystać z 9 zamontowanych minikamer. Zwrócono się również o szczegółowe wyjaśnienie zakresu i roli udziału przez konsorcjanta: Spółkę B Ochrona Osób i Mienia w realizacji przedmiotu umowy [...] r. z [...] r. zawartej z Uniwersytetem [...]. Pismem z 22 grudnia 2015 r. Spółka wyjaśniła, że minikamery oraz karty micro SD, są elementem systemu przeznaczonego dla niepełnosprawnych pracowników ochrony zatrudnionych na obiektach Uniwersytetu [...]. Umowa z zamawiającym obligowała A Sp. z o.o. do zamontowania na wybranych obiektach systemu kamer, aby wspomóc pracę pracowników ochrony. Spółka A z własnej inicjatywy rozszerzyła system o minikamery z rejestratorem oraz karty micro SD wskazując przy tym, że jednym z głównych powodów przy wyposażaniu pracowników w taki sprzęt, jest chęć udowodnienia zamawiającym z obszaru prawa zamówień publicznych, że osoba niepełnosprawna również może właściwie wypełniać swoje obowiązki. Minikamery umocowane na ramieniu umundurowania niepełnosprawnego pracownika rejestrują cały czas jego pracę, wspomagają bezpieczeństwo pracownika, jednocześnie stanowią element kontroli pracy pracownika ochrony, jakości jego pracy oraz ilości wykonywanych patroli. Ponadto Spółka wskazała, że kierując się zasadą celowości, a zarazem oszczędności wybrała dobry jakościowo sprzęt za rozsądną cenę. W ocenie Spółki tego typu rozwiązania przyczynią się do innego spojrzenia na zatrudnienie osób niepełnosprawnych przy ochronie obiektów, w tym tych znaczących, tj. urzędów, uczelni, ministerstw. Spółka poinformowała również, że w minikamery wyposażone zostaną osoby zatrudnione na obiektach, na których pracownicy ochrony mają najszerszy zakres obowiązków. Urządzenia te są związane bardziej ze stanowiskiem pracy i konkretną osobą niż z obiektem. Po rozpoznaniu wniosku strony Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. postanowieniem z [...] r. odmówił wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis w kwocie 7.800 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ podatkowy wyjaśnił, że w myśl obowiązujących przepisów prawa oraz biorąc pod uwagę celowość i oszczędność poniesionego wydatku, nie może on stanowić podstawy do wydatkowania z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, a co za tym idzie również wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Utrzymując w mocy powyższe postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. ocenił, że ze złożonych przez Spółkę dokumentów, nie wynika aby pracownicy firmy A wykonujący pracę portiera powinni być wyposażeni w dodatkowy sprzęt monitorujący. Trudno bowiem uznać zainstalowany na ramieniu pracownika system monitoringu, tj. minikamerę z rejestratorem za wymagane przez uczelnię, czy też standardowe wyposażenie stanowiska pracy portiera jako przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osób niepełnosprawnych, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a. wyżej wymienionego rozporządzenia. Organ wskazał, że Spółka sama podkreśliła - zarówno w piśmie z 22.12.2015 r., jaki i w złożonym zażaleniu, że nadrzędnym celem zakupionych urządzeń jest "zebranie materiału dowodowego potwierdzającego właściwą pracę osób niepełnosprawnych oraz zwiększenie bezpieczeństwa pracowników niepełnosprawnych". W ocenie organu trudno w tym kontekście zgodzić się z opinią Spółki, iż urządzenia te wspomagają bezpieczeństwo pracownika. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. stanowią one raczej element kontroli pracy pracownika ochrony, jakości jego pracy oraz ilości wykonywanych patroli. Spółka jednoznacznie nie wskazała w jaki sposób wodoodporna kamera sportowa, która dzięki swoim parametrom sprawdza się podczas uprawiania sportów czy wycieczek rowerowych, zmniejszy uciążliwości wykonywania czynności zawodowych spowodowanych niepełnosprawnością pracowników wykonujących pracę portiera wewnątrz obiektów uniwersytetu. Organ podkreślił również, iż zamawiający usługę ochrony Uniwersytet [...] uznał, że wystarczającym do pełnienia swojej funkcji będzie sprzęt zawarty w Wykazie urządzeń Technicznej Ochrony Mienia do dostarczenia i zainstalowania w obiektach (załącznik nr 4 do umowy z 23.10.2015 r.), natomiast przedstawiany przez Spółkę argument zakupu mikrokamer, aby przyszli zleceniodawcy "mogli przekonać się do innego spojrzenia na zatrudnienie osób niepełnosprawnych przy ochronie obiektów" trudno zdaniem organu odwoławczego uznać za osiąganie celu jaki stawia rozporządzenie w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, tj. przystosowanie otoczenia stanowiska pracy do potrzeb osób niepełnosprawnych. Organ podkreślił, że z wymienionym przepisem rozporządzenia cel poniesienia wydatku musi być uzasadniony spodziewanym zmniejszeniem lub wyeliminowaniem ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności pracownika, a ponadto organ zakwestionował twierdzenia spółki, jakoby poniesiony wydatek był oszczędny. Dyrektor w pełni podzielił stanowisko organu I instancji, iż trudno uznać za celowy i oszczędny zakup 9 mikrokamer z rejestratorem YEB-AT26 i 9 szt. kart micro SD 32GB dla 10 niepełnosprawnych pracowników Spółki A wykonujących pracę portiera skoro maksymalny czas pracy akumulatora wynosi do 3 godzin, a praca portiera wykonywana jest w cyklu zmianowym i zazwyczaj wykonywana jest w zakresie od 8 do 12 godzin na dobę, przy czym podkreślono, że podczas 24-godzinnej ochrony w 8 obiektach U[...] tylko 9 pracowników niepełnosprawnych firmy A będzie miało zainstalowaną mikrokamerę. Reasumując organ wskazał, że nie ma podstaw do uznania, iż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. naruszył przepis § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz § 4a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych poprzez stwierdzenie, że poniesiony przez Spółkę A wydatek w wysokości 7.800 zł, nie stanowi podstawy do wydatkowania z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: - § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19.12.2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że Spółka nie dokonała wydatków na wyposażenie stanowiska pracy osób niepełnosprawnych albowiem wydatek w ramach w/w przepisu był niecelowy i nieoszczędny a dodatkowo był on przeprowadzony w celu "wyposażenia" samej) przedsiębiorstwa czy też "chęci udowodnienia Zamawiającym z obszaru praw zamówień publicznych" - co w konsekwencji doprowadziło do odmowy wydań zaświadczenia; - § 4a ww. rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie, a tym samym przyjęciu, że dokonany wydatek nie spełnia przesłanek celowości i oszczędności, w sytuacji, kiedy został zakupiony dla osób niepełnosprawnych na wyposażenie stanowisk pracy przesłanka celowości), a dodatkowo brak jest uzasadnienia Organu w zakresie niespełnienia przesłanki doboru optymalnej metody i środków realizacji w stosunku do zakładanych efektów; - § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19.12.2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że kryterium które musi być brane pod uwagę przy planowaniu zakupu określonych maszyn i urządzeń jest konieczność zmniejszenia uciążliwości wykonywania czynności zawodowych spowodowanych niepełnosprawnością, podczas gdy § ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia nie nakłada na Spółkę takiej powinności, - art. 124 Ordynacji podatkowej - zasady przekonywania - poprzez brak wskazania jasnych przesłanek, na jakich Organ oparł swoje rozstrzygnięcie; - art. 121 Ordynacji podatkowej - zasady pogłębiania zaufania do organu podatkowego poprzez wartościowanie zebranych dowodów w sprawie, tak aby odpowiadały z góry przyjętemu przez organ rozstrzygnięciu, dodatkowo przyjmowanie rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść Spółki. W związku z powyższym spółka wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżony akt nie narusza prawa. Zgodnie z art. 306a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) – dalej "Op.", organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2). Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania (§ 3) i wydaje się je w granicach żądania wnioskodawcy (§ 4). Z przepisów art. 306b § 1 i art. 306c Ordynacji podatkowej wynika natomiast, że rozstrzygnięcie przez organ administracyjny sprawy, której istotą jest żądanie wydania zaświadczenia, może nastąpić w dwojaki sposób: po pierwsze – przez wydanie zaświadczenia o żądanej treści, a więc potwierdzającego, zgodnie z żądaniem osoby ubiegającej się o zaświadczenie, istnienie określonego stanu faktycznego lub stanu prawnego, po drugie – przez odmowę wydania zaświadczenia. Warunkiem uzyskania pomocy jako pomocy de minimis – zgodnie z przepisem § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1023), – jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający pomocy. Zgodnie z art. 8 ust. 1 oraz art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych ( tj. Dz.U. z 2011 Nr 127 poz. 721) rehabilitacja zawodowa ma na celu ułatwienie osobie niepełnosprawnej uzyskanie i utrzymanie odpowiedniego zatrudnienia i awansu zawodowego przez umożliwienie jej korzystania z poradnictwa zawodowego, szkolenia zawodowego i pośrednictwa pracy. Do realizacji tego celu niezbędny jest m.in. dobór odpowiedniego miejsca pracy i jego wyposażenie. Rodzaj wydatków i sposób ich pokrywania, w tym w ramach pomocy de minimis, regulują szczegółowo przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. W treści § 2 tego rozporządzenia zostały określone rodzaje wydatków, na które przeznaczone są środki funduszu rehabilitacji. W pkt 1 wskazano, że za takie można uznać poniesione na wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osób niepełnosprawnych, w szczególności na: lit. a) zakup, modernizacje , remont maszyn i urządzeń. Uzupełnieniem tej regulacji jest norma wyrażona w § 4 a cyt. rozporządzenia wskazująca, "że warunkiem wykorzystania funduszu rehabilitacji jest dokonywanie wydatków w sposób celowy i oszczędny (...)." W poddanej sądowej kontroli sprawie wnioskowano o wydanie zaświadczenia, potwierdzającego poniesienie wydatków na zakup 9 sztuk wodoodpornych minikamer z rejestratorem oraz 9 sztuk kart micro SD, które w połączeniu z innymi urządzeniami będą stanowiły te systemy na chronionych przez Spółkę A obiektach Uniwersytetu [...]. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w całości podziela argumentację organów obu instancji, że w ustalonym stanie faktycznym, na podstawie zebranej dokumentacji nie sposób uznać, aby pracownicy Spółki A wykonujący pracę portiera winni zostać wyposażeni w specjalny, dodatkowy sprzęt monitorujący. Nie ma podstaw, by w świetle § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia 19 grudnia 2007r. uznać, że sprzęt w postaci minikamery z rejestratorem zainstalowany na ramieniu pracownika wykonującego pracę portiera za wymagane przez uczelnię, czy też standardowe wyposażenie stanowiska pracy, jako przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osób niepełnosprawnych. Dodatkowo należy wskazać, że skarżąca w treści pisma z 22 grudnia 2015 r., jak również w złożonym zażaleniu sama wskazywała, że nadrzędnym celem zakupionych urządzeń jest "zebranie materiału dowodowego potwierdzającego właściwą pracę osób niepełnosprawnych oraz zwiększenie bezpieczeństwa pracowników niepełnosprawnych", co zdaniem Sądu świadczy raczej o tym, że nabyty sprzęt miał pełnić funkcję kontroli pracy świadczonej przez niepełnosprawnych pracowników. Sąd nie podziela przy tym argumentacji strony, jakoby nabyty sprzęt miał wspomagać bezpieczeństwo pracownika. Z akt sprawy nie wynika bowiem, w jaki sposób wodoodporna kamera sportowa miałaby zmniejszać uciążliwość pracy wykonywanej przez portierów wewnątrz obiektów uniwersyteckich. W tym kontekście należy również wspomnieć, że zamawiający usługę ochrony Uniwersytet [...] stwierdził, że wystarczającym do pełnienia przewidzianej funkcji będzie sprzęt zawarty w wykazie urządzeń Technicznej Ochrony Mienia do dostarczenia i zainstalowania w obiektach (zał. nr 4 do umowy z 23 października 2015 r.). Tymczasem zawarta z U[...] umowa obligowała A Sp. z o.o. do zamontowania na wybranych obiektach systemu kamer, aby wspomóc pracę pracowników ochrony, zaś Spółka A sama przyznała (pismo z 22 grudnia 2015 r.), że z własnej inicjatywy rozszerzyła system o minikamery z rejestratorem oraz karty micro SD. Wobec powyższego za całkowicie chybiony należy uznać argument Spółki, przemawiający za zasadnością zakupu mikrokamer, również w takim celu, aby przyszli zleceniodawcy "mogli przekonać się do innego spojrzenia na zatrudnianie osób niepełnosprawnych przy ochronie obiektów". Sąd podkreśla, że samo poniesienie wydatku ze środków funduszu rehabilitacji na wyposażenie stanowiska pracy dla niepełnosprawnego nie jest wystarczające dla uznania, iż wydatki te stanowią wspomnianą pomoc publiczną. Jak wskazuje brzmienie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w przypadku wydatków na wyposażenie stanowiska pracy dodatkowym warunkiem jest cel ich poniesienia, opisany poprzez użycie sformułowania - " do potrzeb osób niepełnosprawnych". Brak spełnienia tego dodatkowego warunku uniemożliwia w ocenie sądu uznanie przedmiotowych wydatków za udzielone w ramach pomocy de minimis, jednocześnie uprawniając organy podatkowe do odmowy wydania zaświadczenia. Wykładnia językowa cytowanej regulacji oznacza, że zarówno o wyposażeniu stanowiska pracy czy, też przystosowaniu jego otoczenia decydują potrzeby osób niepełnosprawnych. Użycie spójnika "oraz" ma ten skutek ,że tak jak wyposażenie stanowiska pracy tak i przystosowanie jego odtoczenia ma być przeprowadzone stosownie "do potrzeb osób niepełnosprawnych." Oczywistym jest, że ustawodawca zdecydował, że wydatki mają służyć niepełnosprawnym, a nie każdemu pracownikowi i wówczas będą korzystały z preferencji podatkowych. Kontynuując ten kierunek rozważań stwierdzić należy , że użycie w tym sformułowaniu przedrostka "do" oznacza "przystosowanie , uczynienie odpowiednim do czego , np. dobrać , dopasować, dorobić, dostroić". Z kolei "potrzeba" oznacza ,to " że coś jest potrzebne, nieodzowne" a także " konieczność, mus , niezbędność" ( por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka Wydawnictwo Naukowe PWN – Warszawa 1995). Zdaniem sądu Spółka nie wykazała w przytoczonym wyżej językowym rozumieniu takiego powiązania poniesionych wydatków na wyposażenie stanowiska pracy osób niepełnosprawnych, zatrudnionych w charakterze portiera w obiektach U[...]. Ustawodawca w sposób celowy użył takiego sformułowania, ażeby korzyść dla pracodawcy postrzegana była z perspektywy niepełnosprawności zatrudnionych pracowników, w celu ich zawodowej aktywizacji i to jak najszerszej. Rację miałaby strona gdyby ustawodawca użył innego sformułowania, np. "dla osób niepełnosprawnych," co by oznaczało, że każdy zakup wyposażenia przekazany do korzystania przez niepełnosprawnego spełnia kryterium poniesienia wydatku ze środków funduszu rehabilitacji. To jednak nie wynika z powołanej regulacji prawnej. Sąd podziela stanowisko administracji podatkowej, że zakupione wyposażenie w postaci mikrokamer, jakkolwiek oddane do korzystania niepełnosprawnym, nie daje podstaw to twierdzenia, że w razie braku owego sprzętu niepełnosprawni pracownicy nie mogliby nadal pracować. W świetle powyższych rozważań Sąd nie podziela również podnoszonego przez Spółkę zarzutu naruszenia § 4a ww. rozporządzenia. Z akt sprawy wynika, że zakupiony przez spółkę sprzęt w postaci 9 mikrokamer i 9 kart micro SD dla 10 niepełnosprawnych pracowników ochrony wykonujących pracę portiera jest wyposażony w akumulator, którego czas pracy wynosi jedynie 3 godziny, zaś portierzy pracują w systemie zmianowym, zazwyczaj w zakresie 8-12 godzin na dobę. Dodatkowo należy podkreślić, że podczas 24-godzinnej ochrony w 8 obiektach Uniwersytetu [...] jedynie 9 pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych przez Spółkę A będzie wyposażonych w dodatkowy sprzęt w postaci mikrokamery, co w powiązaniu z ceną zakupionego sprzętu oraz jego wydajnością poddaje pod wątpliwość twierdzenia strony, jakoby nabycie ww. wyposażenia miało wpływać na bezpieczeństwo pracy zatrudnionych osób niepełnosprawnych. Powyższe pozwala zatem na ocenę, że nie był to także wydatek celowy w rozumieniu § 4a cyt. rozporządzenia. Ocena zarzutów opartych na naruszeniu prawa materialnego opisanych w skardze nie doprowadziła zdaniem sądu do stwierdzenia ich naruszenia. Podsumowując dotychczasowe rozważania Sąd stwierdza, że bez względu na ich rodzaj, wydatki finansowane z funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych muszą być ściśle związane ze zmniejszaniem lub eliminowaniem ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności danej osoby czy też grupy osób. Ich poniesienie musi zaś służyć konkretnym niepełnosprawnym. W niniejszej sprawie zakup wyposażenia w postaci wodoodpornych mikrokamer oraz kart SD nie jest warunkiem niezbędnym do wykonywania pracy na stanowisku pracownika ochrony (portiera ) przez osobę niepełnosprawną. Równie dobrze może służyć potrzebom osób nie dotkniętych niepełnosprawnością. Nie są także usprawiedliwione zarzuty naruszenia prawa formalnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 § 1 Op. (zasady zaufania), Sąd stwierdza, że niekorzystna dla podatnika wykładnia prawa nie oznacza prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufanie do organów podatkowych. Jak wskazuje NSA w wyroku z 7 maja 2015 r. sygn. akt I FSK 606/15 o naruszeniu art. 121 § 1 Op. nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni W niniejszej sprawie w ocenie sądu interpretacja przepisów prawa została dokonana w sposób prawidłowy. Z treści uzasadnienia postanowienia wynika, iż wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy zostały rozważone przez organ. Sąd nie miał zatem podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia spornego przepisu. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 124 Op. stwierdzić należy, że określona nim zasada przekonywania, wyraża się m.in. w prawidłowym uzasadnieniu decyzji, wyjaśniającym podstawę faktyczną i prawną decyzji. Trudno mówić w rozpoznawanej sprawie o nie wykonaniu tych obowiązków. Organ wskazał na słuszność podejmowanych ocen czemu dał jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu postanowienia. W świetle przytoczonych uwag za zasadne uznać należy stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu utrzymującym w mocy rozstrzygniecie wydane przez właściwego naczelnika urzędu skarbowego odmawiające wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis. W związku z powyższym i nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm.) należało orzec jak w sentencji. ak