I SA/Łd 814/09

Dnia 2 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 2 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej postanawia: przyznać i nakazać wypłatę z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz radcy prawnego M. L.-K. - Kancelaria Radcy Prawnego z siedzibą w Ł., ul. Cz. 43/45 m. 4, kwoty 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu plus należny podatek od towarów i usług liczony od tej kwoty. Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostateczne. Działający w imieniu skarżącego pełnomocnik z urzędu złożył, z zachowaniem ustawowego terminu, wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a następnie w dniu 17 czerwca 2010 r. nadesłał opinię o braku podstaw do złożenia środka odwoławczego. Jednocześnie wniósł o przyznanie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że nie zostały one zapłacone ani w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Kwestię wysokości wynagrodzenia radcy prawnego z urzędu, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, reguluje § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349; zwane dalej "rozporządzeniem"). Ust. 2 pkt 1 powołanego przepisu określa stawki minimalne w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, uzależniając ich wysokość od przedmiotu zaskarżenia. Ponieważ w niniejszej sprawie przedmiotem skargi nie była ani należność pieniężna (ust. 2 pkt 1 lit. a), ani też decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego (ust. 2 pkt 1 lit. b), w związku z powyższym należało odwołać się do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, w którym przewidziano dla spraw innych, niż wyżej wymienione, stawkę minimalną w wysokości 240 złotych. Ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu, w ramach przyznanego stronie prawa pomocy, złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W postanowieniu z dnia 15 czerwca 2004 r. w sprawie OSK 93/2004 (opubl. w ONSAiWSA z 2004 r., zeszyt 2 poz. 33) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela, że do czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej podjętych przez adwokata, o których mowa w art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270; dalej "p.p.s.a."), należy także sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Zagadnienie wynagrodzenia za przedmiotową opinię prawną normuje § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, zrównując w zakresie wysokości koszty należne za jej sporządzenie z kosztami za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. W obu przypadkach koszty te stanowią 50 % stawki minimalnej za udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji, gdy w II instancji sprawę prowadził ten sam radca prawny i nie mniej niż 120 zł. Jak wskazano wyżej stawka minimalna w przedmiotowej sprawie wynosi 240 złotych, wobec czego 50% tej kwoty to 120 złotych. W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b i w związku z § 15 rozporządzenia orzekł, jak w sentencji. J.Z.