I SA/Łd 746/09

PostanowienieWSA w Łodzi2009-11-04

Skład orzekający: Joanna Tarno, Ewa Cisowska - Sakrajda, Cezary Koziński

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, niezapłacone przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, należy uznać za zaległość podatkową w rozumieniu art. 51 i art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, za którą odpowiadają członkowie zarządu tej spółki?
Ratio decidendi
Sąd zawiesił postępowanie, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy zależało od wyniku innego postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, który przedstawił składowi siedmiu sędziów pytanie prawne dotyczące tego, czy dodatkowe zobowiązanie podatkowe stanowi zaległość podatkową, za którą odpowiadają członkowie zarządu. Zawieszenie postępowania miało na celu zapewnienie jednolitości orzecznictwa i ekonomiki postępowania.
Stan faktyczny
Skarżący J.Z. zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., która orzekała o jego solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. w podatku od towarów i usług. Zaległości dotyczyły okresów od grudnia 1999 r. do grudnia 2000 r. i obejmowały zarówno zaległości podatkowe, jak i dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.
Rozstrzygnięcie
Zawieszono postępowanie sądowe.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Tarno /spr./ Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2009 r. sprawy ze skargi JZ na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. oraz luty, kwiecień, od czerwca do września, listopad i grudzień 2000 r. p o s t a n a w i a : zawiesić postępowanie sądowe. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. Z. zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług w tym dodatkowego zobowiązania podatkowego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A z siedzibą w Ł. za grudzień 1999 roku oraz luty, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2000 roku w łącznej wysokości 244.341,14 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 227.709,10 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 23.420,10 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Instytucję zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego regulują przepisy art. 56 oraz art. 123 do art. 126 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Instytucja ta tworzy sytuację, w której trwa nadal stan zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej, nadal istnieją powstałe stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu, sprawa "spoczywa" bez biegu, terminy nie biegną lub podlegają wstrzymaniu, a czynności procesowe nie są podejmowane, z wyjątkiem tych które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (art. 127 powołanej ustawy). Stosownie do przepisu art. 131 p.p.s.a. postanowienie w przedmiocie zawieszenia, podjęcia i umorzenia postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Spośród wskazanych przepisów w analizowanej sprawie zastosowanie ma art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Analiza powołanego przepisu prowadzi do wniosku, iż zawieszenie postępowania w tym przypadku jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu (por. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romanowska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2005, s. 400 i n. oraz J.P. Tarno: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2004, s. 189 - 190). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, celowe jest zawieszenie postępowania, przedmiotem tego postępowania jest bowiem decyzja w sprawie przeniesienia odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe Spółki z tytułu między innymi dodatkowego zobowiązania podatkowego, a w orzecznictwie sądów administracyjnych daje się zauważyć rozbieżność poglądów co do tego, czy nie uiszczenie przez Spółkę w terminie dodatkowego zobowiązania podatkowego mieści się w pojęciu zaległości podatkowej w rozumieniu art. 51 i art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Na ową rozbieżność zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, który uznał, iż zagadnienie odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialności za zaległości podatkowe z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego budzi poważne wątpliwości interpretacyjne. W konsekwencji Sąd ten postanowieniem z dnia 10 lutego 2009 roku w sprawie o sygn. akt I FSK 1395/07 przedstawił składowi siedmiu sędziów NSA, pytanie, "czy w świetle art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług niezapłacone przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością należy uznać za zaległość podatkową w rozumieniu art. 51 i art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, za którą odpowiadają członkowie zarządu tej spółki?". Udzielenie odpowiedzi na to pytanie w bezpośredni sposób wpływa więc na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, a Sąd poprzez zawieszenie postępowania zrealizuje cel, jakim jest zapewnienie jednolitości orzecznictwa sądowego, jak i ekonomiki postępowania sądowoadministracyjnego, ewentualne rozstrzygnięcie sprawy nie będzie bowiem kolidowało ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. J.S.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 16.07.2026. · Źródło