I SA/Łd 708/09

Dnia 26 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2010 roku sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009 rok oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy podjętą przez Prezydenta Miasta P. T., na podstawie art. 21 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, póz. 60 ze zm.), art. 1-4, art. 6, art. 6a, art. 6c ustawy o podatku rolnym z dnia 15 listopada 1984 r. (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 136, póz. 969 ze zm.), Komunikat Prezesa GUS z dnia 17 października 2008 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2008 r. (M.P. Nr 72, póz. 656), art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, póz. 844 ze zm.) i uchwałę Nr XXX/512/08 Rady Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 15.12.2008 r. Nr 378, póz. 3657), decyzję (nakaz płatniczy) z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie ustalenia W. M. łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2009, w kwocie 7.744 zł z tytułu nieruchomości położonej w P. T. przy ul. [...]. W uzasadnieniu tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż organ podatkowy pierwszej instancji ustalił łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2009, w kwocie 7.744 zł, w tym podatek rolny w kwocie 65 zł, podatek od nieruchomości w kwocie 7.679 zł, przyjmując za podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla budowli ich wartość w kwocie 4.027zł, stawkę 2% i podatek 80,54 zł; budynku mieszkalnego powierzchnię 196,98 m2' stawkę 0,62 zł i podatek 122,13 zł; budynku związanego z działalnością gospodarczą powierzchnię 372,09 m2' stawkę 18,15 zł i podatek 6.753,43 zł; gruntu związanego z działalnością gospodarczą powierzchnię 555 m2, stawkę 0,72 zł i podatek 399,60 zł; gruntów pozostałych powierzchnię 873,00 m2, stawkę 0,37 zł i podatek 323,01 zł; za podstawę opodatkowania podatkiem rolnym zaś użytki rolne łączną powierzchnię 0,2339 ha fizycznych i stawkę podatku za 1 ha w wysokości 279 zł. Podał, iż organ pierwszej instancji doręczył przedmiotową decyzję W. M., a w jej uzasadnieniu wskazał, że decyzja dotyczy nieruchomości położonej w P. T. przy ul. [...], której współwłaścicielami, obok adresata decyzji, są Z. M. i J. M.-B.. Wyjaśnił, iż naliczenia łącznego zobowiązania pieniężnego dokonano na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków i informacji złożonej przez współwłaścicieli nieruchomości. Dalej organ podniósł, iż w odwołaniu od tej decyzji W. M. stwierdził, że nie wyraża zgody na podwyższenie łącznego zobowiązania pieniężnego i oczekuje na jego obniżenie o 60%, do kwoty 3.097,60 zł. Podniósł, iż od ponad 30 lat prowadzi zakład blacharsko-lakierniczy, a w 2008 r. przeszedł na emeryturę. Z powodu "przejęcia rynku" przez szarą strefę zwolnił dwóch z czterech zatrudnionych pracowników. Wobec zmniejszenia liczby zatrudnionych pracowników koszty nie mogą być, zdaniem podatnika, znacznie wyższe od dotychczasowych. Jeżeli nie będzie mógł obniżyć kosztów pracy, to nie będzie mógł nikogo zatrudnić. Rozpoznając to odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności przywołało przepisy stanowiące podstawę prawną decyzji, a następnie podało, że obowiązek podatkowy w podatku rolnym określony został przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 tej ustawy, podatnikami podatku rolnego są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami, a gruntów podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi, na mocy art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Natomiast w myśl art. 6c ust. 1 tej ustawy, osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy) - ust. 2. Dalej organ wskazał, iż obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości określa ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikami podatku od nieruchomości, stosownie do art. 3 ust. 1 ww. ustawy, są zaś m.in. osoby fizyczne, będące właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości lub obiektów budowlanych. W art. 4 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych określona została podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W odniesieniu do gruntów jest to ich powierzchnia, w przypadku budynków - powierzchnia użytkowa, zaś w odniesieniu do budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 -wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło również, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, póz. 2027 z późn. zm.), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, zaś przepisy art. 6a ust. 5 ustawy o podatku rolnym oraz art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zobowiązują osoby fizyczne do złożenia właściwemu organowi podatkowemu stosownych informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz gruntach, sporządzonych na formularzach według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania tymi podatkami w trakcie roku podatkowego. Złożenie przez podatnika powyższych informacji jest niezbędne, gdyż stosownie do przepisu art. 21 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, póz. 60 z późn. zm.), zwanej dalej Op, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji (zeznania, wykazu, informacji), wysokość zobowiązania podatkowego ustala się zgodnie zdanymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalania wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podejmując zaskarżoną decyzję, uznało, iż organ pierwszej instancji prawidłowo, na podstawie znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o podatku rolnym i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także zgodnie z danymi z ewidencji gruntów i budynków, biorąc pod uwagę złożone przez podatnika (a także pozostałych współwłaścicieli) w 2004 r. informacje podatkowe, określił przedmiot i podstawę opodatkowania oraz ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009 rok w kwocie 7.744 zł. W informacjach z dnia [...] r., złożonych przez współwłaścicieli nieruchomości w sprawie podatku rolnego, wykazano bowiem grunty orne klasy lllb o powierzchni 0,1761 ha i użytki zielone klasy III o powierzchni 0,0578 ha, w informacjach z tego samego dnia w sprawie podatku od nieruchomości, również złożonych przez wszystkich współwłaścicieli wykazano natomiast grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 555 m2, pozostałe grunty o pow. 3.212 m2 (przy czym w powierzchni tej uwzględniono również obok gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako B o pow. 0,1428 ha, także użytki rolne wymienione już w informacjach w sprawie podatku rolnego), budynki mieszkalne o powierzchni 196,98 m2 i budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 380,28 m2, w tym kondygnacji o wysokości od 1 ,4 do 2,20 m - 16,38 m2 i kondygnacji o wys. pow. 2,20 m - 363,90 m2 oraz budowle o wartości 4.027 zł. Tak ustalony stan faktyczny sprawy nie budzi, zdaniem organu odwoławczego, wątpliwości, nadto jest niezmienny od lat, o czym świadczy decyzja ustalająca łączne zobowiązanie pieniężne za poprzedni rok podatkowy, załączona do akt sprawy. Wielkość powierzchni i klasa gruntów wskazana przez podatnika wynika również z wypisu z rejestru gruntów, wedle którego ogólna powierzchnia działki wynosi 0,3767 ha. Organ drugiej instancji podał, że użytki rolne klasy lllb i III o łącznej powierzchni 0,2339 ha zostały opodatkowane podatkiem rolnym według stawki przewidzianej dla gruntów pozostałych, tj. stawką 279 zł. Z kolei podatkiem od nieruchomości według stawki 0,72 zł/m2 opodatkowano grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 555 m2, według stawki 0,37 zł/m2 pozostałą część gruntów (sklasyfikowanych jako "B") o łącznej powierzchni 873 m2 (grunty pozostałe); budynek mieszkalny o pow. 196,98 m2 z kolei według stawki 0,62 zł/m2, zaś budynek związany z działalnością gospodarczą o pow. 372,09 m2 według stawki 18,15 zł/m2. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podał, że stosownie do art. 84 Konstytucji RP, każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie, natomiast stosownie do art. 168 Konstytucji samorząd terytorialny posiada uprawnienie do ustalania wysokości podatków i opłat w zakresie określonym w ustawie. Kwestię stawek podatkowych w podatku od nieruchomości reguluje art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki te nie mogą przekroczyć rocznie wskazanych w nim wielkości. Organ podatkowy porównał wysokość stawek określonych w przywołanym przepisie ze stawkami przyjętymi w uchwale Rady Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 26 listopada 2008 r. Nr XXX/512/08 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, stwierdzając że stawki podatku ustalone przez Radę Gminy nie przekraczają stawek ustawowych. Podatek od nieruchomości na 2009 r. został zatem wymierzony na podstawie aktualnie obowiązującego prawa miejscowego. Uchwała Rady Gminy, jako prawidłowo uchwalone i opublikowane prawo miejscowe, jest wiążąca i dla podatników i dla organu podatkowego, który przy wymiarze podatku nie może przyjąć innej stawki podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło nadto, że nie posiada kompetencji do dokonywania zmian stawek podatkowych uchwalonych przez radę gminy, ani do zobowiązania odpowiedniego organu do wprowadzenia takich zmian i zmniejszenia stawek podatku od nieruchomości. Ustosunkowując się do treści odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że kwestia zmniejszenia zatrudnienia, jak również kosztów prowadzonej działalności gospodarczej, pozostają bez wpływu na treść decyzji w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009 r. Podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, tzn. jego wysokość nie wiąże się z osiąganym z nieruchomości dochodem. Zaistnienie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości zależne jest od samego faktu posiadania nieruchomości, będących przedmiotem opodatkowania. W skardze na powyższą decyzję W. M. podniósł, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego stanowi ingerencję, która uniemożliwia zredukowanie kosztów przedsiębiorstwa. Następnie wskazał, że w 2009r. został zmuszony do zmniejszenia zatrudnienia "...w wyniku nieróbstwa i bezczynności organów władzy...", które tolerują funkcjonowanie "szarej strefy" na rynku usług motoryzacyjnych. Stwierdził, że nie jest w stanie konkurować z "szarą strefą", która produkuje poniżej kosztów. Mechanizmy do walki z "szarą strefą" posiadają wyłącznie przedstawiciele państwa, którzy nie wypełniają swoich zobowiązań wynikających z art. 20, art. 22, art. 32, art. 76, art. 77, art. 83 i art. 84 Konstytucji RP. Skarżący podniósł, że zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie, iż podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy i jego wysokość nie jest zależna od dochodu, oznacza, że skarżący jest zmuszony pokryć zobowiązania podatkowe za pomieszczenia, w których nie produkuje z winy państwa, ze swoich świadczeń emerytalnych. Podkreślił, że organ podatkowy ma świadomość, że obniżył produkcję i że jest to konsekwencją tolerowania przez organy państwa "szarej strefy" i mafijnych interesów. W konkluzji skargi skarżący postawił pytanie, czy organy władzy publicznej słusznie każą skarżącemu płacić podatek od niewykorzystanej części pomieszczeń produkcyjnych, zwiększając w jego przedsiębiorstwie jednostkowe koszty pracy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ppsa, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ppsa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 ppsa. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez W. M. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. Nr [...], Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W analizowanej sprawie bezsporne jest, iż skarżący jest wraz z Z. M. i J. M. – B. współwłaścicielem nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], obejmującej grunt związany z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 555 m2, pozostałe grunty o powierzchni 3212 m2, budynek mieszkalny o powierzchni 196,98 m2, budynek związany z działalnością gospodarczą o powierzchni 380,28 m2, budowle o wartości 4027 zł oraz grunty orne klasy lllb o powierzchni 1761 ha oraz użytki zielone klasy III o powierzchni 0,0578 ha. Okoliczność ta wynika zarówno ze sporządzonych osobiście przez skarżącego i pozostałych współwłaścicieli informacji w sprawie podatku od nieruchomości oraz w sprawie podatku rolnego za 2004r, jak i wypisu z prowadzonego przez Urząd Miasta w P. T. rejestru gruntów z dnia 24 kwietnia 2009r. Okoliczności tych skarżący nie kwestionował w toku postępowania podatkowego, a jedynie obciążenie go tak znaczną wysokością podatku i przyjęciem przez Radę Miasta Piotrkowa Trybunalskiego zbyt wysokich stawek podatku w sytuacji wskazywanych przez niego trudności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, spowodowanych tzw. "szarą strefą" w sektorze motoryzacji i biernością państwa w zakresie likwidacji tego zjawiska. W tym stanie faktycznym zasadnie organy zastosowały zacytowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepis art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006r. nr 136, póz. 969 ze zm.), zwanej dalej upr, i ustaliły łączne zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym oraz od nieruchomości od wskazanych nieruchomości, jak również zastosowały prawidłową stawkę podatkową do wynikającej zarówno z informacji współwłaścicieli tej nieruchomości, jak i ewidencji gruntów podstawy opodatkowania odrębnie dla podatku rolnego i odrębnie dla podatku od nieruchomości, l tak, dla ustalenia podatku rolnego przyjęły, na mocy art. 4 ust. 1 pakt 2 i art. 6 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 upr oraz komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 17 października 2008r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów, Monitor Polski Nr 81, póz. 717, łączną powierzchnię użytków rolnych 0,2339 ha fizycznych i podatek dla 1 ha gruntów o równowartości 5 q żyta obliczonego według średniej ceny skupu żyta za pierwsze trzy kwartały roku poprzedniego, tj. 55,80 zł, co w konsekwencji w wyniku odpowiednich działań matematycznych dało kwotę tego podaku w wysokości 65,00 zł. Dla ustalenia podatku od nieruchomości, na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. nr 121, póz. 844 ze zm.), zwanej dalej topi, i uchwały Nr XXX/512/08 Rady Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 26 listopada 2008r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, Dz. Urz. Woj. Łódź. Nr 378, póz. 3657, przyjęły w przypadku budowli ich wartość w kwocie 4.027zł i stawkę 2%, budynku mieszkalnego powierzchnię 196,98 m2 i stawkę 0,62 zł, budynku związanego z działalnością gospodarczą powierzchnię 372,09 m2 i stawkę 18,15 zł; gruntu związanego z działalnością gospodarczą powierzchnię 555 m2 i stawkę 0,72 zł oraz gruntów pozostałych powierzchnię 873,00 m2 i stawkę 0,37 zł, co w efekcie dało łączną wysokość tego podatku w wysokości 7.679,00 zł. Zgodzić się też należy z organem odwoławczym, iż porównanie przewidzianych w art. 5 uopl maksymalnych rocznych stawek tego podatku dla poszczególnych elementów tego podatku (gruntów, budynków i budowli, w tym związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą) i stawek wprowadzonych § 1 wskazanej uchwały przez Radę Miasta Piotrkowa Trybunalskiego, prowadzi do wniosku, iż przyjęte przez Radę stawki nie przekraczają maksymalnej ustawowej wysokości tych stawek, a niekiedy nawet, tj. np. w przypadku stawki od gruntów związanych z działalnością gospodarczą jest niższa niż granice ustawowe. Stawka ta zgodnie z § 1 ust. 3 pakt 1 uchwały wynosi 0,72 zł, podczas gdy w art. 5 ust. 1 pakt 1 uopl - 0,77 zł. Dokonanie odpowiednich wyliczeń matematycznych pozwala stwierdzić, w ocenie Sądu, iż wyliczona kwota podatku dla poszczególnych elementów zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i od nieruchomości, a następnie łączna kwota tego zobowiązania jest prawidłowa. Również terminy płatności poszczególnych rat tego zostały ustalone prawidłowo, tj. dla l raty z terminem płatności 15 marca 2009r., II raty - 15 maja 2009r., III raty - 15 września 2009r. oraz IV raty - 15 listopada 2009r. Jak bowiem wynika z art. 6 ust. 7 upoi, podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Analogiczny przepis ustawodawca wprowadził w stosunku do podatku rolnego. Stosownie do art. 6a ust. 6 upr, podatek rolny jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. W ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie argument skargi, sprowadzający, się do trudności prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej (warsztatu blacharsko - lakierniczego) w realiach życia społecznego kraju - "szarej strefy" w sektorze motoryzacyjnym, a skutkujący zmniejszeniem zatrudnienia pracowników. Przede wszystkim podnieść należy, iż tego rodzaju okoliczności nie zostały wymienione przez ustawodawcę we wskazanych wyżej ustawach jako przesłanki, uwzględniane przy ustalaniu zobowiązania podatkowego, a podatek od nieruchomości jest, jak słusznie zauważył organ, podatkiem o charakterze majątkowym, co oznacza, iż jego wysokość nie wiąże się z osiąganym z nieruchomości dochodem. Nie ma również znaczenia okoliczność, iż pewną część zdatnych do użytku budynków czy budowli nie jest w sposób efektywny użytkowana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Jak bowiem wynika z art. 2 ust. 1 pakt 3 i art. 1a ust. 1 pakt 3 upoi, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, tj. będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, wedle którego sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę nieruchomości skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie jest konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. W konsekwencji więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2009r., III SA/Po 107/09, LEX nr 510656, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 30 kwietnia 2009r, l SA/Sz 622/08, LEX nr 509127, wyrok NSA W-wa z dnia 20 marca 2009, II FSK 1888/07, LEX nr 495385, wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 2009r., III SA/Wa 2010/08, LEX nr 506663). Spod opodatkowania nieruchomości stawką przewidzianą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą wyłączone są jedynie budynki nie zdatne do użytku z uwagi na ich stan techniczny, przewidziany w pkt 3 ust. 1 art. 1a in fine topi wyjątek nie tworzy i nie rozróżnia odrębnych terminologicznie kategorii pojęć "przedsiębiorcy", "działalności gospodarczej" oraz "posiadania", lecz eliminuje z zakresu regulacji tego przepisu tylko te rzeczy, które "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych". Jest więc to wyłączenie o charakterze przedmiotowym. Z jego treści należy wnosić, iż każdy inny przypadek związany z faktycznym prowadzeniem działalności gospodarczej, bez wykorzystywania danego przedmiotu posiadanego przez przedsiębiorcę, nie podlega wyłączeniu. Wykładnia wyrażenia "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych" prowadzi do wniosku, iż oznacza ona obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Wskazany charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania. Chodzić tu może zatem zarówno o takie wady fizyczne budynków i budowli, które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, jak również o inne faktycznie występujące przeszkody (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009r, II FSK 1354/07, LEX nr 478297). Przez sposób wykorzystania budynku lub gruntu należy rozumieć to, na jakie cele czy potrzeby budynek lub grunt jest zajęty, przy czym nie traci związku z prowadzeniem działalności gospodarczej przez fakt czasowego niewykorzystywania do działalności. Prowadzenie działalności gospodarczej sezonowo nie jest równoznaczne z jej zaprzestaniem. Brak wykorzystywania danego obiektu dla celów działalności gospodarczej nie uprawnia do przyjęcia, że nie stanowi on nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy z 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 października 2008r., l SA/Gd 418/08, LEX nr 495389 wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 października 2008r., l SA/Gd 866/07, LEX nr 500609). Podkreślić jednak należy, iż wynikająca ze względów technicznych niemożność wykorzystywania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej jest okolicznością mogącą jedynie wpływać na wysokość stosowanej stawki opodatkowania, pozostaje ona natomiast bez jakiegokolwiek wpływu na sam obowiązek podatkowy (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 lipca 2008r., l SA/Sz 47/08, LEX nr 402945). Wskazywany tu wyjątek od zastosowania stawki przewidzianej dla nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą w niniejszej sprawie nie zachodzi. Jak bowiem wynika z załączonych akt administracyjnych, tego rodzaju argumentów skarżący nie zgłaszał w toku postępowania podatkowego. Także ze złożonej przez skarżącego informacji dla potrzeb ustalenia tego podatku nie wynika, by jakakolwiek część będących w posiadaniu osoby prowadzącej działalność gospodarczą budynków lub budowli nie była zdatna do użytku z przyczyn technicznych. Jest to o tyle istotne, że jak podniósł organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podatnik na podstawie art. 21 § 5 Op obowiązany był złożyć niezbędne informacje dla potrzeb spornego podatku. Użyte w powyższym przepisie pojęcie "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych" nie obejmuje także swoim zakresem znaczeniowym opisanej w skardze sytuacji, a dotyczącej zmniejszenia zatrudnienia z uwagi na "szarą strefę", a w konsekwencji nie wykorzystywania całości nieruchomości dla potrzeb działalności gospodarczej. Okoliczności te nie mają bowiem związku ze stanem technicznym budynku, a jedynie wynikają z decyzji przedsiębiorcy co do rozmiarów tej działalności, a w konsekwencji i przychodów z tej działalności. Sąd administracyjny nie posiada również uprawnienia do kwestionowania działalności legislacyjnej ustawodawcy, który wprowadził w życie ustawę o podatkach i opłatach lokalnych, w szczególności zaś oceny zasadności i celowości tego rodzaju regulacji prawnej. Stąd też zarzut strony o stosowaniu zbyt wygórowanego podatku nie mógł zostać uwzględniony. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), skargę oddalił. t.n.