I SA/Łd 692/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za listopad 2006 r. oddala skargę. Decyzją z [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. –Ś. określił K. B. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za listopad 2006 r. w kwocie 7.261 zł. Decyzja została przesłana podatnikowi na adres Ł., ul. A 13 m. 37. Przesyłka była dwukrotnie awizowana ([...] i [...] r.), a następnie z uwagi na jej nieodebranie przez adresata, zwrócona nadawcy 13 maja 2010 r. i uznana w dniu za doręczoną, na podstawie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "O.p."). Pismem z 27 grudnia 2010 r. pełnomocnik podatnika wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wskazał, że strona z przyczyn od niej niezależnych nie była w stanie złożyć odwołania w ustawowym terminie. Podniósł również, że organ ustalił i przesłał decyzję na niewłaściwy adres. Zaznaczył, że wobec podatnika toczą się od kilku lat inne postępowania, w których stwierdzono, że podatnik nie przebywa w lokalu przy ul. A, a zatem organ podatkowy miał możliwość bezsprzecznego ustalenia miejsca zamieszkania strony. Ponieważ organ zaniechał takich ustaleń, to uznać należało, że do uchybienia terminowi doszło na skutek okoliczności niezawinionych przez podatnika. Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wskazał, że w myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2004 r. nr 269, poz. 2681 ze zm.) podatnicy mają obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem indentyfikacyjnym przez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego do właściwego naczelnika urzędu skarbowego. Ponieważ podatnik nie zawiadomił organu o zmianie adresu, tym samym doręczenie decyzji na adres Ł,, ul. A 13 m. 37, było skuteczne. Odnosząc się do zarzutu braku ustalenia właściwego adresu zamieszkania podatnika organ wyjaśnił, że zwrócił się do Urzędu Miasta Ł. Wydziału Spraw Społecznych Oddziału Ewidencji Ludności o udostępnienie danych strony ze zbioru meldunkowego oraz zbioru PESEL, ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych. W odpowiedzi uzyskał informację, że adres Ł., ul Pomorska 13 m. 37 jest adresem stałego zameldowania podatnika. Organ zwrócił się też do Administracji Nieruchomości Ł.-Ś. z prośbą o przesłanie kopii umów najmu i informacji dotyczących warunków użytkowania lokalu. Administracja Nieruchomości wyjaśniła, że K. B. jest bezumownym użytkownikiem lokalu. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił też, że w/w adres podatnik podał w zgłoszeniu identyfikacyjnym/aktualizacyjnym NIP-1 i NIP-3. Skoro podatnik nie zgłaszał innego adresu organ uznał, że ustalony adres jest miejscem zamieszkania podatnika. W ocenie organu podatnik nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi. Za niewystarczające uznał jedynie wskazanie, że przekroczenie ustawowego terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od strony, bez jednoczesnego podania, jakie to były przyczyny. W skardze podatnik, zarzucając naruszenie art. 146, art. 162 oraz art. 148 § 1 w związku z art. 150 § 1, § 1a i § 2 O.p., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wskazał, że decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego otrzymał [...] r., dlatego też nie mógł wcześniej złożyć odwołania. Podniósł też, że obowiązek informowania organu o zmianie miejsca zamieszkania, o którym mowa w art. 146 § 1 O.p., może być egzekwowany dopiero wówczas, gdy organ pouczy o nim stronę przy pierwszym skutecznym doręczeniu (np. postanowienia o wszczęciu postępowania). Ponadto przepis ten ma zastosowanie, jeżeli zamiana adresu nastąpi w toku postępowania. Zdaniem skarżącego organ pierwszej instancji wiedział, że podatnik nie przebywał w lokalu przy ul. A 13 m. 37. Wiedział też, że lokal był wynajmowany, a umowa została wypowiedziana ze skutkiem na 31 lipca 2006 r. Podkreślił, że wówczas gdy toczyło się postępowanie nie przebywał, ani nie zamieszkiwał, pod w/w adresem. Ponieważ decyzja została przesłana na niewłaściwy adres, podatnik został pozbawiony możliwości udziału w postępowaniu, przez co nie wiedział o wydaniu decyzji wymiarowej i nie mógł jej zaskarżyć w terminie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że nie jest w stanie wskazać adresu zamieszkania skarżącego, który przebywa pod różnymi adresami, między innymi przy ul. B. Nie potrafił też podać adresu, na który organy powinny doręczyć decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Spór w niniejszej sprawie de facto koncentruje się na kwestii prawidłowego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji określającej skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2006 r. Podatnik stoi na stanowisku, że decyzja została przesłana na adres, który nie był adresem jego zamieszkania i pod którym w tym czasie nie przebywał, z kolei organ wywodzi, że doręczył decyzję na właściwy adres. Powyższego argumentu skarżący używa jako uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W sporze tym rację należy przyznać organom podatkowym, bowiem przyjmując, że doszło do skutecznego doręczenia podatnikowi decyzji w dniu 13 maja 2010 r. nie naruszono obowiązujących w tym zakresie przepisów. Sąd nie zgodził się ze skarżącym, iż w kontekście stanu faktycznego sprawy, decyzja została przesłana na nieprawidłowy adres. W ramach czynności sprawdzających organ skierował korespondencję do podatnika na dwa adresy w Ł. : ul. B 23D m.11 i ul. A 13 m. 37. Pod żadnym z tym adresów przesyłki nie były podejmowane. W związku z powyższym organ podjął czynności zmierzające do ustalenia miejsca zamieszkania podatnika. W ramach tych czynności zwrócił się o udzielenie informacji do Urzędu Miasta Ł. Wydziału Spraw Społecznych Oddziału Ewidencji Ludności oraz Administracji Nieruchomości Ł.-Ś. Z nadesłanych odpowiedzi wynikało, że podatnik mieszka przy ul. A 13 m. 37. Ponieważ taki adres był też ujawniony w zgłoszeniu identyfikacyjnym/aktualizacyjnym NIP-1 i NIP-3, tym samym brak podstaw by twierdzić, że decyzja została nieprawidłowo zaadresowana. Zaznaczyć również należy, że adres Ł., ul. A 13 m. 37 wskazywany jest też w pismach i dokumentach nadesłanych przez podatnika w toku postępowania zarówno przed organami, jak i Sądem. Adres taki, jako miejsce zamieszkania skarżącego, podał pełnomocnik strony we wniosku o wydanie kserokopii decyzji (k. 170 i 172 akt administracyjnych). Widnieje on także w dokumentacji lekarskiej i dokumentacji ZUS stanowiących załącznik do przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu. Znajduje się on też na dokumentach przedłożonych przez skarżącego do wniosku o przyznanie prawa pomocy (k. 14, 15 i 16 akt sądowych). Wniosek o restytucję terminu opiera się na założeniu, że doszło do uchybienia terminowi na skutek okoliczności niezawinionych przez stronę. Aby żądanie w tym przedmiocie zostało uwzględnione, wnioskodawca powinien powołać takie okoliczności, które usprawiedliwiać będą przekroczenie terminu do dokonania czynności procesowej. Skarżący nie wykazał, by zaszły tego rodzaju zdarzenia. W świetle wyżej wskazanych okoliczności nie jest wiarygodne twierdzenie podatnika o ustaleniu i przesłaniu decyzji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na niewłaściwy adres. Na podkreślenie zasługuje fakt, że skarżący konsekwentnie nie ujawnia, gdzie miał miejsce zamieszkania w dacie doręczenia decyzji. Skoro podatnik twierdzi, że nie przebywał pod adresem, pod który przesłano decyzję, to aby takie twierdzenie mogło zostać uwzględnione, powinien wykazać, że w tym czasie miał inne miejsce zamieszkania. Skarżący ani nie wskazał innego adresu zamieszkania, poza tym który ustaliły organy, ani też nie udowodnił, że inny adres był jego miejscem zamieszkania w dacie doręczenia decyzji. Również pełnomocnik skarżącego, zapytany o to na rozprawie, nie potrafił podać adresu, pod który organ powinien wysłać decyzję (k. 68 akt sądowych). Ponieważ skarżący nie wykazał, by uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej w sprawie podatku od towarów i usług nastąpiło na skutek okoliczności niezawinionych przez stronę, tym samym organ zasadnie odmówił uwzględnienia złożonego w tym zakresie wniosku. Wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi Sąd oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). P.Z-C.