I SA/Łd 743/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Porczyńska Asesor WSA Ewa Cisowska – Sakrajda Protokolant Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2007 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w 2001 i 2002 roku oddala skargę. I SA/ Łd 743/07 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, iż odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń, marzec-listopad 2001 r. i styczeń, kwiecień-grudzień 2002 r. w łącznej kwocie 1707.754 zł zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa ( tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W uzasadnieniu swego orzeczenia organ odwoławczy wyjaśnił, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń, marzec-listopad 2001 r. i styczeń, kwiecień-grudzień 2002 r. w łącznej kwocie 1.707.754 zł. Decyzję tę uznano za doręczoną w dniu 16.10.2006 r. – w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 150 § 1 pkt 1 , § 1 a oraz § 2 Ordynacji podatkowej i stwierdził, że organ I instancji prawidłowo uznał doręczenie z datą 16.10.2006 r. Zgodnie z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W myśl art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej termin do wniesienia odwołania, liczony od dnia następnego po dniu doręczenia decyzji upłynął w dniu 30.10.2006 r. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożone zostało przez podatnika w Urzędzie kontroli Skarbowej w dniu 5.12.2006 r., a zatem z uchybieniem przewidzianego przez ustawę terminu. J. S. zaskarżył postanowienie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego : zasady praworządności, prawdy obiektywnej, czynnego udziału strony, zaufania do organów podatkowych. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że naruszenie postępowania administracyjnego obejmuje w szczególności naruszenie przepisów o doręczeniu korespondencji. Na kopercie zawierającej zaskarżoną decyzję organ I instancji wskazał jako adresata: "A" J. S., choć Urząd Kontroli Skarbowej w Ł. posiadał wiedzę, iż od dnia 1.01. 2003 r. firma "J." nie istnieje, została zlikwidowana. W związku z powyższym nie można przyjąć, że doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło w drodze awiza nie podjętego przez adresata, gdyż adresat "J." J. S. nie funkcjonuje od dnia 1 stycznia 2003 r. Doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło dopiero w dniu 23 listopada 2006 r., a więc w dniu, w którym osobiście skarżący odebrał zaskarżoną decyzję w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Ł. U.K.S. skierował decyzję do niewłaściwego adresata. Koperta została zaadresowana nieprawidłowo. Trudno uznać, zdaniem skarżącego, za prawidłowe zaadresowanie koperty jednocześnie do nieistniejącego podmiotu gospodarczego – firmy " A" oraz osoby fizycznej – J. S. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wydając zaskarżone postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nie naruszył bowiem przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, iż przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji została skutecznie doręczona. Ustalenia poczynione przez organ II instancji, oparte w szczególności na wyjaśnieniach Poczty Polskiej, prowadzą jednak do wniosku, że doręczenie tej korespondencji nastąpiło w istocie w trybie art. 153 Ordynacji podatkowej, w miejscu zamieszkania strony, nie zaś – jak to przyjęły organy podatkowe – w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Ten ostatni sposób doręczenia znajduje zastosowanie tylko wówczas, gdy nie jest możliwe jej doręczenie do rąk adresata lub też (w razie nieobecności adresata) do rąk dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu. Z treści wyjaśnień złożonych przez Pocztę Polską wynika, że przy pierwszej próbie doręczenia pracownik poczty zastał podatnika, który poprosił go o wydanie awiza. Adresat zatem w istocie odmówił przyjęcia przesyłki, a doręczyciel postąpił w sposób niewłaściwy pozostawiając zawiadomienie o złożeniu korespondencji w urzędzie pocztowym oraz zamieszczając na zwrotnym potwierdzeniu odbioru adnotację "adresata nie zastałem". Doręczyciel w tej sytuacji, zgodnie z treścią art. 153 § 1 Ordynacji podatkowej, był zobowiązany zamieścić na piśmie adnotację o odmowie jego przyjęcia z podaniem daty odmowy, a następnie spowodować zwrot pisma do organu podatkowego. Datą doręczenia korespondencji był zatem, stosownie do treści art. 153 § 2 Ordynacji podatkowej, dzień odmowy jej przyjęcia przez adresata tj. 2 października 2006 r. W tym miejscu wskazać należy, że dla skuteczności doręczenia pisma i pośrednio – dla zachowania terminów czynności procesowych rozpoczynających bieg od tego doręczenia – znaczenie ma jedynie to, czy został zachowany tryb doręczania pism w postępowaniu podatkowym, przewidziany w art. 144 i nast. Ordynacji podatkowej. Dla skuteczności doręczenia nie jest natomiast istotne, czy adresat zapoznał się z treścią kierowanego do niego pisma. Dla skuteczności doręczenia w niniejszej sprawie nie miało zatem znaczenia, że skarżący, mając możliwość odebrania pisma, odmówił jego przyjęcia i przez to nie zapoznał się z jego treścią. Skarżący nie mógł być w błędzie co do tego kto był adresatem przesyłki. Przede wszystkim skarżący wychodzi z błędnego założenia, że może niejako rozdzielić kierowaną na jego adres korespondencję na tę, która jest przeznaczona bezpośrednio dla niego oraz korespondencję związaną z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Podatnik prowadził działalność jako osoba fizyczna, więc w istocie tylko on mógł być adresatem przesyłek, nie zaś prowadzone przez niego przedsiębiorstwo, nawet wtedy, gdy na przesyłce widniałaby wyłącznie nazwa tego przedsiębiorstwa. Podatnik sam podał adres do korespondencji, pod którym stale przebywał i był zameldowany. Pod tym adresem odbierał już wcześniej korespondencję wysyłaną w sprawie. Ponadto skarżący miał świadomość, że prowadzona przez niego firma nie funkcjonowała już od 1 stycznia 2003 r. oraz że toczyło się przeciwko niemu postępowanie podatkowe w przedmiocie zobowiązań powstałych w związku z prowadzeniem tej firmy. Skarżący zatem nie mógł pozostawać w błędzie co do tego do kogo była skierowana przesyłka zawierająca decyzję Dyrektora UKS. Stosownie zatem do powyższych rozważań, mając na uwadze, że organy podatkowe nie dopuściły się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów prawa, uzasadniającego wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę. T.N.