I SA/Łd 768/09

Dnia 13 października 2009 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 13 października 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi J. M. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie podatku dochodowego p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącej – J. M. prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie doradcy podatkowego. J.M. złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie doradcy podatkowego, w sprawie ze skargi na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie podatku dochodowego. We wniosku tym skarżąca podała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Uzyskuje dochód z tytułu emerytury w wysokości 2.469,02 zł brutto. Zajmuje mieszkanie komunalne o pow. 37,03 m2, ponadto posiada oszczędności w kwocie 3.340 zł (według stanu na dzień 15.09.2009 r.). Jej dochód w 2007 roku stanowił kwotę 26.220,48 zł. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, że posiadane oszczędności są przeznaczone na uregulowanie jej zobowiązań jako uczestnika postępowania w sprawie o dział spadku i podział majątku wspólnego. Ponadto skarżąca oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała względy, które w jej ocenie przemawiają za przyznaniem prawa pomocy w zakresie doradcy podatkowego. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, że prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Zajmuje mieszkanie komunalne o pow. 37,03 m2. W 2007 roku jej dochód stanowił kwotę 26.220,48 zł. Aktualnie skarżąca uzyskuje dochód z tytułu emerytury w wysokości 2.469,02 zł brutto miesięcznie. Majątek skarżącej stanowią przy tym oszczędności w kwocie 3.340 zł (według stanu na dzień 15.09.2009 r.), które - jak wskazała - zamierza przeznaczyć na uregulowanie swoich zobowiązań jako uczestnika postępowania o dział spadku i podział majątku wspólnego. Biorąc po uwagę powyższe okoliczności, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie i odmówił przyznania jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie doradcy podatkowego. W ocenie Referendarza sądowego skarżąca nie wykazała bowiem dostatecznie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Co więcej, osiąganie stałego dochodu w kwocie 2.469,02 zł oraz fakt zgromadzenia oszczędności w kwocie 3.340 zł przesądzają jednoznacznie, iż sytuacja finansowa skarżącej pozwala na poniesienie kosztów postępowania, w tym kosztów związanych z ustanowieniem doradcy podatkowego w niniejszej sprawie. Oceny tej nie zmienia stwierdzenie skarżącej, iż oszczędności zamierza przeznaczyć na uregulowanie swoich zobowiązań jako uczestnika postępowania sądowego o dział spadku i podział majątku wspólnego. Ze stwierdzenia tego wynika bowiem, że udziałem skarżącej stanie się wkrótce nabycie praw majątkowych związanych z działem spadku i podziałem majątku wspólnego. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. (MSi)