I SA/Łd 7/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Porczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Asesor WSA Cezary Koziński (spr.), Protokolant asystentka sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2007 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego oddala skargę I SA/Łd 7/07 UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. decyzją z dnia [...] nr [...] orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika – Pana W. S. – za niepobranie i niewpłacenie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie 7.478,40 zł od wypłaconych w 2004 r. wynagrodzeń z tytułu umów zleceń. Od decyzji tej Pan W. S. nie złożył odwołania. W dniu 5 lutego 2006 r. skarżący złożył w Urzędzie Skarbowym w K. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją, wskazując, iż dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wznowił postępowanie podatkowe w sprawie obciążenia odpowiedzialnością Pana W. S., jako płatnika, za niepobranie i niewpłacenie w 2004 r. zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń z tytułu umów zleceń. Ze względu na złożenie przez stronę postępowania podatkowego pisma z dnia 19 czerwca 2006 r., które potraktowane zostało jako skarga na pracowników Urzędu Skarbowego, organ podatkowy pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zawiesił wszczęte wcześniej postępowanie do czasu rozpatrzenia tej skargi. W dniu 10 lipca 2006 r. Pan W. S. wniósł o uzupełnienie powyższego postanowienia, żądając aby organ podatkowy wskazał jaka to kwestia prawna ujawniona w toku prowadzonego postępowania, a dotycząca istotnej dla sprawy decyzji albo przepisów prawa materialnego, wymagała rozstrzygnięcia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Następnie postanowieniem z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., powołując się na przepisy art. 213 § 5, art. 216, art. 217 i art. 218 Ordynacji podatkowej, odmówił uzupełnienia swojego wcześniejszego postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania "wznowieniowego". Jak wskazano w uzasadnieniu, pismo strony z dnia 19 czerwca 2006 r. zostało potraktowane jako skarga, w której płatnik podważył autentyczność protokołów z przeprowadzonej kontroli podatkowej (zakwestionował dane w nich zawarte) i pismo to przesłane zostało do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., a wznowione w dniu [...] marca 2006 r. postępowanie podatkowe zostanie zakończone po rozstrzygnięciu sprawy przez organ nadrzędny. Pan W. S. złożył w dniu 16 sierpnia 2006 r. zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o konieczności uzupełnienia wydanego postanowienia. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] nr [...] umorzył to postępowanie odwoławcze. Wskazano, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z dnia [...] podjął zawieszone postępowanie podatkowe w sprawie odpowiedzialności podatkowej płatnika, a podstawą podjęcia tego postępowania było wyjaśnienie przez Dyrektora Izby Skarbowej, że pismo strony potraktowane przez Naczelnika Urzędu jako skarga, winno zostać załatwione przez organ podatkowy pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania i nie ma potrzeby zawieszania postępowania podatkowego w trybie art. 210 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu odwoławczego, skoro w analizowanej sprawie doszło do podjęcia zawieszonego postępowania podatkowego, zażalenie strony stało się na obecnym etapie postępowania bezprzedmiotowe. Na powyższe rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej Pan W. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie tego postanowienia i zarzucając mu naruszenie przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 127, art. 213 § 5, art. 227, art. 233 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała kiedy powinno nastąpić zawieszenie postępowania ze względu na pojawienie się tzw. zagadnienia wstępnego. Wskazano przy tym, iż pismo z dnia 19 czerwca 2006 r. nie dawało podstaw do zwieszenia postępowania, gdyż jego treść uzasadniała jedynie złożony wcześniej wniosek dowody, pozostający w bezpośrednim związku z prowadzonym przez organ podatkowy postępowaniem. Zdaniem skarżącego, postanowienie organu odwoławczego nie zawiera rozważań co do przedmiotu postępowania i właściwej podstawy prawnej. Podjęcie postępowania przez organ podatkowy na podstawie art. 205 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej stanowi istotne naruszenie prawa mające wpływ na wynik sprawy. Nie zachodzi także bezprzedmiotowość postępowania; nie istnieją bowiem okoliczności, które czyniłyby wydanie postanowienia – decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym. Bezprzedmiotowość postępowania, jak wyjaśnił skarżący, to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Skarżący uznał, iż organ drugiej instancji uchylił się od rozpatrzenia odwołania i wydania decyzji merytorycznej, bezpodstawnie umarzając postępowanie odwoławcze. W ten sposób strona została pozbawiona uprawnień do rozpatrzenia jej sprawy i rozstrzygnięcia co do istoty przez obie instancje administracyjne. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Zaskarżona decyzja bowiem nie narusza prawa w zakresie dającym podstawy do uwzględnienia skargi, stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.). Zarzuty skargi w przeważającej części dotyczą postępowania wymiarowego prowadzonego wobec Pana W. S., a przedmiotem niniejszej sprawy jest rozstrzygnięcie w zakresie odmowy sprostowania postanowienia zawieszającego postępowanie podatkowe i umorzenie postępowania zażaleniowego w tym zakresie. Należy podkreślić, iż sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie z art. 213 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z póź. zm.) strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub co do skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach (§ 1). Odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (§ 5). Przepisy powyższe mają odpowiednie zastosowanie do postanowień, o czym stanowi art. 219 Ordynacji podatkowej. Postanowienie w zakresie odmowy uzupełnienia lub sprostowania decyzji/postanowienia (art. 213 § 5 ordynacji podatkowej) jest rozstrzygnięciem procesowym i nie kształtuje stosunków materialnoprawnych stron, lecz wpływa na kształtowanie procesowych praw i obowiązków stron postępowania (por. B. Adamiak, J. Borkowski – "Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne", PWN Warszawa 1993, s. 163). W związku z tym nietrafny jest pogląd skarżącego, iż w tym postępowaniu organ odwoławczy powinien dokonać jakiegoś merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji (jak również postanowienia o odmowie uzupełnienia lub sprostowania decyzji/postanowienia) jedynie termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji/postanowienia (art. 213 § 4 Ordynacji podatkowej). Organ odwoławczy, rozpoznając zażalenie złożone na postanowienie wydane w toku postępowania, wydaje rozstrzygnięcie przewidziane w art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej, a więc może także umorzyć postępowanie odwoławcze. Umorzenie postępowania skutkuje tym, że nie ma przesłanek do orzekania w danej sprawie. Przesłanką umorzenia postępowania jest bezprzedmiotowość postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny" (art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej), czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej i przedmiotowej. Skoro zatem w niniejszej sprawie postanowienie w zakresie zawieszenia postępowania podatkowego wygasło (nie wywiera żadnych skutków prawnych), bezprzedmiotowym staje się postępowanie w sprawie uzupełnienia takiego postanowienia, jak również bezprzedmiotowe jest postępowanie zażaleniowe w tym zakresie. Słusznie zatem Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej umorzył postępowanie odwoławcze. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę oddalić.