I SA/Łd 722/13

Dnia 7 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2013 roku na rozprawie sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia opłaty paliwowej za maj 2007 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Postępowanie w niniejszej sprawie toczy się ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty paliwowej za maj 2007 r. Podstawę faktyczną tych decyzji stanowi wydana przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. decyzja z [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym m.in. za wskazany powyżej okres rozliczeniowy. Na wymienioną powyżej decyzję organu drugiej instancji podatnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (sprawa oznaczona sygn. akt III SA/Łd 536/13). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Instytucja zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, której dotyczą przepisy art. 56 oraz art. 123 do art. 126 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), tworzy sytuację zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej, w której nadal istnieją powstałe stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu. Sprawa "spoczywa" bez biegu, terminy nie biegną lub podlegają wstrzymaniu, a czynności procesowe nie są podejmowane, z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (art. 127 p.p.s.a.). Spośród wskazanych przepisów w analizowanej sprawie zastosowanie ma art. 125 § 1 pkt.1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W niniejszej sprawie Sąd uznał za celowe zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, bowiem rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie określenia stronie skarżącej opłaty paliwowej, uzależnione jest od uprzedniego prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie dotyczącej określenia zobowiązania w podatku akcyzowym. Potrzeba zawieszenia postępowania uzasadniona jest następującymi okolicznościami. W obu sprawach podstawę ustaleń faktycznych stanowią tożsame okoliczności nabycia przez stronę skarżącą oleju napędowego i uznania skarżącego za podatnika podatku akcyzowego, bowiem obowiązek zapłaty opłaty paliwowej obciąża podmioty zobowiązane do zapłaty podatku akcyzowego. Konsekwencją ustalenia, czy na skarżącym ciąży obowiązek zapłaty podatku akcyzowego, będzie dopuszczalność określenia opłaty paliwowej. Stosownie bowiem do art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 ze zm.) obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem, w którym podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h. Natomiast w myśl art. 37l tej ustawy, podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, o których mowa w art. 37h), od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy. Jak wskazano powyżej decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. dotycząca określenia zobowiązania w podatku akcyzowym została przez podatnika zaskarżona do tutejszego Sądu. Postępowanie w przedmiocie tej skargi nie zostało prawomocnie zakończone. Ocena legalności decyzji w zakresie podatku akcyzowego, z chwilą ewentualnego uprawomocnienia się wyroku, będzie wiążąca dla Sądu w niniejszej sprawie. Stosownie bowiem do art. 170 p.p.s.a. wyrok prawomocny wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie natomiast z przepisem art. 171 p.p.s.a., wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Implikuje to w sposób bezwzględny obowiązek wzięcia tej okoliczności pod uwagę w rozstrzygnięciach wydawanych przez inne sądy i organy państwowe. Dane okoliczności faktyczne, jak i ich ocena prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym wyroku. Zatem w kolejnych postępowaniach, w których się one pojawiają, nie mogą być już przedmiotem badania (por. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 357, wyrok SN z dnia 12 lipca 2002r., V CKN 1110/00, Lex nr 74492 czy J. Kuniecki, Glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt.1 p.p.s.a. orzekł o zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego. AKE.