I SA/Łd 759/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia w części nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 rok i odmowy stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z [...] r. wydaną wobec A Spółki z o.o. w B., którą stwierdzono nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 18.910 zł i odmówiono stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, strona wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z przepisu tego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zawieszenie postępowania w tym przypadku jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romanowska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 400 i n.). Rozstrzygnięcie w przedmiocie nadpłaty dokonane w niniejszej sprawie jest konsekwencją wymiaru podatku za ten sam okres, dokonanego w decyzji SKO w P. z [...] r. Skargę na tę decyzję oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 19 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 232/16. Wyrok ten nie jest prawomocny, gdyż Spółka wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, która nie została jeszcze rozpoznana. Wprawdzie w tezie uchwały z 27 stycznia 2014 r., II FPS 5/13 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że w przypadku zakwestionowania prawidłowości skorygowanej deklaracji podatkowej złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), organ podatkowy nie ma obowiązku przed rozpatrzeniem tego wniosku wszczynać w każdej sprawie postępowania celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 wymienionej ustawy. W uzasadnieniu NSA stwierdził jednak, że jeżeli wnioskodawca na poparcie żądania o nadpłatę wraz z wnioskiem o jej stwierdzenie składa zeznanie podatkowe, w którym koryguje całość albo znaczną część samoobliczenia podatku, z którego wywodzi swoje żądanie, wówczas organ podatkowy powinien z urzędu wszcząć postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Zmiana i przedstawienie na nowo w całości albo w znacznej części samoobliczenia podatku wymaga jego kompleksowej kontroli, z czym wiąże się zbadanie, przeanalizowanie i weryfikacja okresu podatkowego, którego dotyczy. W odniesieniu do wniosku Spółki o stwierdzenie nadpłaty można uznać, że zaistniał ten drugi przypadek, wymagający kompleksowej kontroli. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Ponieważ prawidłowe określenie podatku od nieruchomości ma bezpośredni wpływ na wysokość nadpłaty, Sąd uznał za celowe zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 r. Z powyższych względów na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. P.C.