I SA/Łd 742/17

Dnia 13 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D.-K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. D.-K. na decyzję Naczelnika Ł[...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie: odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M.D.-K. zaskarżyła decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] r. w przedmiocie: odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 1369), sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpatrywanej sprawie zasadnicze znaczenie ma charakter rozstrzygnięcia będącego przedmiotem zaskarżenia do Sądu. Przypomnieć należy, że jest nim decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. odmawiająca stwierdzenia nieważności własnej decyzji ostatecznej, którą określono małżonkom J. K. i M. D.-K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwa sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W rzeczywistości problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Problem ten nie dotyczy natomiast aktów odmownych, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, Warszawa 2012, str. 490-491 i przywołane tam orzecznictwo: np. postanowienie NSA z 19 lutego 2009 r. II FSK 136/09; zob. też postanowienie NSA z 4 sierpnia 2010 r. II FZ 360/10 i z 17 czerwca 2011 r. II FSK 1280/11, postanowienie WSA w Białymstoku z 28 sierpnia 2013 r. I SA/Bk 354/13 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W związku z powyższym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, nadające się do egzekucji. Skutków takich, ponad wszelką wątpliwość, nie wywołuje postanowienie o odmowie stwierdzenia nieważności innego postanowienia. Tego typu rozstrzygnięcie nie jest aktem administracyjnym podlegającym wykonaniu. Nie obliguje również strony do jakiegokolwiek działania i nie nakłada na nią uprawnień. Stąd nie ma możliwości wstrzymania jego wykonania. W tym stanie rzeczy sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Ake.