I SA/Łd 8/10

Dnia 27 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczania wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi E. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Postanowieniem z dnia 12 marca 2010 r. Sąd odrzucił skargę E. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Powodem wydania orzeczenia tej treści było nieuiszczenie przez skarżącą wpisu sądowego od skargi. W dniu 25 marca 2010 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku fiskalnego skargi. Do wniosku dołączyła dowód wpłaty 156 zł tytułem opłaty sądowej. Strona wyjaśniła, że w jej przekonaniu, zaraz po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, to jest w dniu 27 stycznia 2010 r., zleciła bankowi wykonanie przelewu kwoty 156 zł na rachunek bankowy WSA w Łodzi, korzystając przy tym z bankowości elektronicznej. Niestety, przeglądając obecnie historię rachunku bankowego nie widzi by konto zostało obciążone wymienioną kwotą. Wskazała, że wcześniej występowały po stronie banku problemy z prawidłowym odzwierciedlaniem operacji dokonywanych drogą elektroniczną. Skarżąca podkreśliła, że dotychczas wszystkie sprawy urzędowe zawsze załatwiała sumiennie i niezwłocznie. Zlecając przelew w dniu 25 marca 2010 r. skarżąca stwierdziła, że numer konta bankowego WSA w Łodzi był już wcześniej wprowadzany do systemu, gdyż został zapamiętany w historii rachunku, podobnie jak kwota 156 zł, którą również podpowiadał system. Na potwierdzenie powyższego wnioskodawczyni załączyła zrzut ekranu monitora. Zdaniem skarżącej jest to dowód potwierdzający, że wcześniej była już składana dyspozycja przekazania na konto Sądu kwoty należnego wpisu. Jednocześnie strona zaznaczyła, że nie jest w stanie wykazać, w jakiej dacie zlecono wykonanie tej operacji i dlaczego nie ma jej w historii rachunku. Przyznała też, że nie sprawdziła, czy konto zostało obciążone kwotą 156 zł. Wskazała, że w okresie od 20 do 27 stycznia 2010 r. na rachunku znajdowały się środki pieniężne w ilości wystarczającej na pokrycie opłaty sądowej. Podkreśliła, że 27 stycznia 2010 r. dwukrotnie logowano się do systemu informatycznego bankowości elektronicznej, lecz brak w tym dniu jakichkolwiek operacji bankowych, skarżąca jest zaś przekonana, że wówczas zlecono przelew na konto WSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270; w skrócie "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta po upływie terminu jest bezskuteczna z tym, że strona, która nie dochowała terminu, dysponuje ustawowym prawem do złożenia wniosku o jego przywrócenie. Warunkiem pozytywnego rozpoznania żądania w tym przedmiocie jest spełnienie łącznie zarówno przesłanek formalnych: - skierowanie wniosku do sądu, w którym czynność miała być dokonana, - zachowanie siedmiodniowego terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia, - wskazanie okoliczności, które uprawdopodobniają brak winy (uzasadnienie wniosku) i - jednoczesne dokonanie czynności, której termin upłynął, jak i przesłanki materialnej polegającej na uprawdopodobnieniu braku winy w niedochowaniu terminu (art. 87 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a.). Dokonując wstępnej oceny wniosku, w aspekcie rygorów formalnych, stwierdzić należy, iż wniosek skarżącej nie uchybia wskazanym wyżej warunkom, co umożliwia przeprowadzenie jego merytorycznej oceny. W opinii Sądu, strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności świadczących o braku winy w przekroczeniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Zaznaczyć należy, że restytucja uchybionego terminu może mieć miejsce tylko w wyjątkowych przypadkach. Kryterium braku winy, jako przesłanki, która musi zostać spełniona by możliwe było przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności w postępowaniu sądowym. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Przywrócenie terminu nie jest możliwe wówczas, gdy stronie można przypisać dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa. Taka sytuacja wystąpiła w analizowanym przypadku. Po pierwsze, przedstawione przez stronę dowody nie wskazują w sposób jednoznaczny na to, że dyspozycja przelewu została rzeczywiście złożona w dniu 27 stycznia 2010 r. Po drugie, nawet gdyby przyjąć, zgodnie z sugestią skarżącej, że w tej dacie polecono bankowi przekazanie kwoty 156 zł na rachunek tutejszego Sądu, to i tak nie można mówić o dołożeniu przez stronę należytej staranności, bowiem skarżąca nie sprawdziła, czy polecenie zostało przyjęte przez bank i ewentualnie, w razie stwierdzenia jego nieprzyjęcia, nie powtórzyła dyspozycji. Tego rodzaju aktu staranności należało wymagać od osoby właściwie dbającej o swoje interesy. Jak strona sama podniosła we wniosku, już raz zdarzyło się, że mimo faktycznej realizacji polecenia przelewu przez bank, obciążenie rachunku nie zostało odnotowane w systemie. W tej sytuacji, tym bardziej zasadne było sprawdzenie przez skarżącą, czy polecenie przelewu, złożone za pośrednictwem systemu bankowości elektronicznej, zostało zaakceptowane przez bank. Dodać należy, że w razie stwierdzenia jego nieprzyjęcia strona miałaby jeszcze termin na powtórzenie operacji bądź uiszczenie opłaty sądowej w inny sposób. Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 30 i art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych (Dz. U. Nr 169, poz. 1385 ze zm.), na podstawie umowy o usługi bankowości elektronicznej, istnieje możliwość wszczęcia procedury reklamacyjnej. Z informacji podanych przez skarżącą nie wynika aby takie postępowanie zostało zainicjowane i by w jego toku ustalono, że w tym wypadku niezrealizowanie transakcji z zastosowaniem pieniądza elektronicznego nastąpiło bez winy posiadacza rachunku. W rozpatrywanej sprawie bezsprzecznie wpis sądowy nie został uiszczony w wyznaczonym terminie, zaś zobowiązana do jego uiszczenia nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., odmówił uwzględnienia wniosku. J.Z.