I SA/Łd 775/16

Dnia 31 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: sędzia WSA Tomasz Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 31 października 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. i K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] UNP: [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 3 sierpnia 2016 r. (data stempla pocztowego) S.K. i K.K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. skargę na decyzję tego organu z dnia [...] roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. Wskazana decyzja organu II instancji została doręczona S. K. w dniu 4 lipca 2016 r., zaś K. K. w dniu 30 czerwca 2016 r. co wynika z treści zwrotnych potwierdzeń jej odbioru. W treści rozstrzygnięcia zawarto pouczenie o możliwości i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 6 września 2016 r. S. K. została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wskazane zarządzenie skarżąca odebrała 9 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest więc jej wniesienie w terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. termin ten wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. O zachowaniu określonego w powołanym wyżej art. 53 § 1 P.p.s.a. trzydziestodniowego terminu decyduje więc data nadania skargi do właściwego organu administracji za pośrednictwem którego należy ją wnieść do sądu. Z akt niniejszej sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono K.K. w dniu 30 czerwca 2016 r. Zawierała prawidłowe pouczenie o tym, że skargę należy wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Jak wynika z akt niniejszej sprawy przesyłka zawierająca skargę została nadana w dniu 3 sierpnia 2016 r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia, gdyż ten mijał dnia 1 sierpnia 2016 r. W tej sytuacji skargę należało uznać za spóźnioną, gdyż została złożona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. Uchybienie to skutkuje odrzuceniem skargi. Odrzucenie skargi natomiast wyłącza możliwość merytorycznego jej rozpoznania. Z kolei w odniesieniu do S. K. wskazać należy, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, wzywa się o jego uzupełnienie w terminie siedmiu dni, o czym stanowi art. 49 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 215 § 1 P.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Stosownie do art. 216 P.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. W sytuacji nie uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi sąd skargę odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Pismem wszczynającym postępowanie jest skarga. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę na decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem na akt, który dotyczy należności pieniężnej. W skardze należało zatem podać jaka jest wartość przedmiotu zaskarżenia ponieważ od tej wartości sąd ma obowiązek obliczyć i pobrać wpis. W rozpoznanej sprawie w wezwaniu skierowanym do skarżącej, wskazano sposób usunięcia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu sporu oraz zawarto pouczenie o skutkach niewykonania wezwania we wskazanym terminie, tj. w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, informując o rygorze odrzucenia skargi. Skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie, co uniemożliwia sądowi nadanie skardze dalszego biegu. Z powyższych względów sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Ake.