I SA/Łd 731/13

Dnia 7 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R. B. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...]r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnych, w wysokości 7.516 zł z tytułu nabycia lokalu mieszkalnego. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi. Uzasadniając wniosek podniesiono, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji spowoduje powstanie po stronie skarżącego niepowetowanej szkody, ponieważ skarżący nie dysponuje kwotą 7.516 zł. Nie posiada również zdolności kredytowej. Skarżący oświadczył, że aby zapłacić należność podatkową zmuszony byłby zatem do sprzedaży nieruchomości, co przy aktualnym spadku cen nieruchomości byłoby skrajnie niekorzystne. Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania decyzji. W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy wyjaśnił, że podatek określony w decyzji jest wyższy od podatku pobranego przez notariusza o kwotę 2.256 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do § 3 zdanie pierwsze powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z treści cytowanych przepisów wynika, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje z mocy prawa wykonalności zaskarżonego aktu. Oznacza to, że organ podatkowy może domagać się od podatnika wykonania decyzji – zapłaty należności podatkowej, zaś w razie odmowy jej dobrowolnego wykonania, wszcząć postępowanie egzekucyjne. Podatnik może się bronić przed wykonaniem decyzji zaskarżonej, wnosząc o wstrzymanie jej wykonania. Adresatem tego wniosku może być zarówno organ podatkowy (art. 61 § 2 P.p.s.a.), jak i sąd. Po przekazaniu sądowi akt sprawy, sąd może, na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie decyzji, wydając w tym przedmiocie postanowienie, jeśli wystąpi co najmniej jedna z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie żądania zależy przede wszystkim od rzeczowego uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z 24 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). W ocenie Sądu uzasadnienie wniosku jest bardzo lakoniczne. Sprowadza się do oświadczenia, że skarżący nie dysponuje środkami finansowymi w wysokości 7.516 zł i aby spłacić należność podatkową byłby zmuszony sprzedać nieruchomość. Odnosząc się do powyższego należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zarówno z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy jej wstrzymania wynika, że skarżący jest zobowiązany do zapłaty 2.256 zł, nie zaś 7.516 zł. Wnioskodawca nie przedstawił swojej sytuacji finansowej, nie podał jakie jest jego źródło utrzymania. Z akt sprawy wynika, że dniu 22 lutego 2012 r. zakupił nieruchomość za co najmniej 263.000 zł, zatem posiadał środki finansowe, własne bądź pochodzące z kredytu. W tej sytuacji nie ma możliwości by w jakikolwiek sposób odnieść się do twierdzenia, że skarżący nie dysponuje środkami finansowymi na zapłatę należności wynikającej z zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu sprzedaż mieszkania w celu zapłaty należności podatkowych jest niewątpliwie czynnością, której skutki są "trudne do odwrócenia". Tym niemniej z wniosku nie wynika, czy organ podatkowy wszczął postępowanie egzekucyjne oraz podjął czynności zmierzające do egzekucji należności z nieruchomości skarżącego, czy też skarżący jedynie przewiduje, że sprzedaż nieruchomości może mieć miejsce w przyszłości. Okolicznością świadczącą o niebezpieczeństwie wyrządzenia skarżącemu szkody znacznych rozmiarów nie jest natomiast spadek cen mieszkań. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. AK.