I SA/Łd 801/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za maj 2012r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy postanawia: odrzucić skargę. B. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...]r. w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za maj 2012r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie 63.772,00 zł. W skardze tej skarżąca nie wskazała wartości przedmiotu zaskarżenia. Jako wartość tę organ administracji publicznej w odpowiedzi na skargę wskazał natomiast kwotę 2.402,00 zł. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 4 lipca 2013r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Jak wynika z adnotacji doręczyciela umieszczonych na przesyłce zawierającej skierowane do skarżącej wezwanie do uzupełnienia powyższego braku skargi, w dniu 8 lipca 2013r., wobec niemożności doręczenia, przesyłkę tę złożono w placówce pocztowej "Ż.", o czym umieszczono zawiadomienie w skrzynce oddawczej. Wobec niepodjęcia przesyłki w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, w dniu 16 lipca 2013r. pozostawiono powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru. W dniu 24 lipca 2013r. dokonano zwrotu przesyłki do sądu. Skarżąca braku tego nie uzupełniła ani w zakreślonym terminie, ani później, tj. nie określiła wartości przedmiotu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. Dz.U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym; w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy, stosownie do art. 215 § 1 ppsa, podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeśli od tej wartości zależy wartość opłaty. Zgodnie zaś z treścią art. 216 p.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. W myśl art. 230 ppsa od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, pismami wszczynającymi postępowanie przed sądem administracyjnym są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie. W sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, tak jak w niniejszej sprawie, w myśl art. 231 p.p.s.a. pobiera się wpis stosunkowy. Przepis § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 z późn. zm.) również wskazuje, że wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Użyty w tym przepisie zwrot, że "wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem", nie zawsze oznacza obowiązek pobierania wpisu od całości. Jak wskazuje się w piśmiennictwie oraz orzecznictwie niedochowanie wymogu podania wartości przedmiotu zaskarżenia w piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji, a więc także i w skardze, stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Nie budzi bowiem wątpliwości, że to strona postępowania jest uprawniona do wniesienia skargi i określenia przedmiotu zaskarżenia przy wnoszeniu skargi do sądu administracyjnego, w tym do podania wartości przedmiotu sporu. Innymi słowy to osoba wszczynająca spór z organem administracji publicznej najlepiej orientuje się w przedmiocie tego sporu i potrafi określić jego właściwe granice poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W świetle przepisów art. 231 w zw. z art. 215 i 216 p.p.s.a. wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze (uchwała NSA z dnia 28 stycznia 2008r., sygn. akt I FPS 7/07, ONSAiWSA z 2008r., nr 2, poz. 24). W niniejszej sprawie skarżąca nie podała w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, chociaż przedmiotem zaskarżonej decyzji było określenie w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie 63.772,00 zł. Organ administracji publicznej jako wartość tę wskazał natomiast kwotę 2.402,00 zł. Różnica pomiędzy tymi kwotami jest znaczna, a jak już wyżej była o tym mowa, to na skarżącym ciąży obowiązek określenia granic sporu. W przypadku skargi, nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie takiego braku obliguje sąd do jej odrzucenia (por. Niezgódka – Medek Małgorzata, Komentarz do art. 215 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka – Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2011). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Skoro zatem ustawodawca do braków formalnych skargi zalicza również nie podanie przez stronę skarżącą wartości przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty, to skarżąca obowiązana była wskazać wartość przedmiotu zaskarżenia. Mimo wezwania, zarządzeniem z dnia 4 lipca 2013r. nie podała jednakże wartości przedmiotu zaskarżenia ani w zakreślonym terminie, ani później. Tym samym skarżąca sama uniemożliwiła prawidłowe ustalenie wysokości wpisu stosunkowego od skargi, który winna była uiścić, a w konsekwencji tego również nadanie jej prawidłowego biegu. Podnieść przy tym należy, iż przesyłka zawierająca wezwanie do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia – wobec niezastania adresata w domu w dniu 8 lipca 2012r. – została pozostawiona na 14 dni w placówce pocztowej stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a., wobec zaś jej nieodebrania w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizowania w dniu 8 lipca 2012r. – zastała doręczona w trybie zastępczym w dniu 23 lipca 2013r. stosownie do art. 73 § 4 p.p.s.a. Siedmiodniowy termin do jego uzupełnienia upłynął zatem w dniu 30 lipca 2013r. (we wtorek). W tym stanie rzeczy, sąd zobowiązany był skargę odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 3 i § 3 p.p.s.a. AK.