I SA/Łd 808/14

Dnia 26 listopada 2014 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na rok 2014. p o s t a n a w i a: odmówić skarżącej J. G. prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wyrokiem z 23 września dniu 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] roku ustalającą skarżącej wysokość stawki karty podatkowej na 2014 rok. W dniu 6 listopada 2014 roku skarżąca wystąpiła do sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W złożonym na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym majątku i dochodach wskazała, że wspólnie z mężem prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest jej emerytura w wysokości 1.259 zł, oraz renta inwalidzka jej męża w kwocie 826 zł. Skarżąca wskazała, że majątek rodziny stanowią nieruchomości w postaci budynku mieszkalnego o powierzchni 130 m2, nieruchomości rolnej o pow. 1,1135 ha przeliczeniowego (oddanej w użyczenie) oraz nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 11 o powierzchni 3311 m2. Jej mąż na rachunku bankowym posiada oszczędności z tytułu przyznanego mu odszkodowania w wysokości ok. 200.000 zł. Dodatkowo wnioskodawczyni podała, że zgodnie z orzeczeniem ZUS z dnia [...] r. jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji do dnia 30 czerwca 2017 r. Ponadto oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)- dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Należy jeszcze podkreślić, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. We wniosku o przyznanie prawa pomocy J. G. wskazała, że wspólnie z mężem prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest jej emerytura oraz renta inwalidzka jej męża w łącznej kwocie 2.066 zł. Skarżąca jest właścicielką budynku mieszkalnego o powierzchni 130 m2, nieruchomości rolnej o pow. 1,1135 ha przeliczeniowego (oddanej w użyczenie) oraz nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 11 o powierzchni 3.311 m2. Jej mąż na rachunku bankowym posiada oszczędności w wysokości ok. 200.000 zł. Uwzględniając powyższe oraz treść art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. uznać należało, że wnioskodawczyni nie wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. obowiązkiem strony jest partycypacja w kosztach postępowania, nawet jeżeli miałoby to nastąpić z uszczerbkiem koniecznego utrzymania, a obowiązkiem strony jest poczynienie oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Należy jeszcze podkreślić, że głównym i zarazem jedynym kryterium przyznawania prawa pomocy jest sytuacja materialna wnoszącego. Skarżąca wraz z mężem posiadają stałe miesięczne dochody z tytułu emerytury i renty, znacznej wartości majątek nieruchomy, a przed wszystkim oszczędności, z których mogą zostać pokryte koszty zainicjowanego przez nią procesu. Negatywnie ocenić należy próbę przeniesienia na Skarb Państwa, czyli współobywateli kosztów postępowania sądowego w sytuacji, gdy mąż skarżącej posiada oszczędności w kwocie 200.000 zł, z których bez uszczerbku dla utrzymania swojego i rodziny jest wstanie wygospodarować środki na pokrycie wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. mko