I SA/Łd 752/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Protokolant: St. sekretarz sądowy Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz odmowy umorzenia lub rozłożenia na raty kosztów postępowania egzekucyjnego oddala skargę. I SA/Łd 752/14 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] r., którą odmówiono J. G. rozłożenia na 96 rat zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych od wypłat wynagrodzeń pracowników za okres VIII/2010 r., I-XII/2011 r. w łącznej kwocie 8.778,80 zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz odmawiającą umorzenia lub rozłożenia na 36 rat kosztów postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 589,80 zł, wynikających z wydanej w dniu [...] r. decyzji w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zaległości Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A" w podatku dochodowym od osób fizycznych wraz z odsetkami oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ odwoławczy wskazał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. orzekł o odpowiedzialności J. G., jako osoby trzeciej, za zaległości podatkowe "A" Sp. z o. o., w podatku dochodowym od dokonywanych wypłat wynagrodzeń pracownikom w okresie VIII/2010 r. - I-XII/2011 r. w łącznej kwocie 8.778,80 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 2.534 zł oraz koszty postępowania mającego na celu wyegzekwowanie w/w zaległości za okres I-XII/2011 r. w łącznej kwocie 589,80 zł. Decyzja ta jest ostateczna od dnia [...] r. Strona w dniu [...] r. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z wnioskiem o rozłożenie na 96 rat zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych wraz z odsetkami za zwłokę oraz o umorzenie w całości lub rozłożenie spłaty na 36 rat kosztów postępowania egzekucyjnego związanego z w/w zaległością. W treści podania skarżący wskazał na braki wiedzy w kwestii faktycznego zakresu odpowiedzialności jaka spoczywa na osobie pełniącej funkcję prezesa zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Sądził, iż za zobowiązania odpowiadają właściciele (wspólnicy) Spółki. Oświadczył, iż będąc Prezesem Zarządu Spółki "A" nie miał żadnej wiedzy odnośnie braku wpłat tytułem zobowiązań podatkowych, a funkcję tą zgodził się przyjąć, gdyż posiadał odpowiednią wiedzę i kwalifikacje w zakresie przedmiotu działalności wykonywanej przez Spółkę. Uważał się za odpowiedzialnego jedynie w aspektach technicznych działalności Spółki. Osobą odpowiedzialną za kwestie o charakterze administracyjno-finansowym, w tym rozliczenia podatkowe, była - w ocenie skarżącego – D. M., która obecnie pełni funkcję prokurenta w Spółce. Ponadto skarżący wskazał, iż nie osiągnął żadnej korzyści majątkowej w związku z niedopełnieniem obowiązków publicznoprawnych przez Spółkę, gdyż w trakcie pełnienia w/w funkcji nie pobierał żadnego wynagrodzenia. Dodatkowo prośbę o udzielenie ulgi podatkowej uzasadnił trudną sytuacją rodzinną i finansową, która pogarsza się z uwagi na jego wiek i kłopoty zdrowotne. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymał w całości ustalenia organu podatkowego pierwszej instancji, które były podstawą odmowy udzielenia ulgi w spłacie przedmiotowych zobowiązań. Wskazał, iż J. G. jest 76 letnim emerytem. Uzyskuje dochód z tytułu emerytury w kwocie 4.200 zł miesięcznie. Gospodarstwo domowe prowadzi wraz z żoną, która nie uzyskuje żadnych dochodów (nigdy nie pracowała, zajmowała się domem). Ponadto w ich mieszkaniu zamieszkuje wnuk, który ze względu na swoją sytuację życiową i finansową, nie jest w stanie zapewnić sobie samodzielnego lokalu mieszkalnego. Miesięczne koszty utrzymania, tj. opłaty eksploatacyjne, koszty rehabilitacji, zakup leków, ubezpieczenie na życie, koszty przejazdów do lekarzy i na rehabilitację oraz wyżywienie, skarżący oszacował na kwotę około 3.383 zł. Podkreślił, iż w sezonie zimowym zmuszony jest ponosić większe wydatki na ogrzewanie będącego w budowie domu jednorodzinnego, aby jego stan techniczny nie uległ pogorszeniu. Organy podatkowe ustaliły, iż wnioskodawca posiada: - działkę o powierzchni 538m2 zabudowaną domem mieszkalnym w budowie, położoną w O. przy ul. A 43, zakupioną w dniu 29.12.1998 r. za kwotę 175.000 zł, - lokal mieszkalny mieszczący się w budynku przy ul. B 5/7 we W., o powierzchni 48,5m2, zakupiony od Gminy Miejskiej W. za kwotę 37.248 zł w dniu 14.11.1997 r., - samochód osobowy marki FORD FOCUS 1.6, rocznik 2008, zakupiony w dniu 30.07.2008 roku za kwotę 65.690 zł. W odniesieniu do wiedzy skarżącego na temat zaległości podatkowych, które obciążają jego i Spółkę, organ odwoławczy wskazał, iż przez pewien czas J. G. posiadał udziały w Spółce "A" (między 20 a 40%), jednakże udziały te zbył. Od dnia 12.07.2006 r. pełnił funkcję Prezesa Zarządu w/w Spółki. Natomiast przedmiotowe zaległości podatkowe wynikają z deklaracji rocznych o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-4R (za 2010 rok złożonej w dniu 12.01.2011 r., a za 2011 rok złożonej w dniu 15.02.2012 r. oraz korekty deklaracji z dnia 07.03.2012 r.), na których widnieje pieczątka imienna Prezesa Zarządu – J. G.. Organ odwoławczy przytoczył treść przepisu art. 67a § 1 pkt 2 oraz pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) uznając, iż zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa, jako przesłanki ulgi podatkowej mogące zostać uznane za obiektywnie rozumiany ważny interes podatnika, rozumie się niezależne od woli podatnika, nadzwyczajne bądź losowe przypadki uniemożliwiające wywiązanie się z zobowiązań podatkowych wobec budżetu państwa, a zatem gospodarcze lub społeczne przyczyny, dla których podatnik występuje o ulgę podatkową winny być niezależne od jego woli i wynikać z czynników nadzwyczajnych, niezwiązanych przyczynowo z działaniem wnioskującego. Natomiast interes publiczny rozumiany jest najczęściej jako dyrektywa postępowania, nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, czy sprawność działania aparatu państwowego. Organ odwoławczy wskazał, iż strona postępowania podatkowego powołuje się na trudną sytuację rodzinną i finansową. Jednakże złożony przez skarżącego materiał dowodowy nie potwierdza tej okoliczności. Jak wynika z treści wniosku z dnia 29.10.2013 r. skarżący uzyskuje dochód z tytułu emerytury w kwocie 4.200 zł miesięcznie. Jest to kwota znacząco odbiegająca od aktualnie obowiązującego (od dnia 01.01.2014 r.) minimalnego wynagrodzenia za pracę, które wynosi 1.237,20 zł netto (1.680 zł brutto). Z przedłożonego wyliczenia kosztów ponoszonych przez skarżącego wynika, iż sytuacja bytowa nie jest zagrożona i możliwe jest podjęcie spłaty przedmiotowego zobowiązania bez ryzyka dla egzystencji rodziny skarżącego oraz kontynuowania leczenia. Z uwagi zatem na wysokość dochodów oraz posiadany majątek (dom w budowie, mieszkanie własnościowe, samochód osobowy) organ odwoławczy uznał skarżącego za osobę dobrze uposażoną, której sytuacja bytowa jest dobra. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej powyższej oceny nie zmienia również fakt, iż na wyłącznym utrzymaniu J.G. pozostaje nie uzyskująca żadnego dochodu małżonka oraz dorosły wnuk. Uzyskiwany dochód, zgodnie z przedstawionymi informacjami przekracza koszty utrzymania rodziny (3.383 zł), tym samym nie istnieje zagrożenie jej egzystencji. Organ podkreślił ponadto, iż zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. 2004 Nr 64, poz. 593 ze zm.), prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, które w pkt 2 w/w przepisu ustalono na 316 zł. Oznacza to, iż dochód uzyskiwany przez J. G. ponad czterokrotnie przekracza wartość dochodów uprawniających do korzystania z pomocy społecznej, która przyznawana jest właśnie rodzinom w trudnej sytuacji finansowej (316 zł x 3 osoby w rodzinie = 948 zł). Wobec powyższego przyjęto, iż udzielenie wnioskowanej ulgi byłoby nieuzasadnionym uprzywilejowaniem względem innych podatników, którzy faktycznie znajdują się w trudnej sytuacji. W przedłożonych przez J. G. dokumentach brak jest takich, które świadczyłyby o braku możliwości podjęcia pracy przez wnuka i tym samym trwałego braku możliwości zwiększenia dochodów gospodarstwa domowego. Analizując także problemy zdrowotne wnioskodawcy, organ odwoławczy stwierdził, iż bezspornym jest, że skarżący choruje na nadciśnienie tętnicze, jak również boryka się z problemami układu pokarmowego (przedstawiono stosowne dokumenty w tym zakresie). Przyjęto jednak, iż faktycznie są to schorzenia typowe dla osób w grupie wiekowej skarżącego, a zatem nie stanowią o wyjątkowości sytuacji strony. Osobną kwestią – w ocenie organu odwoławczego - jest utrata pełnej zdolności poruszania się na skutek wypadku (upadek ze schodów). Zdarzenie to niewątpliwie miało charakter losowy i niezależny od podatnika. Biorąc jednak pod uwagę, iż dochody uzyskiwane przez skarżącego pozwalają w pełni na pokrycie kosztów dojazdów do lekarzy i rehabilitantów, pokrycie kosztów tych wizyt, jak również zakup niezbędnych leków i jeszcze pozostają środki do dyspozycji, okoliczność złego stanu zdrowia nie wypełnia ustawowych przesłanek udzielenia ulgi podatkowej. Konieczność przekazywania znacznych środków na leczenie i rehabilitację nie koliduje z możliwością uregulowania przedmiotowego zobowiązania, a zatem brak jest podstaw do zwolnienia J. G. z powstałego obowiązku. Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, iż sytuacja rodzinna, zdrowotna oraz materialna J. G. nie spełnia przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, zarówno w zakresie ulgi ratalnej, jak i umorzenia należnych kwot. W opinii organu podatkowego zwolnienie z obowiązku jednorazowego uiszczenia zobowiązania publicznoprawnego uzasadnić może jedynie sytuacja, w której zapłata tego zobowiązania wiąże się z zaistnieniem ryzyka zagrożenia egzystencji zobowiązanego oraz członków jego rodziny. W badanej sprawie nie ma takiego zagrożenia. Obecna sytuacja skarżącego jest na tyle dobra, iż pozwala regulować terminowo wszystkie koszty egzystencji, kontynuować leczenie oraz równolegle spłacić przedmiotowe zobowiązanie. Możliwość taka istnieje, gdyż – jak wskazał organ podatkowy - skarżący posiada majątek, który może zbyć bez ryzyka dla zaspokojenia potrzeb życiowych. Z kolei w odniesieniu do wyrażonych w treści odwołania obaw, iż uszczerbku majątkowego skarżący może nie być w stanie zrekompensować w przyszłości, z uwagi na wiek oraz stan zdrowia, organ odwoławczy stwierdził, iż obawy te są uzasadnione i zrozumiałe, jednakże okoliczność ta nie może przesądzać o konieczności zwolnienia strony z obowiązku uregulowania przedmiotowych należności. Negatywne konsekwencje podejmowanych decyzji są nieodzownym elementem życia, a minimalizowanie ryzyka ich wystąpienia spoczywa na decydencie. Ogół obywateli nie może brać na siebie odpowiedzialności za popełnione błędy jednostki. Wbrew sugestiom strony, brak jest również ryzyka zmniejszenia się dochodów rodziny skarżącego do poziomu, w którym przysługiwać jej będą środki z pomocy społecznej. Zatem w sprawie nie występuje interes publiczny, gdyż zapłata przedmiotowego zobowiązania nie spowoduje dodatkowych obciążeń dla budżetu państwa. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż możliwość ratalnego (częściowego) regulowania zobowiązań publicznoprawnych istnieje również bez konieczności wydania stosowanej decyzji administracyjnej, ustalającej konkretny harmonogram spłaty. Obowiązujące prawo nie wprowadza w tym zakresie ograniczeń, przy czym wydanie decyzji rozkładającej zaległości na raty skutkuje zatrzymaniem biegu odsetek za zwłokę od tych zaległości oraz zawieszeniem ewentualnie toczącego się postępowania egzekucyjnego. Tylko z tego względu jest dla podatnika korzystne. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik J. G. wniósł o uwzględnianie skargi i uchylenie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. i zasądzenie od organu podatkowego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 67a § 1 pkt 2 i pkt 3 oraz art. 67c § 2 Ordynacji podatkowej, przez błąd subsumcji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej do ustalonego przez organ w sprawie stanu faktycznego i przyjęcie, że nie zachodzi w tym przypadku tzw. ważny interes podatnika; - art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego zastosowanie, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., odmawiającej rozłożenia na raty, podczas gdy na mocy art. 233 § 1 pkt 2 powinna ona zostać uchylona, a organ odwoławczy winien orzec co do istoty sprawy, gdyż organ pierwszej i drugiej instancji nie uwzględniły w decyzjach całokształtu ustalonych przez siebie okoliczności faktycznych mających znaczenie w przedmiotowej sprawie, w szczególności nie uwzględniły stanu zdrowia i możliwości płatniczych skarżącego; - art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie przez organ odwoławczy i organ pierwszej instancji należycie i wszechstronnie stanu faktycznego, co skutkowało wydaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. decyzji odmawiającej rozłożenia na raty należności podatkowych, a przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, iż ocena przesłanki "ważnego interesu podatnika" przy zastosowaniu ulgi podatkowej nie może się ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, a w tym względzie również wydatków ponoszonych, np. w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (koszty leczenia). W związku z tym, w postępowaniu podatkowym wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych szczególny nacisk winien być położony na analizę sytuacji ekonomicznej podatnika. W uzasadnieniu decyzji organy podatkowe powinny wykazać rzeczywistą (aktualną) wysokość zobowiązań podatkowych, o umorzenie których podatnik się ubiega, a w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie wykazał się konsekwencją w tym zakresie. Aby stwierdzić, czy w danym przypadku ważny interes podatnika mógłby uzasadniać pozytywne rozpatrzenie wniosku strony, trzeba najpierw w sposób wyczerpujący ustalić jaka jest faktyczna sytuacja materialna, rodzinna i osobista wnioskodawcy i czy ma on realne możliwości uregulowania zaległości podatkowej, jak również dokonać oceny skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania - czego organ w niniejszej sprawie zaniechał. Także samo posiadanie majątku ruchomego i nieruchomego przez podatnika nie stanowi jeszcze przesłanki do odmowy przyznania ulgi podatkowej. Istotne jest bowiem wykazanie, że majątek ten można potencjalnie wykorzystać w celu uzyskania przychodu (np. poprzez sprzedaż, najem, czy dzierżawę), co przyczyni się realnie do poprawy sytuacji finansowej i w konsekwencji pozwoli na zapłatę zaległej należności. Skarżący uważa także, że organy podatkowe pominęły kwestię, iż decyzja o przeniesieniu odpowiedzialności za zobowiązania, na podstawie której skarżący jest zobowiązany do zapłaty podatku, została wydana w sposób wadliwy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia i stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią przepisu art. 67a § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, a także może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Stosownie do art. 67c § 2 Ordynacji podatkowej przepis art. 67a stosuje się odpowiednio do należności przypadających od spadkobierców podatnika lub płatnika oraz osób trzecich. W niniejszej sprawie strona wniosła o udzielenie ulg podatkowych w odniesieniu do należności, które wynikają z decyzji o odpowiedzialności Prezesa Zarządu Spółki z o.o. "A" za zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych wraz z odsetkami za zwłokę oraz związanymi z tym kosztami egzekucyjnymi. W związku z tym postępowanie podatkowe prawidłowo prowadzono w granicach zakreślonych przepisem art. 67a § 1 pkt 2 i 3 w związku z art. 67c § 2 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową – "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Spójnik "lub" użyty w przepisie wskazuje przy tym na to, iż wystarczy spełnienie tylko jednej z nich. Oznacza to, iż organ podatkowy w każdym wypadku winien zbadać sprawę pod kątem spełnienia obu przesłanek. Słusznie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, że pojęcie "ważny interes podatnika" jest pojęciem nieostrym, a jego treść powinna być oceniana w świetle okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 kwietnia 1999 r. (sygn. akt SA/Sz 850/98, Lex nr 36843) stwierdził, iż "ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata majątku. Interes publiczny to sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdy nie będzie w stanie zaspokoić potrzeb materialnych". Interes publiczny rozumieć również można jako dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwa, korekta błędnych decyzji. W niniejszej sprawie organy podatkowe uznały obecną sytuację finansową (majątkową) skarżącego za dobrą, co skutkowało brakiem istnienia ważnego interesu podatnika, czy też interesu publicznego, które uzasadniałyby udzielenie wnioskowanych ulg. W ocenie Sądu ponoszenie przez skarżącego dodatkowych wydatków na budowę i ogrzewanie nowego domu oraz bieżące utrzymanie rodziny przy dochodach netto 4.200,- zł, nie mogą automatycznie skutkować obowiązkiem udzielenia ulg podatkowych. Zatem słusznie organ odwoławczy nie dopatrzył się w sytuacji materialnej J. G. przyczyny wyjątkowej, dla której mogłoby dojść do umorzenia i rozłożenia na raty należności objętych wnioskiem. Sytuacja podatnika wynika z czynników od niego zależnych, ponieważ godził się on na powstanie przedmiotowych zaległości podatkowych, będąc Prezesem Sp. z o.o. "A". Co najmniej powinien mieć wiedzę o ewentualnych kosztach jakie musi ponieść niedopełniając obowiązków w regulowaniu należności podatkowych Spółki. Dodatkowo należy podkreślić, iż z akt sprawy nie wynika aby Sp. z o.o. "A" przestała istnieć i nie mogła także regulować przedmiotowych zaległości podatkowych. Sąd zwraca uwagę, iż organ podatkowy, podejmując decyzję na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, obowiązany jest do dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych aby stwierdzić czy w danym przypadku wykazany został ważny interes podatnika lub interes publiczny, które mogłyby uzasadniać pozytywne rozpatrzenie wniosku. Należy przy tym podkreślić, iż strona występująca z żądaniem umorzenia zaległości podatkowych w oparciu o art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej powinna powołać dowody lub wnioskować o przeprowadzenie ich przez organ podatkowy w celu wykazania, że zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające umorzenie z uwagi na ważny interes podatnika lub interes publiczny (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2006 r. sygn. akt II FSK 405/05). Postępowanie w przedmiocie ulg podatkowych wszczynane jest na wniosek podatnika i w jego interesie leży wskazanie przesłanek uzasadniających przyznanie wnioskowanej ulgi. "Ważny interes", o którym mowa w cytowanym przepisie, musi istnieć obiektywnie, a nie wyłącznie w przekonaniu podatnika składającego wniosek o przyznanie ulgi (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 lipca 2005 r. sygn. akt I SA/Bk 134/05). Zatem ocena dokonana przez organ podatkowy co do tego, czy istnieją przesłanki do podjęcia decyzji o umorzeniu lub rozłożeniu na raty zaległości podatkowej oparta jest na elementach natury słusznościowej, które nie mogą być objęte kontrolą Sądu, co oznacza, iż kontroli tej podlega jedynie poprawność postępowania dowodowo-wyjaśniającego i wynikających zeń konkluzji (zob. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2001 r., sygn. akt ISA/Ka 498/00, Prawo Przedsiębiorcy 2001, nr 45, str. 14). Organy podatkowe uwzględniły miesięczne wydatki skarżącego i zestawiły je z uzyskiwanymi dochodami oraz wskazały na fakt posiadania: nieruchomości (na której budowany jest dom jednorodzinny), własnościowego lokalu mieszkalnego, samochodu osobowego, uznając, że sytuacja skarżącego jest na tyle dobra, iż pozwala regulować terminowo wszystkie koszty egzystencji, kontynuować leczenie oraz równolegle spłacić przedmiotowe zobowiązania. Ww. majątek skarżący może zbyć bez ryzyka dla zaspokojenia potrzeb życiowych. W opinii organu odwoławczego zwolnienie z obowiązku jednorazowego uiszczenia zobowiązania publicznoprawnego uzasadnić może jedynie sytuacja, w której zapłata tego zobowiązania wiąże się z zaistnieniem ryzyka zagrożenia egzystencji zobowiązanego oraz członków jego rodziny, co rozpoznanej sprawie nie istnieje. Trudno zatem zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącego, iż organy podatkowe w niniejszej sprawie nie ustaliły faktycznej sytuacji materialnej, rodzinnej i osobistej wnioskodawcy oraz tego czy ma on realne możliwości uregulowania zaległości podatkowej. Wykazały, że majątek ten można potencjalnie wykorzystać w celu uzyskania przychodu, co przyczyni się realnie do poprawy sytuacji finansowej strony i w konsekwencji pozwoli na zapłatę zaległej należności. W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały oceny argumentów przedstawionych przez skarżącego oraz dowodów potwierdzających jego sytuację majątkową i zdrowotną, zarówno pod względem istnienia przesłanki "ważnego interesu podatnika", jak i "interesu publicznego". Skarżący nie może przedkładać własnych ponadprzeciętnych wydatków (np. na budowę domu, w sytuacji posiadania innego lokalu mieszkalnego) przed obciążające go należności publicznoprawne. Te okoliczności nie potwierdzają, aby sytuacja skarżącego należała do szczególnych, uzasadniających udzielenie wnioskowanej ulgi, zwłaszcza – jak słusznie wskazał organ odwoławczy – udzielenie wnioskowanej ulgi byłoby nieuzasadnionym uprzywilejowaniem względem innych podatników, którzy faktycznie znajdują się w trudnej sytuacji; a w przedłożonych przez J. G. dokumentach brak jest takich, które świadczyłyby o braku możliwości podjęcia pracy przez dorosłego wnuka i tym samym trwałego braku możliwości zwiększenia dochodów gospodarstwa domowego. W ocenie Sądu nie można też zgodzić się z argumentami skargi, iż organy podatkowe w postępowaniu o udzielenie ulg podatkowych powinny uwzględnić kwestię poprawności wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności za zobowiązania Spółki "A", na podstawie której skarżący jest zobowiązany do zapłaty podatku. Jak wyżej wskazano, w postępowaniu o udzielenie ulgi podatkowej organy są zobowiązane do przeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia, czy w rozpoznawanej sprawie zaistniały ustawowe przesłanki do umorzenia powstałej zaległości, czyli czy w sprawie wystąpił "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Ocena poprawności decyzji wymiarowych w postępowaniu o udzielenie ulgi podatkowej wykraczałaby poza ramy tego postępowania i naruszała przepis art. 128 Ordynacji podatkowej (zasadę trwałości decyzji ostatecznych). W tych okolicznościach nie można mówić o wydaniu błędnej decyzji o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe Spółki (co jest jedynie jego subiektywnym odczuciem), a w konsekwencji o istnieniu interesu publicznego, który przemawiałby za udzieleniem ulg podatkowych w spłacie zaległości podatkowych powstałych wskutek wydania tej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd nie stwierdził w tej sprawie naruszenia przepisu art. 67a § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej, ani naruszenia przepisów postępowania podatkowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z póź. zm.), należało skargę oddalić. P.C.