I SA/Łd 821/10

Dnia 29 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2010 roku sprawy ze skargi H. M. i Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] roku Prezydent Miasta Ł. ustalił H. M. i Z. M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2010 od nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A., w kwocie 157 zł. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożyli H. i Z. małżonkowie M.. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku SKO. [...] uchyliło ww. decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] roku, wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent Miasta Ł. ustalił H. M. i Z. M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2010 od nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A., w kwocie 157 zł. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożyli w terminie H. i Z. małżonkowie M.. W odwołaniu tym podnosząc zarzut naruszenia zasady państwa prawnego, zasady sprawiedliwości społecznej i zasad współżycia społecznego, strony zakwestionowały zobowiązanie do płacenia podatku od nieruchomości (m.in. z gruntu), z której z winy m.in. urzędu nie mogą korzystać. Strony wskazały, że na tym gruncie stoi zdewastowany przez funkcjonariuszy publicznych budowany przez nich dom, którego nigdy nie zgłaszały urzędowi do odbioru technicznego, gdyż nie został do końca wybudowany i zadaszony. Jednocześnie strony przywołały okoliczności towarzyszące dewastacji ww. nieruchomości oraz budowanego domu, a także przedstawiły dowody na potwierdzenie tych okoliczności. Decyzją z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, odwołując się do treści art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, wskazał, że w uzasadnieniu faktycznym decyzji organ pierwszej instancji nie odniósł się do dowodów przedstawionych przez strony postępowania (m.in. w poprzednim odwołaniu i w wielu pismach znajdujących się w aktach sprawy), tym samym nie wiadomo, czy organ pierwszej instancji dał im wiarę, czy odmówił wiarygodności albo też uznał, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. To powoduje, że uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji jest wadliwe i narusza przepis art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., przywołując treść art. 127, art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, stwierdziło, że organ pierwszej instancji, poza ustaleniem, iż strony postępowania są współwłaścicielami nieruchomości w Ł. przy ul. A., nie wyjaśnił żadnych okoliczności dotyczących opodatkowania gruntu na ww. nieruchomości, czym naruszył wskazane przepisy prawa. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że wyjaśnienia wymaga podnoszona w odwołaniu przez strony okoliczność, że dom jest zrujnowany i nie nadaje się do zamieszkania, a co jest jednoznaczne z brakiem możliwości korzystania z gruntu, na którym stoi ten dom. Podana okoliczność wskazywać mogłaby bowiem na to, że strony postępowania, pomimo iż są współwłaścicielami wyżej wymienionej nieruchomości, nie są jej posiadaczami samoistnymi (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych). Jednakże okoliczność, kto jest posiadaczem samoistnym ww. nieruchomości, nie została wzięta pod uwagę przez organ pierwszej instancji i wymaga wyjaśnienia w postępowaniu dowodowo-wyjaśniającym, które nie zostało przeprowadzone. Dlatego organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy, powinien po myśli art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej ustalić stan faktyczny związany z przedmiotową nieruchomością. Mając na względzie powyższe ustalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w tej sytuacji zobowiązane było uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania podatkowego od początku, w tym postępowania dowodowego w całości lub znacznej części. Nie zgadzając się z powyższą decyzją H. M. i Z. M. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., wnosząc o jej uchylenie. W skardze tej strony powołując się na art. 51 ust. 4 Konstytucji RP stwierdziły, że w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. znalazła się nieprawdziwa informacja, iż jako właściciele nie są samoistnymi posiadaczami nieruchomości w Ł. przy ul. A.. W tym zakresie wskazali, że wynika to z dowodów znanych organom z urzędu, a także z dowodów załączonych do odwołań w sprawie, a oni są nie tylko właścicielami, ale i samoistnymi posiadaczami tej nieruchomości. W związku z powyższym zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie praworządności, zasady państwa prawa, zasad współżycia społecznego, zasady sprawiedliwości społecznej zawartej w art. 2 Konstytucji RP i słusznego interesu obywatela wywodzącego się m.in. z prawa do dochodzenia w sądach, w prokuraturze, w Radzie Miasta, naruszonych praw jako właścicieli do odszkodowania. Skarżący dodali, że ich dom na tej nieruchomości od 25 sierpnia 1988 r., tj. od czasu, ich zdaniem, bezprawnego wstrzymania jego budowy, jest dowodem w ich sprawach i z tego dowodu wywodzą swój słuszny interes prawny obywatela tego państwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska wskazało, że art. 51 ust. 4 Konstytucji RP dotyczy informacji gromadzonych przez władze publiczne, a nie ustaleń dokonywanych w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, podatkowym przez organy administracji, organy podatkowe. Ponadto z reguły przepisy Konstytucji RP nie mają bezpośredniego zastosowania, ale są konkretyzowane w drodze ustaw. W związku z tym organ odwoławczy wyjaśnił, że nie twierdził, iż skarżący jako właściciele nieruchomości w Ł. przy ul. A. nie są jej samoistnymi posiadaczami, tylko wskazał na możliwość, którą w dodatku organ pierwszej instancji miał sprawdzić w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Nie można zatem, zdaniem organu, twierdzić, że Kolegium podało nieprawdziwą informację w swojej decyzji. W ocenie organu, prawdopodobnie niezrozumienie tego, jednego z argumentów, który doprowadził do uchylenia zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta, jest powodem wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że uchylenie zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku nastąpiło przede wszystkim z powodu wadliwego uzasadnienia decyzji (naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej) i niewyjaśnienia okoliczności dotyczące opodatkowania gruntu na ww. nieruchomości (naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej). Wobec tego żadne prawa skarżących przez Kolegium nie zostały naruszone, przeciwnie ich odwołanie zostało uznane za zasadne, przez co do czasu wydania przez organ pierwszej instancji decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatków nie są oni zobowiązani do zapłaty podatku od nieruchomości za 2010 rok. Ponadto organ podkreślił, że w skardze nie zostały przedstawione wprost żadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów związanych z wydaniem przez Kolegium decyzji, a zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z powyższego przepisu wynika jasno, że chociaż sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, czyli zarzutami i wnioskami skargi, to jednak jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Świadczy o tym użycie zwrotu "w granicach danej sprawy". Konsekwencją związania sądu w tym zakresie jest to, że "sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer, Kantor Wydawniczy ZAKAMYCZE 2006, str. 300). Związanie sądu "granicami danej sprawy" oznacza orzekanie przez sąd w tej sprawie administracyjnej, która była przedmiotem postępowania administracyjnego i w której wydano zaskarżone do sądu akty administracyjne, a więc w sprawie wyznaczonej tożsamymi elementami podmiotowymi (tożsamość adresatów praw i obowiązków) oraz przedmiotowymi (tożsamość treści praw i obowiązków oraz podstawy faktycznej i prawnej). Poczynienie powyższych uwag było konieczne z uwagi na treść skargi, w znacznej mierze odnoszącej się nie do treści zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r., ale do sporów małżonków M. z różnymi organami samorządowymi o prawo do odszkodowania za szkody powstałe na skutek, bezprawnego według skarżących, wstrzymania im budowy na przedmiotowej działce i w rezultacie doprowadzenia do dewastacji stawianego budynku. Należy więc podkreślić, że przedmiotem skargi jest wyżej określona decyzja SKO uchylająca w całości decyzję z dnia [...] r. Prezydenta Miasta Ł. w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. Sąd w obecnie rozpatrywanej sprawie nie jest zatem uprawniony do orzekania o obowiązku organów administracji (SKO, Prezydenta Miasta Ł. lub innych) naprawienia szkód, wypłaty odszkodowania, zaprzestania działań szkodliwych, czego domagają się skarżący w pismach z dnia 20 i 25 października 2010 r. wniesionych w toku postępowania sądowego. Te kwestie nie były przedmiotem zaskarżonej decyzji. Skoro przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. o charakterze kasacyjnym, wydana w sprawie dotyczącej zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r., to tylko ta decyzja może być kontrolowana pod kątem zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. została wydana na podstawie art. 233 § 2 w zw. z art. 122, art. 127, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 233 § 2 Ordynacji organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że chociaż ustalono, iż skarżący są właścicielami nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania, to nie wyjaśniono, czy są oni jednocześnie samoistnymi posiadaczami tej nieruchomości, czy też samoistnym posiadaczem jest inny podmiot. Niepewność co do stanu faktycznego w tym zakresie wynika m. in. z zawartego w odwołaniu stwierdzenia, że "dom jest zrujnowany i nie nadaje się do zamieszkania, a co jest jednoznaczne z brakiem możliwości korzystania z gruntu, na którym stoi ten dom". Wyjaśnienie tej okoliczności jest w świetle art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. z 2006 r. Dz.U. Nr 121, poz. 844 ze zm.) istotne dla prawidłowego ustalenia osoby podatnika. Jednocześnie w uzasadnieniu swej decyzji SKO stwierdziło, że zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne, ale organ pierwszej instancji nie odniósł się do dowodów przedstawionych przez strony, m. in. we wcześniejszym odwołaniu i w wielu pismach znajdujących się w aktach sprawy, a zatem nie wiadomo, czy organ dał im wiarę, czy odmówił wiarygodności, czy też uznał, że dowody te nie mają znaczenia dla sprawy. Kolegium nie rozwinęło tej części wywodów, ale należy domniemywać, że miało na uwadze składane przez skarżących różne dokumenty oraz twierdzenia zawarte w ich pismach procesowych, których treść mogła powodować wątpliwości co do osoby samoistnego posiadacza przedmiotowej nieruchomości, skoro ten element strony podmiotowej zobowiązania podatkowego nie został, w ocenie organu odwoławczego, dostatecznie ustalony. Prawdopodobnie takim stwierdzeniem wzbudzającym wątpliwości SKO co do osoby samoistnego posiadacza jest np. pierwsze zdanie uzasadnienia odwołania z 1 lutego 2010 r., wniesionego od pierwszej decyzji wymiarowej Prezydenta Miasta Ł. w tej sprawie, zawierające oświadczenie, że podatnicy nie zgadzają się na obciążenie ich podatkiem od nieruchomości położonej przy ul. A., "gdyż urząd tutejszy od sierpnia 1988 r. do chwili obecnej rozdysponował i zadysponował oraz dalej dysponuje w/w nieruchomością, na skutek czego została ona zdewastowana". W ocenie Sądu w tej sprawie nie było przesłanek do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. w całości i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. Sprawa nie wymagała bowiem przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub co najmniej w znacznej części, a tylko takie względy uzasadniałyby przyjęte przez SKO rozstrzygnięcie. Przede wszystkim dla Sądu nie są zrozumiałe wątpliwości organu odwoławczego co do tego, czy przedmiotowa nieruchomość nie znajduje się w posiadaniu innego podmiotu, niż właściciele, którymi bezspornie są skarżący. Wyjaśnienie kwestii samoistnego posiadania nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości rzeczywiście ma znaczenie, bowiem zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Rolą tego przepisu jest rozwiązanie konfliktu istniejącego w sytuacji, gdy nieruchomość ma zarówno właściciela, jak i samoistnego posiadacza i są to różne podmioty. Z ust. 1 pkt 1 i pkt 2 tego artykułu wynika jednocześnie, że podatnikami od nieruchomości są zarówno jej właściciel, jak i samoistny posiadacz. Jednakże konieczność wyjaśniania, czy nieruchomość znajduje się w posiadaniu samoistnym innego podmiotu niż właściciel i ustalenia co to za podmiot, istnieje wtedy, gdy są racjonalne przesłanki do twierdzenia, że taka sytuacja wystąpiła. Skarżący nie stwierdzili nigdy, że utracili samoistne posiadanie przedmiotowej działki, a ich słowa z pierwszego odwołania, cytowane wyżej, odnoszą się do krytykowanych przez nich decyzji administracyjnych o uniemożliwieniu im kontynuowania budowy, a w konsekwencji braku możliwości zamieszkania na przedmiotowej działce. Nic też nie świadczy o tym, aby jakikolwiek z organów administracji zaangażowany w postępowania administracyjne związane ze wstrzymaniem budowy na tej działce i egzekwowaniem takiej decyzji stał się samoistnym posiadaczem przedmiotowej działki. Zgodnie z art. 336 Kodeksu cywilnego posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel. Wydawanie i egzekwowanie decyzji budowlanych nie odzwierciedla woli władania przez organ administracji rzeczą (nieruchomością) ani jak właściciel, ani nawet jak posiadacz zależny. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika też, aby jakiś jeszcze inny podmiot był samoistnym posiadaczem przedmiotowej działki. Sam fakt, że skarżący nie użytkują będącej ich własnością działki w sposób wcześniej planowany (nie mieszkają na niej, skoro budynek nie został dokończony), nie oznacza, że przestali być jej samoistnymi posiadaczami. Samoistne posiadanie nieruchomości nie musi bowiem polegać na jej faktycznym używaniu, a więc na efektywnym w sensie gospodarczym korzystaniu z nieruchomości, lecz na możliwości takiego korzystania. Skarżący niewątpliwie taką możliwość mają i nie zmienia tego ich przekonanie, że nie powinni nic zmieniać na tej działce, w szczególności w strukturze niszczejącego, niedokończonego budynku, gdyż jest to, jak twierdzą, dowód w ich sprawach przeciwko organom administracji o odszkodowanie. W rozpatrywanej obecnie sprawie podatkowej najistotniejsze jest jednak to, że nie ma sporu co do faktu, że skarżący są właścicielami przedmiotowej nieruchomości i że nie ma przesłanek, aby sądzić, że nieruchomość ta jest w posiadaniu samoistnym innego podmiotu. Jeżeli jednak organ odwoławczy miał wątpliwości co do tego, kto jest samoistnym posiadaczem nieruchomości, to mógł je wyjaśnić sam bez naruszania zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego zapisanej w art. 127 Ordynacji podatkowej. Można było skorzystać z art. 180 § 2 Ordynacji podatkowej i odebrać od skarżących, o ile złożyliby stosowny wniosek, oświadczenie o tym, kto posiada nieruchomość, a w szczególności, czy korzysta z niej ktokolwiek inny. Gdyby skarżący żadnego oświadczenia co do tego faktu nie chcieli złożyć (co jest mało prawdopodobne, bowiem skargę do Sądu wnieśli właśnie z powodu poddania przez SKO w wątpliwość samoistnego posiadania przez nich przedmiotowej nieruchomości), nie byłoby konieczności dalszego wyjaśniania sprawy w tym względzie, bowiem nic nie wskazywałoby na istnienie innego, niż właściciele, samoistnego posiadacza nieruchomości. Zgodnie z art. 125 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwiane bezzwłocznie. Tę samą zasadę należy odnieść do pewnych okoliczności sprawy, które są jasne, nie wymagają zatem zbierania informacji i dowodów lub też dla ich potwierdzenia, upewnienia się, wystarczające jest poprzestanie na oświadczeniu strony. Jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej. Z przepisu tego wynika, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z zasady tej wynikają dla organu podatkowego obowiązki m. in. określenia, jakie fakty mają istotne znaczenia dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne. W postępowaniu podatkowym (art. 127 Ordynacji podatkowej) obowiązuje, mająca źródło w art. 78 Konstytucji RP, zasada dwuinstancyjności postępowania. Jednakże z przepisów kształtujących tę zasadę nie wynika, że organ odwoławczy nie może podejmować jakichkolwiek czynności w celu wyjaśnienia sprawy. Organ odwoławczy, w razie wniesienia odwołania, jest powołany do ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z art. 229 Ordynacji podatkowej ma możliwość przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego lub zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jedynie w razie stwierdzenia, że rozstrzygniecie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub znacznej części, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Sądu organ odwoławczy naruszył powyższe przepisy, bowiem nie wykazał, że istniały uzasadnione wątpliwości co do tego, kto jest samoistnym posiadaczem przedmiotowej nieruchomości i że niezbędne było podejmowanie jakichkolwiek czynności dla wyjaśnienia sprawy w tym zakresie lub w jakimkolwiek innym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie próbowało w prosty sposób wyjaśnić tej okoliczności, jeżeli już uznało, że konieczność taka w ogóle istnieje. Ponadto nie wiadomo, jakie czynności miałby podjąć organ pierwszej instancji w celu wyjaśnienia, czy opodatkowania nieruchomość znajduje się w posiadaniu innego podmiotu niż skarżący. Jeżeli miałby zacząć od odebrania oświadczenia od skarżących, to wracamy do punktu wyjścia, że mógł to zrobić organ odwoławczy bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego, a z uwzględnieniem zasady szybkości postępowania. Nie było więc podstawy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo tylko należy przypomnieć, że nie jest przedmiotem sporu w tej sprawie określenie przedmiotu opodatkowania, tzn. powierzchnia, położenie i przeznaczenie nieruchomości oraz zastosowane stawki podatku. W ponownie wydanej decyzji organ odwoławczy powinien też odnieść się do zarzutów skarżących, że nie powinni oni płacić podatku od nieruchomości, bowiem zostali narażenie na szkody spowodowane, bezprawnym w ocenie skarżących, wstrzymaniem budowy. Wprawdzie w skardze nie ma takiego zarzutu, ale takie twierdzenia znalazły się we wcześniejszych pismach, np. w odwołaniu z dnia 1 lutego 2010 r. wniesionym od pierwszej decyzji w tej sprawie i jest to zapewne główna przyczyna kwestionowania przez małżonków M. zobowiązania w podatku od należącej do nich przedmiotowej nieruchomości. Powyższe naruszenia przepisów procesowych miały wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sz.Ch.