I SA/Łd 748/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za drugi kwartał 2012 r., określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za pierwszy, drugi i trzeci kwartał 2012 r. oraz orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług, za okresy od lutego do maja, lipiec oraz od września do listopada 2012 r. postanawia: odrzucić wniosek skarżącej o przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik G. K. – doradca podatkowy M. K., złożyła 17 czerwca 2017 r. skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r., w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za drugi kwartał 2012 r., określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za pierwszy, drugi i trzeci kwartał 2012 r. oraz orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług, za okresy od lutego do maja, lipiec oraz od września do listopada 2012 r. W skardze został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. We wniosku pełnomocnik podatniczki wskazał, że zaskarżoną decyzję odebrał osobiście 19 maja 2017 r. Wcześniej od 27 marca do 12 maja 2017 r. przebywał nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim. W załączeniu przedstawił kserokopie zwolnień lekarskich. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał, że przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję wysłano 23 marca 2017 r., na adres kancelarii pełnomocnika strony. Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana: 27 marca i 4 kwietnia 2017 r. Ponieważ jednak nie została podjęta w wyznaczonym terminie, została zwrócona do organu, który uznał ją za doręczoną z dniem 10 kwietnia 2017 r. Skarga na wskazaną na wstępie decyzję, została wysłana 17 czerwca 2017 r., czyli po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek podatnika jest spóźniony i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem przywrócenia terminu jest między innymi złożenie stosownego wniosku we właściwym czasie, to jest: w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Co istotne, termin do złożenia wniosku liczony jest od chwili ustania przyczyny uchybienia terminu, nie zaś od daty, w której strona postępowania dowiedziała się o uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu będzie spóźniony w sytuacji, gdy został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Konsekwencją niedochowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest jego odrzucenie przez sąd (art. 88 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona w sposób prawidłowy, trybie awiza, w dniu 10 kwietnia 2017 r. Z akt sprawy wynika bowiem, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wysłał decyzję na adres pełnomocnika strony (adres kancelarii doradcy podatkowego). Przesyłka była prawidłowo (dwukrotnie) awizowana i pozostawała we wskazanym Urzędzie Pocztowym przez wymagany prawem okres 14 dni. Po tym czasie, zgodnie z art. 150 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), należało uznać ją za doręczoną przyjmując, że dniem doręczenia jest ostatni dzień wspomnianego czternastodniowego terminu. Organ odwoławczy słusznie zatem uznał, że termin do złożenia skargi do sądu rozpoczął bieg 10 kwietnia 2017 r. i upłynął po trzydziestu dniach, to jest: 10 maja 2017 r. (art. 53 § 1 p.p.s.a.). Skarga została jednak wysłana za pośrednictwem Poczty Polskiej dopiero 17 czerwca 2017 r. We wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik strony, jako przeszkodę uniemożliwiającą wniesienie skargi we właściwym terminie, podał własną chorobę. Z wniosku i załączonych dokumentów wynika, że choroba pełnomocnika trwała do 12 maja 2017 r. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, upływał zatem 19 maja 2017 r. Tymczasem rozpatrywany wniosek został złożony dopiero 17 czerwca 2017 r., to jest niemal z miesięcznym opóźnieniem. Wniosek taki – stosownie do przywołanego wyżej art. 88 p.p.s.a. – jako spóźniony podlega odrzuceniu. Na koniec zwrócić należy uwagę na pewną niekonsekwencję wypływającą z treści rozpatrywanego wniosku. Pełnomocnik strony wnosi z jednej strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, z drugiej zaś – dowodzi, że zaskarżoną decyzję odebrał 19 maja 2017 r., czyli że skargę złożył w przepisanym terminie. Rozumowanie to jest o tyle wadliwe, że – jak wskazano już wyżej – decyzja została doręczona pełnomocnikowi w sposób prawem przepisany już 10 kwietnia 2017 r. Choroba pełnomocnika nie mogła tu być przeszkodą w uznaniu prawidłowości doręczenia. Od tego zatem momentu należało liczyć termin na złożenie skargi do sądu, nie zaś od chwili późniejszego otrzymania odpisu tej decyzji. Uzyskanie w późniejszym czasie odpisu decyzji nie powoduje odżycia terminu na złożenie skargi. Ze wskazanych wyżej względów Sąd, na podstawie art. 88 p.p.s.a., odrzucił spóźniony wniosek strony skarżącej. Ake.