I SA/Łd 829/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Anna Świderska Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2012 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r. oddala skargę. I SA/Łd 829/12 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T., po rozpatrzeniu odwołania M. J. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia [...] r. w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono przebieg postępowania. Wskazano, że organ podatkowy pierwszej instancji ustalił M. J. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2012 w kwocie 236,00 zł od nieruchomości położonych w O., w tym: podatek rolny w kwocie 36,00 zł; podatek od nieruchomości w kwocie 200,00 zł. Dokonując ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 rok organ przyjął: - w podatku rolnym: - powierzchnię użytków rolnych 0,2602 ha, podstawa opodatkowania 0,2198 ha; stawka podatku 162,75 zł; - w podatku od nieruchomości: - budynki mieszkalne o pow. użytkowej 50,00 m2; stawka podatku 0,45 zł, - komórki do 2,20 m wysokości o pow. użytkowej 15,00 m2; stawka podatku 2,20 zł, - grunty pozostałe o pow. 721,00 m2, stawka podatku 0,20 zł. Organ wskazał, że wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego ustalono na podstawie złożonej informacji oraz danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Od powyższej decyzji M. J. złożyła odwołanie podnosząc, że wydane decyzje w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za lata poprzednie zostały zaskarżone do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T., a następnie na decyzje Kolegium zostały złożone skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. W ocenie podatniczki, decyzja w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 rok winna być wydana dopiero po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. w decyzji z dnia [...] r. stwierdziło, że ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2012 dokonano w przedmiotowej sprawie prawidłowo. Podejmując decyzję organ podatkowy pierwszej instancji przy ustaleniu podatnika, a także przedmiotu i podstawy opodatkowania podatkiem rolnym, a także podatkiem od nieruchomości oparł się na ewidencji gruntów i budynków. Zarówno z zawiadomień o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków jak i z wypisów z rejestru gruntów wynika, iż podstawę do ujawnienia danych w przedmiotowej ewidencji stanowiło prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego w O. Wydział I Cywilny z dnia [...] r. sygn. akt [...]. Zgodnie z § 46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), z urzędu wprowadza się zmiany w danych ewidencji wynikające z prawomocnych orzeczeń sadowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych. Dokonując wymiaru podatku organy podatkowe nie mogą przyjąć danych odmiennych niż wykazane w ewidencji. Znajdujące się w aktach prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego z dnia [...] r. potwierdza prawidłowość danych ujawnionych w ewidencji, odnośnie nieruchomości gruntowych stanowiących wyłączną własność skarżącej. Organ odwoławczy zauważył również, że stan faktyczny nie uległ zmianie w stosunku do poprzedniego okresu, nie było zatem konieczności wydawania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 rok. W skardze na powyższą decyzję M. J. wniosła o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) poprzez naliczenie podatku rolnego od nieruchomości, która nie jest jej własnością, - art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, poprzez ustalenie zobowiązania podatkowego niezgodnie ze złożoną deklaracją i przyjęcie danych innych niż wykazane w tej deklaracji, - art. 7, art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nieuwzględnienie słusznego interesu stron, jak też brak należytej informacji ze strony urzędu w stosunku do osób wymienionych w zaskarżonych decyzjach. Zdaniem skarżącej SKO w P. T. niezasadnie przyjęło, że nie uległ zmianie stan faktyczny w stosunku do przedniego okresu, wobec czego nie było konieczności wydawania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego za 2012 rok (art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Zaznaczyła, że kwestionowała decyzje Burmistrza O. w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 rok i 2011 rok. Skarżąca zarzuciła, że organy podatkowe przyjmują za podstawę wymiaru podatku nie dane wykazane w złożonym przez nią zeznaniu, lecz "swoje ustalenia niezgodne z aktualnym stanem faktycznym". Podniosła również, że błędnie oparto rozstrzygnięcie na postanowieniu Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] r. sygn. akt [...], podczas gdy powinno być uwzględnione postanowienie Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] r., sygn. akt [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji - w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1994 r., SA/Ka 2592/93, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., SA/Wr 1703/94, por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, wyrok Wojewódzkiego Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1810/09). Skarżąca kwestionuje ustalenie podstawy opodatkowania twierdząc, że jest ona niezgodna z treścią postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia 31 października 2007 r., sygn. akt [...]. Wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 7d ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy do zadań starosty. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38 poz. 454, ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem. Zgodnie z § 46 ust. 1 rozporządzenia dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu, na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych o których mowa w § 10 i 11 rozporządzenia. Z przepisu tego wynika wprost, że starosta ma ograniczony katalog możliwości dokonywania zmian w ewidencji z urzędu. Aktualizacja danych z urzędu może dotyczyć tylko zmian wynikających z określonych dokumentów. I tak § 46 ust. 2 rozporządzenia wymienia tu: prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne, i kartograficzne, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian ewidencji, dokumentację architektoniczno-budowlaną gromadzoną i przechowywaną przez administrację publiczną. Przenosząc rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że podatkiem rolnym opodatkowane zostały grunty działek oznaczonych nr: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 0,2602 ha. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości była zabudowana działka nr ewid. [...] o powierzchni 0,0721 ha, która powstała po podziale działki nr ewid. [...] o pow. 0,1524 ha. Działki te przyznane zostały na wyłączną własność M. J. prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w O. Wydział Cywilny z dnia [...] r. sygn. akt [...] (dział spadku po J. S. i zniesienie współwłasności). W ocenie Sądu, wobec jednoznacznego brzmienia § 46 ust. 2 rozporządzenia, organ prawidłowo nie uwzględnił przy dokonywaniu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. treści pozbawionego przymiotu prawomocności postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] r., sygn. akt [...]. Wskazać zatem trzeba, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, zaktualizowane rozstrzygnięciem z dnia [...] r., posiadają – jak trafnie zauważył organ podatkowy – walor dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Tym samym nie może znaleźć uzasadnienia zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku rolnym oraz art. 194 Ordynacji podatkowej. Wskazać również należy, że kwestia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 i 2011 rok była już przedmiotem oceny dokonywanej przez tutejszy Sąd. Prawomocnymi wyrokami z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 268/12 i I SA/Łd 269/12 oddalone zostały skargi M. J. na decyzje SKO w P. T. z dnia [...] r., utrzymujące w mocy decyzje Burmistrza O. Mając na uwadze powyższe oraz okoliczność, że stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie, nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wobec czego nie istniała konieczność wydania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego za 2012 rok. Nie zasługują również na aprobatę zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Po pierwsze wskazać należy, że w postępowaniu podatkowym przepisów tej ustawy nie stosuje się. Zobowiązania podatkowe i postępowanie podatkowe regulowane są wyłącznie przez przepisy Ordynacji podatkowej (art. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 2 § 1 pkt 1). Zauważyć jednak trzeba, że w kontekście okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd nie dopatrzył się również naruszenia odpowiedników powołanych w skardze przepisów, obowiązujących na gruncie postępowania podatkowego (art. 121 § 1 i 2, art. 122 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej). Reasumując, Sąd stwierdza, że materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób zupełny, a posiadane uaktualnione zapisy w ewidencji gruntów i budynków uprawniały do ustalenia wskazanej w decyzji wymiarowej wielkości podatku. Mając powyższe na uwadze Sad uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania podatkowego i na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. md