I SA/Łd 696/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2005 r. p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R. K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...]w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2005 r. W skardze tej zawarł też wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W zakresie powyższego wniosku skarżący podniósł, że organ podatkowy pierwszej instancji, będący jednocześnie organem egzekucyjnym, prowadzi postępowanie egzekucyjne mające na celu wyegzekwowanie zobowiązania objętego zaskarżoną decyzją. W tym celu między innymi zajął ruchomość podatnika w postaci samochodu. Wykonanie zaskarżonej decyzji i przystąpienie przez organ egzekucyjny do dalszych czynności mających na celu sprzedaż egzekucyjną tej ruchomości, stanowi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co w ocenie skarżącego czyni jego wniosek zasadnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności administracji publicznej została uregulowana w art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Zgodnie z § 1 tego przepisu wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do § 3 zdanie pierwsze, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Na stronie składającej wniosek o wstrzymanie wykonania aktu ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą okoliczności uzasadniające to wstrzymanie, uzasadnienie tego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności faktycznych, brak takiego uzasadnienia uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2004r., OZ 22/04, z dnia 30 kwietnia 2004r., OZ 30/04, z dnia 22 grudnia 2004r., OZ 871/04, z dnia 1 czerwca 2004r., OZ 105/04, z dnia 20 lipca 2004r., OZ 214/04, postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., I FSK 983/08, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach – www.nsa.gov.pl, B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Wniesienie skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności; wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, zależy od oceny sądu, co do zaistnienia przesłanek uzasadniających takie rozstrzygnięcie. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa podatkowego. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest wyjątkową okolicznością, a przesłanki uzasadniające wstrzymanie tego aktu nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający. W analizowanej sprawie skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. nie wykazał zaistnienia przesłanek wynikających z powołanego wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie wykazał w szczególności, w odniesieniu do konkretnej sytuacji finansowej, życiowej i osobistej, jakie wartości szczególnie chronione przez system prawny, zostałyby zagrożone w przypadku uiszczenia zobowiązania podatkowego i na czym owo zagrożenie miałoby polegać. Z pewnością za takie dobro nie można uznać samochodu skarżącego, jako wyłącznego usprawiedliwienia jego sytuacji majątkowej i rodzinnej, mogącej świadczyć o spełnieniu przesłanek uzasadniających przyznanie ochrony tymczasowej. Istotne jest bowiem to, czy w skutek wszczęcia postępowania egzekucyjnego skarżący nie zostanie pozbawiony środków utrzymania. Należy zauważyć również, że co do zasady, egzekucja należności pieniężnej nie prowadzi do nieodwracalnych skutków. W przypadku należności pieniężnych nie mamy bowiem do czynienia z niemożnością ich wypłaty w przyszłości. W sytuacji pozytywnego dla strony zakończenia sporu sądowego, organ podatkowy będzie zobowiązany do zwrotu wyegzekwowanych kwot, jako nienależnych. A więc skutki ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji w postaci utraty określonej kwoty pieniężnej zostaną odwrócone. Reasumując należy stwierdzić, że wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter szczególny i nie może mieć zastosowania w każdej sprawie, w której zapłata zobowiązania podatkowego rodzi trudności dla podatnika. Trudności te nie mogą wynikać jedynie z przekonania skarżącego o ich istnieniu, lecz muszą mieć charakter obiektywny. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. P.Z-C.