I SA/Łd 825/16

Dnia 17 lutego 2017 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu – A. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od tej skargi w kwocie 1.256 zł skarżący pismem z dnia 23 listopada 2016 roku wniósł o zwolnienie od opłaty sądowej od skargi. W złożonym następnie na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy, nadesłanym na wezwanie Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 listopada 2016 roku, skarżący sprecyzował, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Jednocześnie skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną A., 2-letnią córką M., 15-letnim synem K. i 23-letnią córką M.. Jednocześnie skarżący podał, że otrzymuje zasiłek ZUS w kwocie 3.100 zł. Jego żona nie osiąga żadnego dochodu. Łączna kwota jego wydatków na media, inne opłaty, alimenty, rehabilitację, zakup lekarstw oraz opłaty za obiady dla córki wynosi 1.800 zł. Ponadto jego wydatki obejmują spłatę pożyczki z ratą miesięczną w wysokości 940 zł i opłatę z tytułu dzierżawy w kwocie 300 zł. Skarżący dodał przy tym, że w 2014 roku uległ poważnemu wypadkowi. Ma niesprawną nogę, przeszedł rekonstrukcję miednicy. Leczenie trwa do dziś. Koszty rehabilitacji, wizyty u lekarzy co miesiąc, dojazdy, zakup lekarstw to kwota rzędu 250 zł miesięcznie. W związku z tym pozostaje mu jedynie 400 zł, z której opłaca córce obiady w przedszkolu, a reszta pozostaje mu "na życie". Jedyny przy tym majątek rodziny stanowi samochód Seicento (2010 rok) o wartości ok. 4.500 zł, należący do jego żony. Ponadto skarżący oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 10 stycznia 2017 roku wezwano skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez wyjaśnienie kwestii braku zatrudnienia i osiągania dochodu przez żonę i pełnoletnią córkę skarżącego – M., w tym przedstawienie decyzji potwierdzającej ewentualnie posiadany przez te osoby status osoby bezrobotnej, nadesłanie wyciągów z ewentualnie posiadanych przez skarżącego, jego żonę i pełnoletnią córkę M. lokat i rachunków bankowych z okresu ostatnich 3 miesięcy, wskazanie tytułu prawnego do nieruchomości, pod której adresem skarżący zamieszkuje i wyjaśnienie kwestii ponoszenia wydatków z tytułu dzierżawy - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w drodze pisma z dnia 6 lutego 2017 roku nadesłał wymagane oświadczenia i dokumenty dotyczące jego sytuacji majątkowej. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy jest zasadny. Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym została uregulowana w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy i przedstawionych dokumentów źródłowych wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną A., 2-letnią córką M. i 15-letnim synem K.. Jego pełnoletnia córka M. prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Osiąga dochód z tytułu zatrudnienia w kwocie 600 zł. Sama się utrzymuje, przy czym skarżący tytułem alimentów ponosi wydatki na jej rzecz w kwocie 450 zł miesięcznie. Jedyne przy tym źródło utrzymania rodziny skarżącego stanowi jego zasiłek ZUS w kwocie 3.100 zł. Żona skarżącego nie osiąga dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, jest w trakcie jej zwieszenia. Łączna kwota wydatków rodziny na media, inne opłaty, alimenty, rehabilitację i zakup lekarstw oraz opłaty za obiady dla córki wynosi 1.800 zł. Ponadto skarżący spłaca pożyczkę, przeznaczając na ten cel miesięcznie kwotę 940 zł, ponosi także opłaty z tytułu dzierżawy biura w kwocie 300 zł. W 2014 roku uległ poważnemu wypadkowi. Ma niesprawną nogę, przeszedł rekonstrukcję miednicy. Nadal ponosi koszty związane z leczeniem i rehabilitacją. Jedyny przy tym majątek rodziny stanowi samochód Seicento (2010 rok) o wartości ok. 4.500 zł, będący własnością jego żony. Skarżący zamieszkuje w domu należącym do firmy A. sp. z o.o. Jednocześnie analiza nadesłanych wyciągów z rachunku bankowego żony skarżącego dowodzi, że małżonkowie nie posiadają środków, które skarżący mógłby przeznaczyć na uiszczenie wpisu od skargi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, a także kwotę wpisu od skargi (1.256 zł), referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Skarżący wykazał bowiem, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Wykazanie zaś spełnienia tej przesłanki uzasadnia przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. AKE.