I SA/Łd 773/23

Dnia 7 grudnia 2023 rok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.), Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, , po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "J" Sp. z.o.o. z/s w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 12 września 2023 r. nr 1001-IOV-3.4103.28.2023.3.U05.AG w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę. Pismem z 12 października 2023 r. "J." Spółka z o.o. z siedzibą w K. wniosła do sądu administracyjnego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 12 września 2023 r. stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Z akt sprawy wynika, że w wyniku przeprowadzonej kontroli oraz postępowania podatkowego wobec "J." Sp. z o.o. w zakresie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2018 roku do grudnia 2019 roku, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kutnie ustalił, że w Spółce występował proceder polegający na wystawianiu faktur na rzecz M. F., na podstawie paragonów dokumentujących sprzedaż na rzecz innych podmiotów. Zdaniem organu I instancji konsekwencje podatkowe wyżej opisanego procederu obciążają "J." sp. z o. o., jako sprzedawcę na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Decyzją z 22 maja 2023 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kutnie określił Spółce obowiązek zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2018 roku do grudnia 2019 roku. Decyzja została wyekspediowana na adres siedziby Spółki, tj. W. ..-... K.. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do odbioru korespondencji 24 maja 2023 roku. Pełnomocnik Spółki za pośrednictwem platformy e-PUAP 7 lipca 2023 r. wniósł odwołanie od decyzji z 22 maja 2023 r. Postanowieniem z 12 września 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 w związku z art. 12 § 1 i 6 pkt 1, art. 144 § 1c pkt 1, art. 144a § 3, art. 145 § 1, art. 150, art. 151 § 1 i 2 oraz art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej "O.p.") stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że z powołanych przepisów wynika w szczególności, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W konsekwencji termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji - zgodnie z art. 12 § 1 i 6 pkt 1 oraz art. 223 § 2 pkt 1 O.p. upłynął z końcem 7 czerwca 2023 roku, zaś odwołanie od decyzji organu I instancji zostało podpisane i wysłane w formie dokumentu elektronicznego przez pełnomocnika Spółki w dniu 7 lipca 2023 roku za pośrednictwem platformy e-PUAP, a zatem z uchybieniem ww. terminowi. Dyrektor podkreślił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kutnie zamieścił w rozstrzygnięciu z 22 maja 2023 roku stosowne pouczenie o terminie i trybie odwoławczym. W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie kwestionowanego postanowienie, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 151 O.p. w zw. z art. 223 § 2 O.p., który również podlega zaskarżeniu w zw. z art. 38 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny poprzez nieprawidłowe doręczenie Decyzji NUS w Kutnie do rąk osoby, która nie była zatrudniona w Spółce oraz nie posługiwała się upoważnieniem, pieczęcią Spółki, w związku z czym Skarżąca dowiedziała się o doręczeniu decyzji w dniu 23 czerwca 2023 r. i wniosła odwołanie od decyzji w ustawowym 14 dniowym terminie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy decyzja organu I instancji w przedmiocie podatku VAT została doręczona osobie upoważnionej do odbioru pism w rozumieniu art. 151 § 1 O.p. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że zwrotne poświadczenie odbioru korespondencji stanowi przesyłkę rejestrowaną w rozumieniu art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012r. Prawo pocztowe (tekst jednolity Dz. U. z 2023r., poz. 1640) co oznacza, że jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. – vide Komentarz do art. 194 O.p. pod red. L. Etela, Lex 2023. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta ze szczególnej mocy dowodowej. Zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań, a mianowicie prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). W konsekwencji organ podatkowy nie może odrzucić – bez przeprowadzenia przeciwdowodu – istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym. Pominięcie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym bez przeprowadzenia przeciwdowodu stanowi naruszenie art. 194 § 1 O.p. – vide Komentarz do art. 194 O.p. pod red. L. Etela, Lex 2023. W rozpoznawanej sprawie status dokumentu urzędowego przysługuje zwrotnemu potwierdzeniu odbioru korespondencji w postaci cytowanej wyżej decyzji podatkowej. W szczególności z dokumentu tego wynika, że przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję została skierowana na prawidłowy adres spółki skarżącej, wskazuje wyraźną datę doręczenia (24 maja 2023r.), a co najważniejsze stwierdza, że decyzja została doręczona osobie upoważnionej przez spółkę skarżącą do odbioru korespondencji. W toku postępowania wyjaśniającego spółka skarżąca nie przedstawiła kontrdowodu, który mógłby zwalczyć domniemania wynikającego z opisanego wyżej dokumentu rzędowego. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że judykatura zgodnie prezentuje pogląd, iż kwestia upoważnienia danego pracownika do odbioru korespondencji jest sprawą wewnętrzną, organizacyjną spółki. W istocie możliwe jest oparcie się na domniemaniu, że osoba odbierająca pismo skierowane do spółki, jest uprawniona do wykonania tej czynności. W konsekwencji, jeżeli dana osoba przebywała w miejscu siedziby spółki i wyraźnie nie oświadczyła doręczającemu, że przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, nie można twierdzić, że listonosz doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. Do odbioru przesyłki pocztowej nie jest konieczne oddzielne upoważnienie do reprezentowania spółki. Teza ta została najpełniej wyrażona w wyroku NSA z dnia 8 grudnia 2022r., sygn. akt III FSK 1354/21 zaś sąd I instancji w całości ją podziela i przyjmuje za własną. Ponadto stwierdzić należy, co zostało już wyżej zaakcentowane, że ciężar dowodu wykazania, że zwrotne poświadczenie odbioru korespondencji nie potwierdza tego faktu spoczywa na spółce a nie na organie. Wreszcie wprawdzie imię i nazwisko osoby odbierającej korespondencję nie jest wpisane w sposób staranny, lecz jest to oznaczenie wystarczające dla wykazania, że przesyłkę odebrał pracownik spółki T. A.. W tej sytuacji przedstawiony w skardze zarzut naruszenia art. 151 § 1 O.p. jest bezzasadny. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi po myśli art. 151 ppsa należało orzec jak w sentencji. mko