I SA/Łd 829/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: Specjalista Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2017 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. – następcy prawnego B Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za I, III, V, VIII, X, XI 2011 r., za II, III, IV, V, VI 2012 r. oraz za IV 2013 r. 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 357,- (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia A Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. (następcy prawnego B Sp. z o.o. z siedzibą w Ł.), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z [...] r. nr [...], w sprawie zaliczenia wpłaty z 7 stycznia 2015 r. w kwocie 20.746.447,90 zł na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, maj, sierpień, październik i listopad 2011 r., za luty, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2012 r. oraz za kwiecień 2013 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił na wstępie genezę zaległości podatkowych spółki za ww. miesiące. W odniesieniu do stycznia 2011 r. organ wskazał zatem na deklarację podatkową za ten okres rozliczeniowy otrzymaną 9 marca 2011 r., w której B Spółka z o.o. wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 2.001.198 zł do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni. W dniu 31 marca 2011 r. spółka złożyła korektę tej deklaracji wykazując kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 2.001.209 zł. Zwrotu tej kwoty organ podatkowy dokonał 30 maja 2011 r. Następnie 12 kwietnia 2012 r. wpłynęła kolejna korekta deklaracji VAT-7, z której wynikała nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 2.001.209 zł. Z kolei 31 grudnia 2014 r. spółka złożyła korekty deklaracji za styczeń, luty, kwiecień, czerwiec, lipiec, wrzesień i grudzień 2011 r. oraz za styczeń i lipiec 2012 r., w której wykazała kwotę podatku do zapłaty w wysokości 58.908.728 zł. W wyniku tej korekty za styczeń 2011 r. powstała zaległość podatkowa w kwocie: - 58.908.728 zł - wynikająca bezpośrednio z kwoty zadeklarowanej w korekcie z 31 grudnia 2014 r.; - 2.001.209 zł - z tytułu nienależnie otrzymanego zwrotu podatku. W dniu 28 kwietnia 2011 r. wpłynęła deklaracja VAT-7 za marzec 2011 r., w której spółka wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w wysokości 10.236.083 zł, którą to kwotę zwrócono na rachunek spółki 27 czerwca 2011 r. Następnie 31 grudnia 2014 r. złożona została korekta deklaracji za ww. okres, w której spółka wskazała nadwyżkę do zwrotu w kwocie 10.216.628 zł. W wyniku przyjęcia owej korekty powstała zaległość w podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. w kwocie 19.455 zł. W dniu 29 czerwca 2011 r. wpłynęła deklaracja VAT 7 za maj 2011 r., w której spółka wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w wysokości 6.922.478 zł, którą to kwotę zwrócono na rachunek spółki 29 sierpnia 2011 r. Następnie 31 grudnia 2014 r. złożona została korekta deklaracji za ww. okres, w której spółka wskazała nadwyżkę do zwrotu w kwocie 6.808.475 zł. W wyniku przyjęcia owej korekty powstała zaległość w podatku od towarów i usług za maj 2011 r. w kwocie 114.003 zł. W dniu 26 września 2011 r. wpłynęła deklaracja VAT 7 za sierpień 2011 r., w której spółka wykazała podatek do wpłaty w kwocie 147.612 zł. Następnie 31 grudnia 2014 r. złożona została korekta deklaracji za ww. okres, w której spółka wskazała podatek do zapłaty w kwocie 464.021 zł. W wyniku przyjęcia owej korekty powstała zaległość w podatku od towarów i usług za sierpień 2011 r. w kwocie 316.409 zł. W dniu 30 listopada 2011 r. wpłynęła deklaracja VAT 7 za październik 2011 r., w której spółka wykazała podatek do wpłaty w kwocie 8.313.599 zł. Powyższa kwota wpłynęła na rachunek urzędu 25 listopada 2011 r. Następnie 31 grudnia 2014 r. złożona została korekta deklaracji za ww. okres, w której spółka wskazała podatek do zapłaty w kwocie 8.316.631 zł. W wyniku przyjęcia owej korekty powstała zaległość w podatku od towarów i usług za październik 2011 r. w kwocie 3.032 zł. W dniu 28 grudnia 2011 r. wpłynęła deklaracja VAT 7 za listopad 2011 r., w której spółka wykazała podatek do wpłaty w kwocie 5.101.412 zł. Powyższa kwota wpłynęła na rachunek urzędu 27 grudnia 2011 r. Następnie 31 grudnia 2014 r. złożona została korekta deklaracji za ww. okres, w której spółka wskazała podatek do zapłaty w kwocie 5.190.900 zł. W wyniku przyjęcia owej korekty powstała zaległość w podatku od towarów i usług za listopad 2011 r. w kwocie 89.488 zł. W dniu 26 marca 2012 r. wpłynęła deklaracja VAT 7 za luty 2012 r., w której spółka wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w wysokości 578.988 zł, którą to kwotę zwrócono na rachunek spółki 25 maja 2012 r. Następnie 31 grudnia 2014 r. złożona została korekta deklaracji za ww. okres, w której spółka wskazała nadwyżkę do zwrotu w kwocie 534.902 zł. W wyniku przyjęcia owej korekty powstała zaległość w podatku od towarów i usług za luty 2012 r. w kwocie 44.096 zł. W dniu 25 kwietnia 2012 r. wpłynęła deklaracja VAT 7 za marzec 2012 r., w której spółka wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w wysokości 10.077.027 zł, którą to kwotę zwrócono na rachunek spółki 25 czerwca 2012 r. Następnie 31 grudnia 2014 r. złożona została korekta deklaracji za ww. okres, w której spółka wskazała nadwyżkę do zwrotu w kwocie 10.020.095 zł. W wyniku przyjęcia owej korekty powstała zaległość w podatku od towarów i usług za marzec 2012 r. w kwocie 56.932 zł. W dniu 26 czerwca 2012 r. wpłynęła deklaracja VAT 7 za maj 2012 r., w której spółka wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w wysokości 115.189 zł, którą to kwotę zwrócono na rachunek spółki 27 sierpnia 2012 r. W dalszej kolejności spółka składała cztery kolejne korekty. W dniu 31 grudnia 2014 r. złożona została piąta korekta deklaracji za ww. okres, w której spółka wskazała nadwyżkę do zwrotu w kwocie 37.330 zł. W wyniku przyjęcia owej korekty powstała zaległość w podatku od towarów i usług za maj 2012 r. w kwocie 48.002 zł. W dniu 27 lipca 2012 r. wpłynęła deklaracja VAT 7 za czerwiec 2012 r., w której spółka wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w wysokości 12.883.023 zł, którą to kwotę zwrócono na rachunek spółki 25 września 2012 r. W dalszej kolejności spółka złożyła dwie korekty. W dniu 31 grudnia 2014 r. złożona została druga korekta deklaracji za ww. okres, w której spółka wskazała nadwyżkę do zwrotu w kwocie 12.706.813 zł. W wyniku przyjęcia owej korekty powstała zaległość w podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. w kwocie 176.210 zł. W dniu 27 maja 2013 r. wpłynęła deklaracja VAT-7 za kwiecień 2013 r., w której spółka wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w wysokości 1.619.741 zł, którą to kwotę zwrócono na rachunek spółki 26 lipca 2013 r. W dniu 29 grudnia 2014 r. złożona została korekta deklaracji za ww. okres, w której spółka wskazała kwotę do wpłaty w wysokości 330.541 zł. W wyniku przyjęcia owej korekty powstała zaległość w podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r. w kwocie 1.950.282 zł, w tym: – 330.541 zł, wynikająca bezpośrednio z kwot zadeklarowanych w korekcie z 29 grudnia 2014 r.; – 1.619.741 zł z tytułu nienależnie otrzymanego zwrotu podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r. Z uwagi na złożenie 29 i 31 grudnia 2014 r. korekt deklaracji VAT-7 za styczeń, marzec i maj 2011 r., okres od lutego do czerwca 2012 r. oraz za kwiecień 2013 r. powstały zaległości podatkowe z tytułu nienależnie otrzymanych zwrotów podatku od towarów i usług, natomiast za pozostałe miesiące, to jest za: styczeń, sierpień, październik i listopad 2011 r., powstały zaległości z tytułu zwiększenia deklarowanych kwot podatku. Na pokrycie tych zaległości spółka dokonała 7 stycznia 2015 r. wpłaty w wysokości 20.834.807,20 zł. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. dokonał zaliczenia tej wpłaty na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za wymienione wyżej okresy rozliczeniowe oraz na poczet odsetek za zwłokę od tych zaległości, wydając w tym przedmiocie postanowienie z [...] r. Po rozpoznaniu zażalenia na to rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z [...] r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po rozpoznaniu skargi na to postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 30 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1105/15, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Wyrok ten został zaskarżony przez organ podatkowy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt I FSK 721/16, oddalił wniesioną skargę kasacyjną. Z uwagi na fakt, iż wskazanym wyżej wyrokiem z 30 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyeliminował z obrotu prawnego zarówno rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., jak i Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł., organ pierwszej instancji w postanowieniu z [...] r. dokonał ponownego rozliczenia wpłaty z 7 stycznia 2015 r. W nowym rozliczeniu Naczelnik uwzględnił zwrot kwoty 88.359,30 zł dokonany na rachunek bankowy spółki 20 kwietnia 2015 r., rozliczając ostatecznie kwotę 20.746.447,90 zł. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik strony podniósł zarzuty naruszenia: – art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez niezastosowanie się do wytycznych wynikających z prawomocnego wyroku WSA z 30 grudnia 2015 r., sygn. I SA/Łd 1105/15; – art. 121 § 1 w zw. z art. 234 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: O.p.), poprzez wydanie mniej korzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia, niż rozstrzygnięcie z lutego 2015 r., mimo że materiał dowodowy nie został i nie musiał być uzupełniony. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik wniósł o zmianę ww. postanowienia poprzez zaliczenie wpłaty z 7 stycznia 2015 r. na poczet zaległości i odsetek za zwłokę za kwiecień 2013 r. wyliczonych według stawki 75%, o której mowa w art. 56 § 1a O.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. Po rozpatrzeniu zażalenia organ odwoławczy postanowieniem [...] r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez A S.A. z siedzibą w Ł., która wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: (1) art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do wytycznych wynikających z prawomocnego wyroku WSA w Łodzi z 30 grudnia 2015 r., I SA/Łd 1105/15, z którego wynikało, że: – WSA nie zgodził się z proponowanym przez Dyrektora w postanowieniu z [...] r. sposobem i momentem zaliczania wpłaty z 7 stycznia 2015 r., czemu dał wyraz uchylając to postanowienie. Tymczasem, zdaniem skarżącego, zaskarżone postanowienie było od strony merytorycznej zgodne ze wskazówkami sformułowanymi w wymienionym wyżej postanowieniu z [...] r. Taka sytuacja naruszała art. 153 p.p.s.a., bowiem gdyby WSA akceptował dokonane obecnie rozliczenie, to nie wydawałby wyroku uchylającego postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r.; – organ odwoławczy wydając postanowienie z [...] r. naruszył przepisy postępowania podatkowego w postaci art. 233 § 2 w zw. z art. 239 O.p., dążąc do obejścia zakazu reformationis in peius opisanego w art. 234 O.p., co w konsekwencji skutkowało błędnym przyjęciem, że w sprawie nie mają zastosowania preferencyjne 75% odsetki od zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r., o których mowa w art. 56 § 1a O.p.; (2) art. 121 w zw. z art. 234 O.p. oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78 poz. 483 ze zm.) poprzez prowadzenie sprawy w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, dążąc do obejścia podstawowych gwarancji procesowych, to jest: mając na celu obejście zakazu reformationis in peius i w efekcie wydając mniej korzystne dla skarżącej rozstrzygnięcie, niż pierwotne w sprawie rozstrzygnięcie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z [...] r., mimo że tego rodzaju działanie negował wyrok WSA w Łodzi; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: (3) art. 53 § 1 i 2 oraz § 5 pkt 1 O.p. w zw. z art. 273 akapit 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L nr 347, poz. 1) oraz art. 2 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie, w tym niezastosowanie zasady proporcjonalności, przejawiające się naliczaniem (liczonych w milionach złotych) odsetek od zaległości podatkowych, za okres od powstania zaległości do złożenia korekt deklaracji podatkowych; (4) art. 59 § 1 pkt 4 oraz art. 76 § 1, art. 76a § 1 w zw. z art. 76b § 1 O.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wyrażające się zaliczeniem zwrotów w podatku od towarów i usług, wynikających z korekt deklaracji złożonych 29 oraz 31 grudnia 2014 r. (m.in. za luty 2011 r. oraz maj 2013 r.), na poczet zaległości podatkowych wynikających ze złożonych w tychże dniach korektach deklaracji za styczeń 2011 r. i kolejne miesiące, dopiero z dniem złożenia korekt deklaracji wykazujących zwiększony zwrot podatku, mimo że zarówno zwiększone zwroty, jak i zaległości podatkowe, były efektem przenoszenia faktur korygujących in minus, ujętych o miesiąc za wcześnie w rejestrach spółki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się trafne. W punkcie wyjścia przypomnieć należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna może dotyczyć wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie podatkowym jak i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 325). W uzasadnieniu wydanego w niniejszej sprawie wyroku WSA w Łodzi z 30 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1105/15, sąd wyjaśnił między innymi, że uchylenie przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] r. nastąpiło z naruszeniem art. 233 § 2 O.p. Sąd podkreślił, że Dyrektor ustalił wszelkie okoliczności faktyczne, które mieszczą się w dyspozycji art. 56 § 1a O.p., to jest: datę złożenia skutecznej korekty deklaracji oraz datę zapłaty całości zaległości podatkowej będącej następstwem korekty. Na podstawie tych okoliczności można było stwierdzić, że organ pierwszej instancji dokonał błędnego zastosowania art. 56 § 1a O.p., ponieważ powołany przepis w ogóle nie miał zastosowania w sprawie. Wydanie w takiej sytuacji postanowienia reformatoryjnego, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a p.p.s.a., było niemożliwe z uwagi na zakaz z art. 234 O.p. W związku z tym posłużenie się przez organ odwoławczy art. 233 § 2 O.p. stanowiło próbę obejścia zakazu wydawania w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia na niekorzyść strony. Naczelny Sąd Administracyjny wydając wyrok z 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt I FSK 721/16, podzielił w całości argumentację sądu pierwszej instancji w powyższym zakresie. NSA podkreślił, że uchylając postanowienie organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. dokonał obejścia zakazu reformatio in peius wyrażonego w art. 234 O.p. Organ odwoławczy znał daty złożenia deklaracji oraz zapłaty zaległości, a zatem zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na ocenę prawidłowości zastosowania art. 56 § 1a O.p. NSA wskazał, że wprawdzie strony spierały się co do sposobu zarachowania wpłaty na poczet zaległości, ale okoliczność ta została prawidłowo rozstrzygnięta przez Dyrektora Izby Skarbowej. Skoro zatem materiał dowodowy, którym dysponował organ odwoławczy pozwalał na dokonanie prawidłowego zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowej, to był również wystarczający dla zbadania zasadności zastosowania obniżonej stawki odsetek. NSA podzielił zatem tę część argumentacji wyroku WSA, w której sąd pierwszej instancji rozstrzygnął o uchyleniu zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 233 § 2 w zw. z art. 234 O.p. Podkreślić należy, że był to wyłączny powód oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku WSA. Oznacza to, że zarówno organy podatkowe obu instancji, jak i Sąd rozpoznający obecnie skargę, z mocy art. 153 p.p.s.a., związane są poglądem, zgodnie z którym w niniejszej sprawie nie zachodziły podstawy do podważenia rozliczenia dokonanego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w postanowieniu z [...] r., w zakresie w jakim organ ten rozstrzygnął w przedmiocie odsetek za kwiecień 2013 r. W postanowieniu tym organ pierwszej instancji zastosował obniżoną stawkę odsetek za zwłokę, w wysokości 75% stawki podstawowej. W tym zakresie rozliczenie dokonane przez organy podatkowe nie może być inne. Sądy obu instancji, w poprzednio toczącym się przed nimi postępowaniu, zaakceptowały bowiem pogląd, że organ odwoławczy nie mógł podważyć rozliczenia wpłaty w tym zakresie. W konsekwencji za w pełni uprawniony należy uznać zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., opisany w punkcie 1 skargi, w tej części, w której wiąże się z naruszeniem art. 233 § 2 w zw. z art. 239 oraz art. 234 O.p. Zasadnie również podnosi pełnomocnik spółki, że rozstrzygnięcia organów podatkowych naruszały w tym zakresie zasadę zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 p.p.s.a.). Niezasadne okazały się natomiast pozostałe zarzuty skargi. W tym zakresie wiążące są również poglądy wyrażone w powołanym wyżej wyroku NSA z 30 sierpnia 2016 r. Przypomnieć należy, że NSA podzielił stanowisko organów podatkowych co do prawidłowości zastosowania art. 76b § 1 w zw. z art. 76a § 2 pkt 1 O.p. w zw. z art. 273 Dyrektywy Rady 2006/112/WE. NSA zauważył między innymi, że w zakresie rozliczeń podatku VAT podatnik nabywając prawo do odliczenia decyduje o tym, czy w ogóle chce skorzystać z niego, czy nie. Może przy tym realizować je od razu, w ramach składania pierwotnej deklaracji, albo w wyniku późniejszej korekty deklaracji. Natomiast wykazanie samego zobowiązania, jeśli ono powstaje, jest jego obowiązkiem, który nie poddaje się woli podatnika. Ta zasadnicza cecha różni rozliczanie podatku VAT w płaszczyźnie zobowiązania od rozliczenia w zakresie uwzględniającym jedynie możliwość (prawo) odliczenia podatku naliczonego. Organy podatkowe dokonując rozliczenia wpłaty z 7 stycznia 2015 r. z dniem złożenia ostatecznej korekty deklaracji, nie dopuściły się zatem naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Zastosowany sposób rozliczenia był zgodny z przepisami prawa i nie naruszał art. 2 Konstytucji RP, ani zasady proporcjonalności. Okoliczność, że zwiększone zwroty podatku VAT za wskazane w skardze okresy, jak i rozliczone zaległości podatkowe, były efektem przenoszenia faktur korygujących in minus ujętych o miesiąc za wcześnie w rejestrach VAT przez spółkę, nie zmienia treści obowiązujących przepisów i pozostaje bez wpływu na sposób zaliczenia zwrotu podatku VAT. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania zapadło na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. db