I SA/Łd 731/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Świderska Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda Protokolant: St. sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi B. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2017 r. oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził, że odwołanie B. W. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z [...] 2019 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2017 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy podał, że w wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego w K. stwierdzono, że w miesiącu marcu 2017 r. B. W. bezpodstawnie zastosował 0% stawkę podatku od towarów w związku z wykazanymi wewnątrzwspólnotowymi dostawami towarów (WDT), ponieważ towary będące przedmiotem tych dostaw nie zostały dostarczone do krajów ich przeznaczenia. Opierając się na wynikach powyższej kontroli, a następnie postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wydał decyzję z dnia [...] 2019 r., w której określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2017 r. Organ zauważył, że 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji organu pierwszej instancji — zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 w związku z art. 12 § 1 Ordynacji podatkowej — zaczął biec od dnia 22 marca 2019 r. i upłynął z dniem 4 kwietnia 2019 r. Jak zaś wynika z informacji zamieszczonej na kopercie, odwołanie od powyższej decyzji zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 8 kwietnia 2019 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził - na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej — że pełnomocnik strony nie zachował terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie ustawowego terminu do dokonania tej czynności powoduje zaś bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] 2019 r. Podatnik reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę na postanowienie organu odwoławczego, w której zarzucił naruszenie: 1. art. 223 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2019.900, dalej jako: O.p.) poprzez przyjęcie, iż skarżący uchybił terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] 2019 r. w sytuacji, gdy w świetle przedstawionych we wniosku o przywrócenie terminu dowodów wynika, iż skarżący dokonał wniesienia ww. odwołania z zachowaniem terminu przewidzianego do jego wniesienia; 2. art. 122 i 187 § 1 O.p., poprzez zaniechanie przez organ inicjatywy dowodowej w zakresie ustalenia, że do rzeczywistego doręczenia skarżącemu decyzji z dnia [...] 2019 r., określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2017 r. w kwocie 12.916 zł, doszło w dniu 25 marca 2019 r., a nie w dniu 21 marca 2019 r., w szczególności poprzez: - brak zwrócenia się do właściwego Urzędu Pocztowego w Ż. z prośbą o wyjaśnienie, dlaczego pracownik Urzędu Pocztowego na dokumencie elektronicznym, wygenerowanym z systemu Poczty Polskiej S.A. z dniu 5 kwietnia 2019 r. dla przesyłki o numerze [...], dodał odręcznie dopisaną adnotację "25.03", jednocześnie wyjaśniając pracownicy skarżącego A. C., że jest do data faktycznego doręczenia ww. przesyłki; 3. art. 122 i art. 187 § 1 O.p., poprzez całkowite zaniechanie rozpatrzenia dowodów i twierdzeń przedstawionych przez Skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu, tj. - dokumentu elektronicznego wygenerowanego z systemu Poczty Polskiej S.A. z dniu 05.04.2019 r. dla przesyłki o numerze [...], z odręcznie dopisaną adnotacją - oświadczeń pracowników Skarżącego dotyczących okoliczności doręczenia przesyłki o numerze [...], w kontekście ustalenia, czy faktycznie doszło do skutecznego doręczenia decyzji z dnia [...] 2019 r., określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2017 r. w kwocie 12.916 zł, w dniu 25 marca 2019 r., a nie w dniu 21 marca 2019r.; 4. art. 191 O.p. w zw. z art. 122 i 187 § 1 O.p., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w sytuacji, gdy organ całkowicie zignorował i pominął w szczególności dowód w postaci dokumentu elektronicznego, wygenerowanego z systemu Poczty Polskiej S.A. z dniu 5 kwietnia 2019 r. dla przesyłki o numerze [...], z treści którego wynika, że faktyczna data doręczenia tejże przesyłki nie mogła nastąpić w dniu 21 marca 2019 r., lecz w dniu 25 marca 2019 r., jak wskazuje ręcznie dopisana przez pracownika Urzędu Pocztowego adnotacja "25.03". Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto wniosła o dopuszczenie na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a w charakterze dowodu wiadomości e-mail z dnia 4 września 2019 roku - na okoliczność jego treści, z której wynika, że: a) w Urzędzie Pocztowym, który doręczał korespondencję skarżącemu zdarzają się sytuacje, że pomimo adnotacji w systemie doręczeń, że przesyłka/lista została doręczona, fizycznie list nie trafia do adresata; b) w dniu 25 marca 2019 r. skarżący udał się do placówki pocztowej w celu wyjaśnienia okoliczności doręczenia; c) w dniu 25 marca 2019 r. skarżący w związku z odebraniem listu z decyzją z placówki pocztowej - zadzwonił do pracownika US z pytaniem o rzeczywisty termin doręczenia, co potwierdza pośrednio fakt braku rzeczywistego doręczenia listu w dniu 21 marca 2019 r., ponieważ w takiej sytuacji telefon do pracownika organu podatkowego byłby zbędny (urząd nie wyjaśnił, czy taka rozmowa z pracownikiem US miała miejsce, co potwierdzałoby wersję wydarzeń przedstawioną przez Skarżącego i fakt rzeczywistego odbioru przesyłki w dniu 25 marca 2019 roku, a co za tym idzie dochowanie terminu do wniesienia odwołania, skoro zostało ono złożone w dniu 8 kwietnia 2010 roku). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty, które przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przepis art. 223 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, przewidując czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, nakłada jednocześnie na organ odwoławczy obowiązek badania, czy termin ten został zachowany oraz obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy odwołanie wniesione zostało po tym terminie (art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Badanie przez organ odwoławczy warunków zachowania terminu do wniesienia odwołania wymaga przede wszystkim ustalenia dnia, z upływem którego upływał termin do dokonania tej czynności, liczony od dnia doręczenia decyzji stronie. Aby zatem wniesienie odwołania było skuteczne musi zostać zachowany termin do dokonania tej czynności. Uchybienie temu terminowi powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa – art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Decyzję podatkową, podobnie jak wszelkie pisma w postępowaniu podatkowym, doręcza się podatnikowi będącemu osobą fizyczną w jego miejscu zamieszkania lub pracy (art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej). Pisma te mogą być też doręczane w siedzibie organu podatkowego, a także w miejscu pracy - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub na wskazany adres poczty elektronicznej (art. 148 § 2 Ordynacji podatkowej). W razie niemożności doręczenia pisma w którykolwiek z określonych wyżej sposobów, a także w innych uzasadnionych przypadkach, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 148 § 3 Ordynacji podatkowej). Zasady te niewątpliwie dotyczą wszystkich podmiotów będących osobami fizycznymi, a więc stron, pełnomocników, przedstawicieli ustawowych czy uczestników postępowania. Z akt sprawy wynika, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] 2019 r. określająca skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za marzec 2017 r., została przesłana na adres B. W., tj. ..-... Ż., Ś., ul. A 40. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru dotyczącego wskazanej przesyłki wynika, że została ona w sposób prawidłowy doręczona w dniu 21 marca 2019 r. Odbiorcą przesyłki była M. M., która osobiście podpisała się na papierowym dokumencie potwierdzającym doręczenie przesyłki poleconej. Wskazany dokument nie zawiera żadnych skreśleń ani poprawek. Zauważyć przy tym należy, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. pismem z dnia 12 czerwca 2019 r. wystąpił do Urzędu Pocztowego w Ż. o wyjaśnienie okoliczności doręczenia przedmiotowej decyzji. W ocenie Sądu ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ zasadnie wywiódł, że strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, zaś twierdzenie strony o doręczeniu wskazanej korespondencji dopiero w dniu 25 marca 2019 r. nie jest prawdopodobne. Z pisma Naczelnika Urzędu Pocztowego w Ż. z dnia 25 czerwca 2019 r., będącego odpowiedzą na pismo organu z 12 czerwca 2019 r. wynika, że w dniu 25 marca 2019 r. B. W. nie odbierał w urzędzie żadnych przesyłek rejestrowanych. Zdaniem sądu zwrócić należy też uwagę na fakt, że już w dniu 21 marca 2019 r. zwrotne potwierdzenie odbioru zostało wysłane na adres Urzędu Skarbowego w K., a datą 25 marca 2019 r. opatrzona jest prezentata organu potwierdzająca wpłynięcie UPO do organu. Nie sposób zatem dać wiary, by operator pocztowy przesłał potwierdzenie odbioru przesyłki poleconej jej nadawcy w sytuacji, gdyby przedmiotowa korespondencja wciąż znajdowała się w Urzędzie Pocztowym. Sąd nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci korespondencji email. Stosownie do art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zawarte w skardze wnioski dowodowe Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił albowiem przeprowadzenie dowodów nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Należy zauważyć, że celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. mko