I SA/Łd 828/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant: Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi P. L. kwotę 60 (sześćdziesięciu) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. I SA/Łd 828/12 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 10 maja 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania M. J. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono przebieg postępowania. Wskazano, że organ podatkowy pierwszej instancji ustalił M. J. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2012 w kwocie 56,00 zł od nieruchomości położonych w O. ( w obrębie 22, numery ewidencyjne działek 215, 216, 558 ) w tym: podatek rolny w kwocie 53,00 zł; podatek leśny w kwocie 3,00 zł. Dokonując ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 rok organ przyjął: - w podatku rolnym: - powierzchnię użytków rolnych 0,5584 ha, podstawa opodatkowania 0,3232 ha; stawka podatku 162,75 zł; - w podatku leśnym: - lasy ogółem 0,0805 ha; stawka podatku 41,0696 złotych. Organ wskazał, że wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego ustalono na podstawie złożonej informacji oraz danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Od powyższej decyzji M. J. złożyła odwołanie podnosząc, że organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że powinna płacić podatek w wysokości ½ łącznego zobowiązania podatkowego, podczas gdy prawidłowo winna płacić ów podatek w wysokości ¼ zobowiązania. Wskazała przy tym, że Sąd wydał prawomocne postanowienie stwierdzające, że nabyła współwłasność w 1/6. Skarżąca podniosła, że płaciła podatek w wysokości ¼ , ponieważ jej siostra J. R. została wyłączona ze sprawy oraz zrzekła się ze wszystkiego, co potwierdziła na każdej sprawie sądowej i administracyjnej. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w decyzji z dnia [...] stwierdziło, że ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2012 dokonano w przedmiotowej sprawie prawidłowo. Podejmując decyzję organ podatkowy pierwszej instancji przy ustaleniu podatnika, a także przedmiotu i podstawy opodatkowania podatkiem rolnym, a także podatkiem od nieruchomości oparł się na ewidencji gruntów i budynków. Zarówno z zawiadomień o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków jak i z wypisów z rejestru gruntów wynika, iż podstawę do ujawnienia danych w przedmiotowej ewidencji stanowiło prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego w O. Wydział C. z dnia [...]. sygn. akt [...]. Zgodnie z § 46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), z urzędu wprowadza się zmiany w danych ewidencji wynikające z prawomocnych orzeczeń sadowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych. Dokonując wymiaru podatku organy podatkowe nie mogą przyjąć danych odmiennych niż wykazane w ewidencji. Znajdujące się w aktach prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego z dnia [...]. potwierdza prawidłowość danych ujawnionych w ewidencji, odnośnie nieruchomości gruntowych stanowiących wyłączną własność skarżącej. Organ odwoławczy zauważył również, że stan faktyczny nie uległ zmianie w stosunku do poprzedniego okresu, nie było zatem konieczności wydawania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 rok. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło także, że bezpodstawne są zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczące ustalenia łącznego zobowiązania według wielkości udziałów w nieruchomości. Zgodnie z art.6 c ustawy z dnia 12 stycznia 2006 roku o podatkach i opłatach lokalnych ( tekst jednolity Dz.U z 2006 roku, Nr.212, poz.844 z późniejszymi zmianami, zwanej dalej u.p.o.l ) dla wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego nie ma znaczenia wielkość udziałów poszczególnych współwłaścicieli. W decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania podatkowego na dany rok musi być podana pełna wysokość podatku, bez podziału kwoty przypadającej na poszczególnych współwłaścicieli, stosownie do wielkości ich udziałów. Z art.92 § 2 Ordynacji Podatkowej ( tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. zwanej dalej OP) wynika, że w przypadku zobowiązań podatkowych pobieranych w formie łącznego zobowiązania podatkowego zasady odpowiedzialności solidarnej stosuje się z chwilą doręczenia decyzji ( nakazu płatniczego ) osobie, na którą zgodnie z odrębnymi przepisami wystawia się decyzję. W skardze na powyższą decyzję M. J. wniosła o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) poprzez naliczenie podatku rolnego od nieruchomości, która nie jest jej własnością, - art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, poprzez ustalenie zobowiązania podatkowego niezgodnie ze złożoną deklaracją i przyjęcie danych innych niż wykazane w tej deklaracji, - art. 7, art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nieuwzględnienie słusznego interesu stron, jak też brak należytej informacji ze strony urzędu w stosunku do osób wymienionych w zaskarżonych decyzjach. Zdaniem skarżącej SKO w P. niezasadnie przyjęło, że nie uległ zmianie stan faktyczny w stosunku do przedniego okresu, wobec czego nie było konieczności wydawania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego za 2012 rok (art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Zaznaczyła, że kwestionowała decyzje Burmistrza O. w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 rok i 2011 rok. Skarżąca zarzuciła, że organy podatkowe przyjmują za podstawę wymiaru podatku nie dane wykazane w złożonym przez nią zeznaniu, lecz "swoje ustalenia niezgodne z aktualnym stanem faktycznym". Podniosła również, że błędnie oparto rozstrzygnięcie na postanowieniu Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] sygn. akt [...], podczas gdy powinno być uwzględnione postanowienie Sądu Rejonowego w O. z dnia [...]., sygn. akt [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji - w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1994 r., SA/Ka 2592/93, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., SA/Wr 1703/94, por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, wyrok Wojewódzkiego Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1810/09). Skarżąca kwestionuje ustalenie podstawy opodatkowania twierdząc, że jest ona niezgodna z treścią postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia [...]., sygn. akt [...]. Wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 7d ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy do zadań starosty. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38 poz. 454, ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem. Zgodnie z § 46 ust. 1 rozporządzenia dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu, na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych o których mowa w § 10 i 11 rozporządzenia. Z przepisu tego wynika wprost, że starosta ma ograniczony katalog możliwości dokonywania zmian w ewidencji z urzędu. Aktualizacja danych z urzędu może dotyczyć tylko zmian wynikających z określonych dokumentów. I tak § 46 ust. 2 rozporządzenia wymienia tu: prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne, i kartograficzne, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian ewidencji, dokumentację architektoniczno-budowlaną gromadzoną i przechowywaną przez administrację publiczną. Przenosząc rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że podatkiem rolnym i leśnym opodatkowane zostały grunty działek oznaczonych nr:[...], [...], [...] łącznej powierzchni 0,6389 ha ( w tym lasy o powierzchni 0,0805 ha ). Działki te stanowią przedmiot współwłasności M. J. i M. P. ( wielkość udziałów po ½ ) na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w O. Wydział C. z dnia [...]. sygn. akt [...] (dział spadku po J. S. i zniesienie współwłasności). W ocenie Sądu, wobec jednoznacznego brzmienia § 46 ust. 2 rozporządzenia, organ prawidłowo nie uwzględnił przy dokonywaniu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. treści pozbawionego przymiotu prawomocności postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia [...]r., sygn. akt [...]. Wskazać zatem trzeba, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, zaktualizowane rozstrzygnięciem z dnia [...]., posiadają – jak trafnie zauważył organ podatkowy – walor dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Tym samym nie może znaleźć uzasadnienia zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku rolnym oraz art. 194 Ordynacji podatkowej. Wskazać również należy, że kwestia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 i 2011 rok była już przedmiotem oceny dokonywanej przez tutejszy Sąd. Prawomocnymi wyrokami z dnia [...]., sygn. akt [...] i [...] oddalone zostały skargi M. J. na decyzje SKO w P. z dnia [...]., utrzymujące w mocy decyzje Burmistrza O. Mając na uwadze powyższe oraz okoliczność, że stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie, nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wobec czego nie istniała konieczność wydania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego za 2012 rok. Nie zasługują również na aprobatę zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Po pierwsze wskazać należy, że w postępowaniu podatkowym przepisów tej ustawy nie stosuje się. Zobowiązania podatkowe i postępowanie podatkowe regulowane są wyłącznie przez przepisy Ordynacji podatkowej (art. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 2 § 1 pkt 1). Zauważyć jednak trzeba, że w kontekście okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd nie dopatrzył się również naruszenia odpowiedników powołanych w skardze przepisów, obowiązujących na gruncie postępowania podatkowego (art. 121 § 1 i 2, art. 122 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej). Reasumując, Sąd stwierdza, że materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób zupełny, a posiadane uaktualnione zapisy w ewidencji gruntów i budynków uprawniały do ustalenia wskazanej w decyzji wymiarowej wielkości podatku. Mając powyższe na uwadze Sad uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania podatkowego i na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. O kosztach należnych pełnomocnikowi z urzędu skarżącej orzeczono na podstawie § 19 i § 6 pkt.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz.U 163 poz.1348 z późniejszymi zmianami ) DC.