I SA/Łd 727/15

Dnia 17 listopada 2015 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi A. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług wysokości zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące 2010 roku p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu – A. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą A. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. A. S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług wysokości zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące 2010 roku. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od tej skargi w kwocie 2.506 zł skarżący pismem z dnia 25 sierpnia 2015 roku wniósł o zwolnienie od opłaty sądowej od skargi. Zarządzeniem z dnia 12 października 2015 r. skarżący został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na właściwym urzędowym formularzu – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania oraz do uzupełnienia wniosku poprzez przedstawienie wyciągów z posiadanych przez skarżącego i jego żonę rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy oraz nadesłanie dokumentów potwierdzających kwotę zadłużenia skarżącego z tytułu umowy leasingu i umowy kredytowej oraz obciążeń alimentacyjnych - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W złożonym następnie na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący sprecyzował, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Jednocześnie skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z 2-letnią córką M.. Utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w kwocie 3.600 zł netto. Łączna kwota jego wydatków na media, inne opłaty, alimenty, rehabilitację i zakup lekarstw wynosi 3.000 zł. Skarżący dodał przy tym, że w związku z wypowiedzeniem umowy kredytowej ciąży na nim obowiązek zapłaty na rzecz Banku A. kwoty 1.074.000 zł, a ponadto spłaca raty leasingowe w wysokości 500 zł. Skarżący oświadczył również, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. Do wniosku załączył dokumenty źródłowe dotyczące jego sytuacji majątkowej. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy jest zasadny. Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym została uregulowana w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy i przedstawionych dokumentów źródłowych oraz akt sprawy wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z 2-letnią córką M.. Zamieszkuje u teściów. Nie posiada żadnego majątku. W związku ze stanem zdrowia spowodowanym wypadkiem samochodowym pobiera świadczenie rehabilitacyjne w kwocie 3.500 zł netto (kwota po potrąceniach egzekucyjnych). Łączna kwota jego wydatków na media, inne opłaty, alimenty, rehabilitację i zakup lekarstw wynosi 3.000 zł. Jednocześnie w związku z wypowiedzeniem umowy kredytowej na skarżącym ciąży obowiązek zapłaty na rzecz Banku A. kwoty 1.074.000 zł, ponadto spłaca także raty leasingowe w wysokości 500 zł. Nie posiada żadnych oszczędności i nie osiąga żadnych dochodów z działalności gospodarczej. W utrzymaniu pomaga mu żona. Ponadto skarżący nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, a także kwotę wpisu od skargi (2.506 zł), referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Skarżący wykazał bowiem, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Wykazanie zaś spełnienia tej przesłanki uzasadnia przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. AKE.