I SA/Łd 80/08

Dnia 6 czerwca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy: Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącemu S. K. prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 24 stycznia 2008 roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę S.K., na swoja decyzję z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok. W skardze zawarty był wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych W złożonym na wezwanie sądu na urzędowym formularz PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach S.K. wskazał, iż wspólnie z żoną prowadzi gospodarstwo domowe, w którym pozostaje jeszcze syn. Skarżący jest zatrudniony na ½ etatu i osiąga dochody rzędu 563 zł miesięcznie, jego żona zarabia 1004,09 zł brutto, ale obecnie jest w ciąży z drugim dzieckiem i pobiera zasiłek chorobowy w kwocie 789 zł brutto. Żona skarżącego jest właścicielką mieszkania o powierzchni około 33 m2, oraz samochodu marki Reno Clio, skarżący nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż skarżący jest właścicielem firmy świadczącej usługi gastronomiczne oraz zajmującej się handlem hurtowym i detalicznym olejem opałowym, węglem oraz paliwami ciekłymi i stałymi. Zarządzeniami z dnia 11 lutego oraz 4 kwietnia 2008 roku skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie odpisów zeznań podatkowych skarżącego oraz jego żony za ostatnie dwa lata kalendarzowe, wyciągów z posiadanych kont i lokat bankowych skarżącego oraz jego żony za ostatnie 3 miesiące oraz udokumentowania wysokości miesięcznych wydatków eksploatacyjnych, w terminie 10 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Terminy do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynęły bezskutecznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie jest zasadny. Stosownie do przepisu art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. We wniosku o przyznanie prawa pomocy S.K. wskazał, iż wspólnie z żoną prowadzi gospodarstwo domowe, w którym pozostaje małoletni syn, a wkrótce spodziewa się narodzin drugiego dziecka. Dochody jego gospodarstwa domowego zamykają się obecnie kwotą około 1.352 zł brutto miesięcznie. Żona skarżącego jest właścicielką mieszkania o powierzchni około 33 m2, oraz samochodu marki Reno Clio skarżący nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Skarżący prowadził działalność gospodarczą w postaci firmy świadczącej usługi gastronomiczne oraz zajmującej się handlem hurtowym i detalicznym olejem opałowym, węglem oraz paliwami ciekłymi i stałymi. Zarządzeniem z dnia 11 lutego 2008 roku doręczonym skarżącemu w trybie awizo oraz ponowionym zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2008 roku doręczonym skarżącemu w dniu 24 kwietnia 2008 roku został on wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie odpisów zeznań podatkowych skarżącego oraz jego żony za ostatnie dwa lata kalendarzowe, wyciągów z posiadanych kont i lokat bankowych skarżącego oraz jego żony za ostatnie 3 miesiące oraz udokumentowania wysokości miesięcznych wydatków eksploatacyjnych, w terminie 10 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Skarżący nie udzielił żądanych informacji. Powyższe nie pozwala na pełną ocenę czy sytuacja majątkowa skarżącego odpowiada przesłankom określonym w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Wskazać należy, iż w interesie skarżącego ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy leżeć powinno prawidłowe oraz pełne wyjaśnienie rzeczywistej sytuacji materialnej i możliwości płatniczych i na nim spoczywa ciężar dowodu, obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialne jest rzeczywiście na tyle trudna, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w sprawie. Uwzględniając powyższe oraz treść art. 245 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uznać, że S.K. nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Należy podkreślić, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Skarżący nie udzielił informacji na temat swoich dochodów w ostatnich latach, w których prowadził zakrojoną na szeroką skalę działalność gospodarczą, nie wykazał też kosztów utrzymania rodziny, wobec powyższego uczynił niemożliwym weryfikację jego twierdzeń o trudnej sytuacji materialnej i braku jakichkolwiek środków finansowych, z których mogłyby zostać pokryte należności sądowe. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. M.K.