I SA/Łd 822/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA: Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. i I. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 p o s t a n a w i a : sprostować z urzędu uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 822/09, w ten sposób, że na ostatniej stronie po zwrocie – "poz. 1207 ze" wpisać "zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", dokonał miarkowania kosztów stanowiących w tym przypadku wyłącznie wynagrodzenie za czynności doradcy podatkowego, gdyż strona została zwolniona od kosztów sądowych. Wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 292.426 zł, natomiast skarga została uwzględniona jedynie w zakresie kwoty 23.008,72 zł, która stanowi mniej niż 1/10 tej wartości. Dokonując ponownego określenia zobowiązania podatkowego skarżącej, organ uwzględni jako koszt uzyskania przychodu wartość usługi zakupu i transportu kruszywa, wykonanej przez stronę na rzecz spółki "Boltom". Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 200, art. 205 i 206 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.". WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 19 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem uwzględnił skargę A. i I. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003. Na skutek błędu komputerowego nie została wydrukowana końcowa sekwencja 18 strony uzasadnienia wyroku – ostatnie dziesięć wersów, przytoczone w sentencji niniejszego postanowienia. Jednocześnie w dniu wydrukowania uzasadnienia i podpisania go przez sędziego sprawozdawcę, całość uzasadnienia została zapisana w komputerowej bazie orzeczeń sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : W myśl art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Analiza powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, ale która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste pomyłki, przy czym chodzi jedynie o omyłki sądu, a nie o omyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia daty, sygnatury, znaku zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Błąd pisarski może polegać np. na przekręceniu jakiejś nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, opuszczeniu, niewłaściwym użyciu czy wreszcie błędzie gramatycznym, błąd rachunkowy zaś polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych. Oczywista omyłka wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. W żadnym razie sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (zob. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 486 i n. oraz podana tam literatura i orzecznictwo czy W. Chróścielewski, J.P. Tarno: Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sadami administracyjnymi, Warszawa 2004, s. 488). Sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1982 roku w sprawie o sygn. akt I PZ 7/82, OSNCP 1982, Nr 10, poz. 155). Wskazany błąd komputerowy należy uznać za oczywistą omyłkę, spowodowaną wadą sprzętu komputerowego. Potwierdza to fakt, że w dniu wydrukowania i podpisania uzasadnienia przez sędziego sprawozdawcę, całość uzasadnienia, zawierająca brakujące na papierze dziesięć wersów, została zapisana w komputerowej bazie orzeczeń sądowych. Wskazany błąd wyniknął wbrew zamierzeniu Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie, a jego sprostowanie w żadnym stopniu nie prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. M.Ko.