I SA/Łd 730/08

Dnia 15 lipca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lipca 2008 roku wniosku Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowo – Usługowego "A" G. K. Spółki Jawnej w A. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowo – Usługowego "A" G. K. Spółki Jawnej w A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ustalającej prawidłową wysokość podatku od towarów i usług postanawia: odmówić stronie skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. I SA/Łd 730/08 UZASADNIENIE W dniu 9 maja 2008 roku A Spółka jawna w A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...]w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ustalającej wysokość podatku od towarów i usług. Zarządzeniami z dnia 5 czerwca 2008 roku skarżąca spółka została wezwana do uzupełnienia braków skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do jej reprezentowania przez G. K. (aktualnego odpisu z KRS) oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 złotych, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków skargi zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 20 czerwca 2008 roku. Wpis od skargi został przez stronę uiszczony w dniu 24 czerwca 2008 roku. Natomiast brak formalny skargi w postaci złożenia odpisu z KRS, pomimo upływu zakreślonego w wezwaniu terminu nie został konwalidowany. W dniu 4 lipca 2008 roku skarżąca spółka złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Ł. wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, do którego załączyła aktualny odpis z KRS potwierdzający umocowanie do jej reprezentowania przez G. K.. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, iż uchybienie terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi spowodowane było dużą ilością skarg wniesionych przez spółkę do WSA w Ł., co na skutek znacznej ilości wezwań otrzymywanych z Sądu spowodowało istotne trudności organizacyjne. Ponadto, zdaniem strony, do zaistniałej sytuacji przyczyniły się osobiste problemy wspólnika uprawnionego do reprezentacji spółki – G. K., który w związku z chorobą żony w ciągu ostatnich tygodni rzadko bywał w spółce. Konieczność częstego uczęszczania na badania, niepewność ich wyników i związany z nimi stres, a także podeszły wiek oraz zły stan zdrowia G. K. sprawił, iż nie mógł on w sposób bezpośredni kontrolować bieżącej działalności przedsiębiorstwa. Podniesiono, iż nie widział osobiście pism przesyłanych z Sądu. Dodatkowo został on poinformowany przez pracowników spółki wyłącznie o konieczności uiszczenia wpisu od skargi, natomiast nikt nie poinformował go o obowiązku złożenia odpisu z KRS. Z wezwaniem Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi zapoznał się przypadkiem dopiero w dniu 3 lipca 2008 roku podczas przeglądania wezwań. W ocenie strony skarżącej powyższe okoliczności świadczą o tym, iż uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych nastąpiło bez winy spółki. Dodano, że wniosek został złożony w przepisanym siedmiodniowym terminie od momentu dowiedzenia się o konieczności uzupełnienia braków, a ewentualne oddalenie wniosku wywoła ujemne skutki procesowe dla strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- powoływanej dalej jako p.p.s.a.- jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przywrócenie terminu uzależnione jest jednak od kumulatywnego wystąpienia czterech przesłanek określonych w art. 87 §1, 2, 3 i 4 powyższej ustawy. Sąd postanowi o przywróceniu terminu gdy strona: - złoży wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, - uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, - wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wniesie za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, - równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu dokona czynności, której nie dokonała w terminie. Ponadto zgodnie z art. 86 § 2 ustawy p.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Przywrócenia terminu może domagać się strona, która przyznaje, iż nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., FZ 63/04, system informatyczny Lexpolonica). Natomiast kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej, a sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż wniosek skarżącej spółki nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Przede wszystkim nie można dać wiary stronie skarżącej, iż uprawniony do reprezentacji spółki G.K. wiadomość o konieczności uzupełnienia braku formalnego skargi powziął dopiero w dniu 3 lipca 2008 roku, tj. po upływie terminu wyznaczonego do skutecznej konwalidacji skargi. Ze znajdującego się bowiem w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania do usunięcia przedmiotowego braku skargi (k. nr. 15) jednoznacznie wynika, iż był on bezpośrednim odbiorcą wezwania adresowanego do strony skarżącej. Okoliczność ta sprawia, iż G. K. miał pełną możliwość zapoznania się z treścią wezwania i co za tym idzie mógł osobiście konwalidować skargę lub zlecić uzupełnienie jej braków innym wspólnikom bądź pracownikom spółki. Osoba umocowana do prowadzenia spraw spółki, która po odebraniu wezwania z Sądu nie podejmuje żadnych działań organizacyjnych zapewniających wykonanie wezwania dopuszcza się tak oczywistego zaniedbania, że o braku winy, o której mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. mowy być nie może. Brak należytej staranności osoby uprawnionej do reprezentacji spółki jest tym bardziej niezrozumiały, jeśli wziąć pod uwagę, iż doręczone w tej samej dacie i tej samej osobie wezwanie do uiszczenia wpisu zostało przez spółkę terminowo zrealizowane. Strona skarżąca nie wskazała żadnych przyczyn, dla których w tożsamych okolicznościach faktycznych była w stanie uzupełnić brak fiskalny skargi i jednocześnie uchybić terminowi, co do jej braku formalnego. Na uznanie Sądu nie zasługują także wyjaśnienia strony odnoszące się do trudności organizacyjnych związanych z nadmiarem pism sądowych adresowanych do spółki oraz problemy osobiste G. K.. Należy bowiem podkreślić, iż strona skarżąca inicjując postępowania sądowe powinna dochować szczególnej staranności w zakresie prowadzenia własnych spraw i należycie zadbać o swoje interesy. Nieodpowiednia organizacja spółki, która w czasie choroby czy też innych zdarzeń losowych osoby uprawnionej do jej reprezentacji uniemożliwia prowadzenie jej bieżących spraw nie jest okolicznością obiektywnie usprawiedliwiającą uchybienie ustawowemu terminowi. W ocenie Sądu zły stan zdrowia G. K. oraz choroba jego żony nie stanowiły nie dającej się usunąć przeszkody do terminowego konwalidowania skargi. W realiach niniejszej sprawy nic nie stało przecież na przeszkodzie, aby wymagany aktualny odpis z KRS został nadesłany przez któregokolwiek z pozostałych wspólników lub pracowników spółki. Ponadto argumentacja podnoszona w rozpatrywanym wniosku obarczona jest wewnętrzną sprzecznością, która dodatkowo przemawia za odmową jego uwzględnienia. Strona skarżąca z jednej strony oświadcza, iż ze względu na przywołane okoliczności nie była w stanie kontrolować działalności spółki, a sprawami spółki (w tym związanymi z wezwaniami Sądu) zajmowali się pracownicy, z drugiej natomiast strony wnioskodawca opiera swoją argumentację na czynnikach czysto podmiotowych związanych z sytuacją osobistą. Logicznym następstwem takiej sytuacji jest wniosek, iż skoro sprawami spółki zajmowali się pracownicy to sytuacja osobista skarżącego nie mogła mieć wpływu na funkcjonowanie przedsiębiorstwa. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. TF