I SA/Łd 742/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.), Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2025 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2024 r. nr 1001-IEW-2.4253.19.2024.9.UCS.PP w przedmiocie określenia przybliżonych kwot zobowiązań w podatku od towarów i usług oraz odsetek za zwłokę od tych zobowiązań za poszczególne miesiące 2021 roku, a także zabezpieczenie na majątku Strony w/w zobowiązań w tym podatku oddala skargę. K. O. wniosła do sądu administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 29 sierpnia 2024 r. w przedmiocie określenia przybliżonych kwot zobowiązań w podatku od towarów i usług oraz odsetek za zwłokę od tych zobowiązań za poszczególne miesiące 2021 r, a także zabezpieczenia na majątku strony zobowiązań w tym podatku. Z akt sprawy wynika, że 11.05.2023 r. została wszczęta wobec podatniczki kontrola celno-skarbowa w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od 1.01.2021 r. do 31.12.2021 r. Organ ustalił, że w okresie objętym kontrolą celno-skarbową strona prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą A.. Przeprowadzona kontrola wykazała nieprawidłowości w ewidencjonowaniu sprzedaży towarów i usług. W ocenie kontrolujących, zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe w 2021 r. jest znacząco wyższe od wykazanego przez stronę w złożonych deklaracjach VAT-7 za ww. okresy. W związku ze stwierdzeniem wystąpienia uzasadnionej obawy, że przyszłe zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi decyzją z 29.02.2024 r., na podstawie art. 33 § 1, § 2 pkt 2 i pkt 3, § 3, § 4 pkt 2 oraz art. 53 § 1, § 4 i § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej "O.p.") określił podatniczce przybliżoną kwotę zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres 01-12/2021 r. wraz z odsetkami za zwłokę od tych zobowiązań oraz orzekł o zabezpieczeniu na majątku strony przybliżonego zobowiązania podatkowego w łącznej kwocie 119.297 zł, w tym zaległość 78.185 zł i odsetki za zwłokę 41.112 zł. Decyzję doręczono 18.03.2024 r. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez podatniczkę odwołania decyzją z 29 sierpnia 2024 r. DIAS w Łodzi utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części określającej kwotę nienależnie dokonanego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2021 r. oraz wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji oraz uchylił decyzję organu I instancji w pozostałej części. W tej części określił: - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2021 r. w kwocie 964 zł oraz odsetki za zwłokę od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji w kwocie 373 zł, - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2021 r. w kwocie 2 646 zł oraz odsetki za zwłokę od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji w kwocie 1 007 zł, - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2021 r. w kwocie 1 281 zł oraz odsetki za zwłokę od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji w kwocie 479 zł, - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2021 r. w kwocie 966 zł oraz odsetki za zwłokę od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji w kwocie 355 zł, - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2021 r. w kwocie 4.511 zł oraz odsetki za zwłokę od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji w kwocie 1 626 zł, - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2021 r. w kwocie 7 111 zł oraz odsetki za zwłokę od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji w kwocie 2 515 zł, - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2021 r. w kwocie 5 317 zł, oraz odsetki za zwłokę od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji w kwocie 1 846 zł, - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień 2021 r. w kwocie 4 788 zł oraz odsetki za zwłokę od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji w kwocie 1. 627 zł, - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2021 r. w kwocie 3.615 zł oraz odsetki za zwłokę od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji w kwocie 1.207 zł, - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2021 r. w kwocie 5.587 zł oraz odsetki za zwłokę od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji w kwocie 1.827 zł, - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2021 r. w kwocie 3.163 zł oraz odsetki za zwłokę od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji w kwocie 1.012 zł, - przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2021 r. w kwocie 3 736 zł oraz odsetki za zwłokę od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji w kwocie 1172 zł, - przybliżoną kwotę zobowiązania z tytułu nienależnie dokonanego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za październik 2021 r. w wysokości 9 500 zł oraz odsetki za zwłokę od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji w kwocie 3 062 zł. Ponadto orzeczono o zabezpieczeniu na majątku strony wykonania przybliżonego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług miesiące od stycznia do grudnia 2021 r. W pierwszej kolejności organ wyjaśnił, że przyczyną uchylenia decyzji organu pierwszej instancji było wadliwe naliczenie wysokości odsetek za zwłokę. Organ wyjaśnił, że określone w przybliżeniu w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowe za miesiące od stycznia do listopada 2021 r. oraz kwota nienależnego zwrotu za październik 2021 r. nie przekroczyły kwoty 14.000 zł. Określona w przybliżeniu kwota zobowiązania za grudzień 2021 r. nie przekroczyła kwoty 15.000 zł. W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego, do obliczenia odsetek za zwłokę od wyżej wymienionych zobowiązań nie ma zastosowania art. 56b § 1 Ordynacji podatkowej. Odsetki za zwłokę od tych zobowiązań powinny być obliczone według stawki podstawowej, o której mowa w art. 56 § 1 Ordynacji podatkowej. W związku ze stwierdzeniem nieprawidłowego obliczenia w zaskarżonej decyzji odsetek za zwłokę, uzasadnione było zastosowanie przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej i dokonanie korekty wysokości odsetek za zwłokę należnych od przybliżonych zobowiązań. Ponadto Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podzielił stanowisko organu pierwszej instancji wynikające zarówno z przeprowadzonej kontroli celno-skarbowej oraz analizy zebranych w sprawie dowodów, co do budzących uzasadnione podejrzenie okoliczności, że strona nie zaewidencjonowała sprzedaży dokonanej za pośrednictwem B Sp. z o.o. i C Sp. z o.o. oraz sprzedaży, z tytułu której płatności realizowane były za pośrednictwem D Sp. z o.o. Ustalenia te oparto na analizie zapisów kas fiskalnych, terminali płatniczych oraz danych pozyskanych od wyżej wymienionych podmiotów pośredniczących w sprzedaży i płatnościach, a także historii rachunku bankowego strony. DIAS uznał, że w sprawie istnieją przesłanki do zastosowania zabezpieczenia przybliżonego zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres o stycznia do grudnia 2021 r., o których mowa w art. 33 § 1 O.p., wobec wystąpienia obawy niewykonania w przewidywanego w przyszłości zobowiązania w wysokości 110.305 zł, po skorygowaniu wysokości należnych odsetek, wobec ustaleń prowadzonej kontroli celno-skarbowej, sytuacji finansowej podatniczki oraz faktu zbycia składników majątku dokonanego w toku prowadzonej kontroli. Na podstawie danych z zeznań podatkowych PIT-36 za okres 2020-2022 ustalono, że w wyżej wymienionym okresie w kolejnych latach strona uzyskiwała coraz większą stratę z działalności gospodarczej. Ponadto w deklaracji VAT-7 za 12/2023 r. strona nie zadeklarowała żadnych wartości dotyczących sprzedaży towarów i usług. Na podstawie informacji przekazanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, E S.A. oraz F S.A. ustalono, że za 2023 r. strona uzyskała przychody w łącznej kwocie 35.843,37 zł. Natomiast wg danych zawartych w CEIDG, z 10.01.2024 r. (data wykreślenia wpisu z rejestru 1.02.2024 r.) strona zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej, z 10.01.2024 r. została wykreślona z rejestru podatników VAT. Ponadto ustalono, że 26.05.2023 r. podatniczka dokonała darowizny trzech nieruchomości, zaś po wszczęciu kontroli strona zamknęła cztery rachunki bankowe. W 2023 r. strona uzyskała przychody z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w łącznej kwocie 23.298,69 zł oraz przychód z tytułu rozliczeń z E S.A. w kwocie 530,79 zł. Jednak organ uznał, że ww. kwoty są niewspółmiernie niskie wobec wysokości zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji. Ponadto strona w 2023 r. zbyła papiery wartościowe za kwotę 12.013,89 zł ze stratą 3.634,92 zł. Jako kolejną bardzo istotną przesłanką do wydania decyzji o zabezpieczeniu w sprawie organ wskazał okoliczność wyzbywania się przez podatniczkę majątku. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że 26 maja 2023 r. strona dokonała darowizny trzech nieruchomości na rzecz siostry o łącznej kwocie 645.000 zł. Za dodatkową przesłankę, wskazującą na brak możliwości uregulowania przez stronę przyszłego zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres 01-12/2021 r., określonego w przybliżeniu w zaskarżonej decyzji, organ uznał wydanie przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi decyzji z 29.02.2024 r. orzekającej o zabezpieczeniu na majątku strony przybliżonego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2020 w łącznej kwocie wraz z odsetkami za zwłokę 250.196 zł. Łączna kwota przybliżonych zobowiązań podatkowych wynikająca z dwóch ww. decyzji wynosi 369 493 zł. Zaś w toku kontroli dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2021 r. organ celno- skarbowy wydał decyzję z 10.04.2024 r. o zabezpieczeniu na majątku strony przybliżonego zobowiązania podatkowego w łącznej kwocie wraz z odsetkami za zwłokę 247.407 zł. A zatem łączna kwota obciążających przybliżonych zobowiązań podatkowych wynikająca z wyżej wymienionych decyzji wynosi 607.908 zł, wielokrotnie przewyższając dochody i przychody uzyskane przez stronę w ciągu ostatnich pięciu lat. W skardze do sądu administracyjnego K. O. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi i rozstrzygnięcie co do istoty, ewentualnie uchylenie w całości decyzji organu drugiej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa: 1. art. 33 § 1 i 4, przez jego błędną wykładnię i uznanie, że w sprawie wystąpiły przesłanki do zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w sytuacji, gdy skarżąca nie podejmowała czynności zmierzających do utrudnienia lub udaremnienia egzekucji oraz nie zachodziła okoliczność trwałego nieuiszczania przez skarżącą wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych, a nadto przez wydanie decyzji o zabezpieczeniu i określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego pomimo braku dowodów uzasadniających wysokość przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego; 2. art. 33 § 1 w zw. z art. 210 § 1 pkt 4 w zw. z § 4, poprzez błędne rozstrzygnięcie o zabezpieczeniu należności budżetowych na majątku podatnika w sytuacji braku przesłanek do dokonania zabezpieczenia, w szczególności braku ustalenia, iż podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym względnie, iż dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję, a ponadto poprzez niewłaściwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji; 3. art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191, poprzez nierozpoznanie wniosków dowodowych skarżącej zawartych w odwołaniu od decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, a ponadto przez niepodjęcie przez organ podatkowy wszelkich możliwych działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz bezzasadne pominięcie dowodów zebranych przez skarżącą, 4. art. 191 w związku z art. 180 § 1, art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1, poprzez rozstrzygnięcie sprawy wbrew istniejącemu stanowi rzeczy oraz materiałowi dowodowemu, z którego wynika, że nieprawidłowe wyliczenie przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 roku ma istotne znaczenie na spełnienie przesłanek (pozytywnych) zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, albowiem w ramach przeprowadzonej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania — art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W niniejszej sprawie ocenie Sądu została poddana decyzja w przedmiocie określenia skarżącej przybliżonych kwot zobowiązań w podatku VAT za wskazane miesiące 2021 oraz odsetek za zwłokę od tych zobowiązań, a także ich zabezpieczenia na majątku strony skarżącej. Sąd zobligowany jest zatem, sprawdzić czy prawidłowo określono przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, a następnie oceniono, czy w kontekście tej kwoty zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Przesłanka ta będzie spełniona wówczas, gdy organ podatkowy wykaże, iż majątek strony w kontekście przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem odsetek za zwłokę, jest w takiej kondycji lub w wyniku działań podatnika może być w takiej kondycji, że brak zabezpieczenia może pozbawić wierzyciela publicznego - jakim jest organ podatkowy - zaspokojenia należnych od podatnika zobowiązań podatkowych. Zgodnie z treścią art. 33 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W świetle zaś art. 33 § 2 pkt 2 O.p. zabezpieczenia w wymienionych okolicznościach można dokonać m.in. również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W takim przypadku organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (art. 33 § 4 pkt 2 O.p.). W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe zważając na wynikający z przepisu art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy, a oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej, jak też z zasady swobodnej oceny dowodów. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Sąd podkreśla, ze katalog przesłanek, które uzasadniają obawę niewykonania zobowiązania jest katalogiem otwartym, na co wskazuje użyty w art. 33 § 1 O.p. zwrot "w szczególności". Wystąpienia przesłanki uzasadniającej dokonanie zabezpieczenia można wobec tego wykazywać poprzez wskazanie na zaistnienie innych okoliczności niż te, które zostały wyraźnie wskazane w tym przepisie. Stąd też za prawidłowe uznać należy stanowisko, że organy podatkowe mogą sięgać po wszelkie dowody, czy ustalenia faktyczne dotyczące "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego, o której mowa w analizowanym przepisie (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 970/12; z 11 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1423/13; z 25 listopada 2021 r., sygn. akt II FSK 927/21; publ. CBOSA). Sposobu rozumienia "uzasadnionej obawy" ustawodawca ze względu na jego rozległy zakres nie zdefiniował, pozostawiając ocenę zaistnienia tej przesłanki analizie stanu faktycznego konkretnej sprawy. Stanowi ona zatem klauzulę generalną i wymaga wypełnia jej treścią w każdej indywidualnie rozpatrywanej sprawie. Dodatkowo należy podkreślić, że zwrot legislacyjny "obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane" oznacza, że chodzi o obawę dobrowolnego wykonania zobowiązania, a nie ewentualnego zaspokojenia w wyniku egzekucji. Z charakteru przesłanek warunkujących możliwość sięgnięcia do instytucji zabezpieczenia wynika, że z jednej strony nawiązują one do sytuacji już istniejącej (stan obawy), z drugiej strony do przyszłości (groźba niewykonania zobowiązania podatkowego). Nie ulega wątpliwości, że uzasadniona obawa musi istnieć już w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia, jednak obawa ta odnoszona jest zarazem do zdarzenia, które jeszcze nie nastąpiło (a nawet nie wiadomo, czy w ogóle wystąpi). Ponadto skoro problem "wykonania" bądź "niewykonania" zobowiązania podatkowego jest materią dotyczącą rzeczywistości mającej się dopiero ziścić w przyszłości, to niepodobna również oczekiwać dowodu na to, że nie zostanie ono wykonane. W odniesieniu do przyszłości zawsze przedmiotem rozważań jest pewien stan hipotetyczny, co sprawia, że ocenie (a także wykazywaniu argumentów mających wskazywać na rzecz tej oceny), podlegać może tylko możliwość, prawdopodobieństwo ziszczenia się tego stanu. Zgodzić się wobec tego należy z tezą, że organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1383/08, publ. CBOSA). Dokonując wykładni i oceny zastosowania art. 33 § 1 O.p. trzeba mieć na uwadze, iż przesłanka dotycząca uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane nie odwołuje się do uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, ale że zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane. W ocenie Sądu, na zagrożenie niewykonania obowiązku podatkowego w rozpoznawanej sprawie, co słusznie podkreślał organ w zaskarżonej decyzji, wskazuje przede wszystkim wynik kontroli celno-skarbowej, przeprowadzonej wobec skarżącej. Stwierdzone nieprawidłowości zawarte zostały w protokole kontroli z 28 lutego 2024 r. i dotyczyły sprzedaży niezaewidencjonowanej dokonanej za pośrednictwem B Sp. z o.o. i C Sp. z o.o. oraz sprzedaży realizowanej za pośrednictwem D Sp. z.o.o. Organy przedstawiły okoliczności faktyczne przemawiające za uznaniem, że strona nie zaewidencjonowała części sprzedaży dokonanej z udziałem ww. podmiotów pośredniczących w dokonanych transakcjach i płatnościach. Podstawą tego stwierdzenia było porównanie danych zarówno z dokumentacji dotyczącej firmy skarżącej, jak też uzyskanych od podmiotów, od których strona otrzymywała środki ze sprzedaży. Zdaniem Sądu na aprobatę zasługują wskazane przez organ okoliczności, jako uprawdopodabniające obawę niewykonania przez skarżącą zobowiązania podatkowego. Ponadto organ przeanalizował i skrupulatnie ocenił sytuację finansową skarżącej, podkreślając, że w latach od 2020-2022 strona wykazywała stratę z tytułu prowadzonej działalności (odpowiednio: 25.961,12 zł, 76.160,90 zł oraz 171.056,27 zł), podczas gdy w 2018 r. dochód wynosił 57.893 zł, zaś w 2023 r. jedynie 38.611,29 zł. Powyższe dane wskazują na drastyczny spadek opłacalności prowadzonej przez stronę działalności i choć organ dostrzegł, że okres ten pokrywa się z czasem trwania pandemii Covid-19, to jednak poniesione straty znacznie przekraczają uzyskane przez stronę dochody oraz otrzymaną w 2022 r. darowiznę w wysokości 15.000 zł. W 2023 r. podatniczka uzyskała przychody z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w łącznej wysokości 23.298,69 zł oraz 530,79 zł z tytułu rozliczeń z towarzystwem ubezpieczeniowym. Dodatkowo organy ustaliły fakt zbycia przez stronę w 2023 r. papierów wartościowych ze stratą. Ponadto od 10.01.2024 r. strona nie prowadzi już działalności gospodarczej, została również wykreślona z rejestru podatników VAT. Z akt sprawy wynika również, że 26 maja 2023 r. strona dokonała darowizny trzech nieruchomości o łącznej wartości 645.000 zł, mając świadomość toczącej się kontroli celno-skarbowej, wobec doręczenia podatniczce 11.05.2023 r. upoważnienia do kontroli. Wobec powyższych ustaleń Sąd w całości podziela stanowisko organu podatkowego, że zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz okoliczności sprawy potwierdzają obawę niewykonania przez stronę w przyszłości przewidywanego zobowiązania. Ponadto należy podkreślić, że wobec skarżącej zostały wydane kolejne decyzje dwie decyzje o zabezpieczeniu dotyczące przyszłych zobowiązań strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. – 29.02.2024 r. oraz 10.04.2024 za 2021 r., co oznacza, że łączna kwota przybliżonych zobowiązań podatkowych wynikająca z ww. decyzji wynosi 607.908 zł, a zatem wielokrotnie przewyższa zarówno dochody uzyskane przez skarżącą w ostatnich latach, jak też majątek osobisty, zwłaszcza, że skarżąca wyzbyła się posiadanych nieruchomości o znacznej wartości, nie prowadzi działalności gospodarczej oraz podkreśla swój zły stan zdrowia, co wskazuje że uzasadnione jest przypuszczenie, iż strona nie będzie w stanie zgromadzić środków finansowych w tej wysokości. W ocenie Sądu przedstawione ustalenia organów, oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych, są wystarczające dla stwierdzenia, iż została uprawdopodobniona obawa niewykonania przez stronę zobowiązania, co czyni niezasadnym sformułowane w tym zakresie zarzuty skargi. Organy działały przy tym na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa uprawdopodabniając obawę niewykonania zobowiązania w oparciu o wszelkie dostępne dowody. Ustaleń tych, ani wniosków z nich wyprowadzonych strona skarżąca w toku postępowania nie zdołała, zdaniem Sądu, podważyć, ograniczając się w istocie do polemiki ze stanowiskiem organów. Podobnie rzecz się ma z zarzucaną w skardze okolicznością, że organ w istocie "domyśla się", iż zobowiązanie nie zostanie przez stronę wykonane, zaś domysły nie mogą zastąpić udowodnienia tej okoliczności. Zarzut ten Sąd uznaje za całkowicie chybiony, akceptując w całości argumentację organów zawartą w zaskarżonej decyzji, dotyczącą uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Ponadto nie są zasadne argumenty strony odnoszące się do pominięcia przez organ części wskazanych przez stronę dowodów (odnaleziona karta, wydatki związane z wynagrodzeniami i koszty obsługi kredytów). Sąd podkreśla, że wszelkie ustalenia dotyczące nieprawidłowości w prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej zawiera nie tylko protokół kontroli z 28 lutego 2024 r., lecz również zebrany w sprawie materiał dowodowy, wskazujący, iż w sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że ciążące na stronie zobowiązanie nie zostanie wykonane. Oczywiście dokonane ustalenia nie przesądzają ostatecznie o wysokości przyszłego zobowiązania strony, która wskazana zostanie w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i to w toku postępowania wymiarowego organy będą zobowiązane wziąć pod uwagę argumentację skarżącej odnoszącą się do zastrzeżeń w odniesieniu do zebranych dowodów, sposobu oszacowania obrotów, czy kosztów uzyskania przychodów. Sąd aprobuje również ustalenia organów w zakresie określenia przybliżonych kwot zobowiązań, organy przedstawiły dane i sposób wyliczenia tych kwot, wskazując, iż dane wynikające z ewidencji sprzedaży, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku kontroli celno-skarbowej są wystarczające dla określenia prawidłowej wysokości podstawy opodatkowania podatkiem VAT oraz podatku należnego. Ponadto, mając na uwadze, że organ odwoławczy uchylił w części zaskarżoną decyzję organu I instancji Sąd podziela wyjaśnienia organu odwoławczego dotyczące możliwości skorygowania w postępowaniu odwoławczym decyzji organu I instancji, w zakresie zastosowania prawidłowej stawki odsetek za zwłokę. Podsumowując, Sąd wskazuje, że decyzja zabezpieczająca, jak w niniejszej sprawie, może być wydana przed wydaniem decyzji wymiarowej, gdyż chodzi o zabezpieczenie interesów wierzyciela, stąd ograniczony udział strony w postępowaniu oraz brak wymogu udowodnienia, iż zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania. Ponadto wydanie decyzji zabezpieczającej nie jest uzależnione od wydania decyzji wymiarowej, gdyż ją poprzedza, a nade wszystko jej wydanie nie jest uwarunkowane koniecznością udowodnienia określonych faktów, co stara się wykazać skarżąca. Wobec powyższego zarówno zarzut naruszenia przepisu art. 33 § 1 i § 4 O.p., jak i norm procesowych wymienionych w skardze nie mogły odnieść pożądanego skutku, ponieważ organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Strona skarżąca nie przedstawiła argumentacji, które poddałby w wątpliwość ocenę wyprowadzona przez organy. Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się opisanych w skardze naruszeń, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. db